Έρωτας ή τίποτα;

Ημέρα Αγιου Βαλεντίνου σημερα...ημέρα υπερβολών δηλαδή. Αν όμως "φτιάχνεστε" και χαίρεστε, πάω πάσο. Δυσεύρετο το χαμόγελο πλεον. Και στο κάτω κάτω κανέναν δεν πείραξε, ούτε χάλασε ένα σοκολατάκι, λουλούδι, φιλί παραπάνω. Καλοδεχούμενα, λοιπόν. Μερικές φορές και η υπερβολή είναι χρήσιμη. 

Και ευτυχώς που τούτη τη μέρα οι περισσότεροι ειναι σε χαζοχαρούμενη φάση, γιατί τις υπόλοιπες μέρες πήζουμε στους Ρωμαίους και τις Ιουλιέττες με ανεκπλήρωτους έρωτες, άδοξες αγάπες, το μελόδραμα σε γκρο πλαν με την πρώτη ευκαιρία. 

Δυο χρόνια πριν είχα δημοσιεύσει ανώνυμα την "οργή" μου για τα δραματικά μελό στην Lifo. Ακόμα τα ίδια πιστεύω...ευτυχώς.

Φέτος δεν χρειάζεται να μιλήσω. Τα "λένε" καλύτερα από μένα σκηνοθέτες, μουσικοί, street artists, άγνωστοι μέσα από στίχους, ζωγραφιές, εικόνες:

Ψυρή, my love

Όταν τα βρίσκω «σκούρα» ή νιώθω ότι δεν με χωράει ο τόπος τελοσπάντων, παίρνω τους δρόμους με την φωτογραφική μηχανή παραμάσχαλα και κόβω βόλτες σε στενά, πλατείες και καλντερίμια της Αθήνας. Το καλύτερο γιατρικό αναμφίβολα είτε είσαι εξοργισμένος, είτε στα πρόθυρα του γνωστού και μη εξαιρετέου «εγώ και το πάτωμα είμαστε ένα». Και όχι δεν παρατηρώ ανθρώπους και συμπεριφορές. Αλλά δημιουργίες και φωνές πολιτών στους τοίχους, τα τζάμια, τα πεζοδρόμια αυτής της τόση όμορφα αντιφατικής πόλης.

Σε μια πρόσφατη τέτοια απόδραση από το συναισθηματικό ντελίριουμ, λοιπόν, ανακάλυψα εκ νέου μια περιοχή, μια κλασική γωνιά της Αθήνας. Μια γειτονιάς που όταν είχα πρωτοέρθει πριν 12 χρόνια στο κλεινόν άστυ, την είχα σιχαθεί για να ’μαι απόλυτα ειλικρινής. Σε υπερθετικό βαθμό τουριστική, πολύ ντιριντάχτα και λάτιν για τα δικά μου γούστα, με υπερβολές σε φαγητά και γλυκά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο πέραν του «ελάτε να φάμε το καταπέτασμα», Ελληναράδες και γιάπηδες σε νταλκάδες να παραπατάνε τις πρώτες πρωινές ώρες και τα πρεζάκια σε φάση αποσύνθεσης παραδίπλα. Δεν ήταν δα και το είδος της παρακμής που με γοήτευε, όπως αντίστοιχα αυτό του Λονδίνου για παράδειγμα που ζούσα για μια πενταετία πριν αποφασίσω (βλακωδώς;) να γυρίσω Ελλάδα.

Τις προάλλες, όμως, χάρηκα ιδιαίτερα που στου Ψυρή, όλα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Και κυρίως που έχουν «στολιστεί» με τόσα και τόσα εξαιρετικά δείγματα graffiti. Δεν προλάβαινα να φωτογραφίζω. Έβγαλα σχεδόν 600 φωτογραφίες. Τις πιο χαρακτηριστικές –κατά την ταπεινή μου γνώμη- θα ήταν κρίμα να μην τις μοιραστώ μαζί σας. Άλλες θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πίνακες τέχνης, άλλες εκφράζουν την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που βιώνουμε, άλλες πάλι προκαλούν και γιατί όχι διακωμωδούν το αστικό τοπίο με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Αρκετά, όμως, είπα. Είναι καιρός να μιλήσουν οι φωτογραφίες. Καλό ταξίδι, λοιπόν, σε μια περιοχή που προφανώς διαθέτει πλέον πολλά περισσότερα από μπουζούκια, ναργιλέδες και τόνους κεφτεδάκια ή γαλακτομπούρεκου. 

Ελπίζοντας

Από το πρωί διαβάζω ευχές, παραινέσεις, συμβουλές, ενστάσεις, προτάσεις... βασικά, διακαείς πόθους του καθενός. Είναι ωραίο να γνωρίζεις τί επιθυμεί ο άλλος, ποια η ιεράρχηση των πραγμάτων που θέτει, πώς βλέπει τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω του, τί αξιολογεί ως σημαντικό και τί παραβλέπει ως ανούσιο και άνευ σχολιασμού. Άλλοι είναι δωρικοί και λιτοί στα ευχολόγια, κάποιοι ευρηματικοί και με χιούμορ, ενώ ορισμένοι λες και βαριούνται που ζουν.

Προσωπικά θεωρώ κάθε ευχή καλοδεχούμενη, ακόμα και τις πολυ τυπικές, στυλ κάρτας ή μαντινάδας. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό που μετράει είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι τέτοιες μέρες, αν μη τι άλλο, ελπίζουν, ονειρεύονται βρε αδερφέ. Όχι δεν αναφέρομαι στην πίστη. Είμαι άθεη ως γνωστόν. Μιλάω για τις προσμονές, τις προσδοκίες. Είναι θετικό ότι οι περισσότεροι ελπίζουν πως τα χειρότερα έφυγαν κι όλα κάπως -διάολε- θα γίνουν καλύτερα.

Έχουμε πήξει στους καταστροφολόγους, τους μοιρολάτρες, τους συντηρητικούς απαισιόδοξους που το μόνο που έχουν να καταθέσουν είναι ένα πιο εκπλεπτυσμένο -ή ακαδημαϊκό αν θέλετε- αλί και τρισαλί. Μερικοί μάλιστα βαφτίζουν τον εαυτό τους προοδευτικό γιατί δεν ειναι, λέει, κομμουνιστές ή δεξιοί, αλλά κατά τα άλλα μας βασκαλίζονται ότι πιο συντηρητικό, πιο οπισθοδρομικό υπάρχει: "τίποτε δεν αλλάζει, ούτε πρόκειται να αλλάξει". Σιγά την πρωτοπορία, σύντροφοι... Τα ίδια λέγανε το Μεσαίωνα και οι πιο σκληροί ανώτεροι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι.

Και επιτέλους ας σταματήσουν μερικοί να βαφτίζουν ονειροπαρμένους, όσους επιμένουν να ελπίζουν για το καλύτερο. Δεν σημαίνει ότι οι τελευταίοι αγνοούν την πραγματικότητα. Απλά επιθυμούν να την αλλάξουν. Αυτή είναι η διαφορά. Άσε που για να φθάσεις στο καλύτερο, την Ιθάκη δηλαδή, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε ότι θα είναι εύκολο. Συμπληγάδες και διλήμματα πάντα θα υπάρχουν.

Γι' αυτό προτιμώ αυτούς που ονειρεύονται, που ελπίζουν, που προσδοκούν. Γιατί, αν μη τι άλλο, επιθυμούν, ζουν για το αύριο κι όχι για το χτες που τάχα όλα ήταν πανδαισία. Μην γελιόμαστε. Από εικονικές πραγματικότητες με δανεικά κιόλας, να φαν' κι οι κότες.

Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι και οι απαισιόδοξοι έχουν μια κάποια "χρηστικότητα" στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο  Walter Benjamin το 'χει πει άλλωστε ξεκάθαρα: "Αν έχουμε ακόμη μια ελπίδα, τη χρωστάμε σ' αυτούς που δεν έχουν καμία" ("It is only for the sake of those without hope, that hope is given to man").

Καλή χρονιά, λοιπόν, σε όλους και όλες, καταθλιπτικούς και μη, με χαρές, γέλια, αναθεωρήσεις, αποτιμήσεις, αναζητήσεις και πιο σωστές κρίσεις εύχομαι!

Κλάψε, μην κλαίγεσαι όμως

Αυτή η χώρα θυμίζει όλο και περισσότερο χώρες Λατινικής Αμερικής, δυστυχώς: απαγωγές, εκφοβισμός ιδιωτικού επιχειρείν, ηρωοποιηση -αν οχι δικαιολόγηση- της τρομοκρατίας, εδραιωποιηση της ακροδεξιάς, επικράτηση λαϊκισμού και εκφασισμου του όποιου πολιτικού διαλόγου, δαιμονοποιηση οποιουδήποτε βλέπει την κρίση ως ευκαιρία να σοβαρευτούμε -αν μη τι άλλο-, θεοποίηση του βλαχομπαρόκ και κυρίως μία αστική τάξη -o ανύπαρκτος θεός να την κάνει- που επιθυμεί διακαώς την στασιμότητα, αν όχι την επιστροφή στην δραχμή.

Ναι, οι φοβικές δυνάμεις έχουν, προς το παρόν, επικρατήσει. Τίποτε, όμως, δεν τελείωσε ακόμα, θα μου επιτρέψετε. Αρνούμαι να υιοθετήσω την ατέρμονη μιρλα των συντηρητικών. Αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα, αλλά δεν μπορώ να αγνοώ και το παρόν περιμένοντας μονίμως τους άλλους ή τις προηγούμενες γενεές για να ακολουθήσω. Δεν είμαι έρμαιο, ούτε υποχείριο κανενός.

Έχω συγκροτημένη και κοστολογημένη άποψη για τα πράγματα και αυτή η χώρα είναι και δική μου, να υπενθυμίσω, όχι μόνο των φασιστοειδών, σταλινικών, θρησκόληπτων, εθνικιστών και πάσης φύσεως τρομοκρατών. Αρκετά πια με τις ανοησίες, την παρελθοντολογία και τον εκφοβισμό. O καθένας έχει τις ευθύνες που του αναλογούν και το θέμα είναι να τις αναλαμβάνει έγκαιρα. Θεατής δεν θα γίνω, αλλά ούτε και ζόμπι -έλεος πια- χάριν της υπομονής ή της οποίας συνύπαρξης (;). Και ο νοών νοείτο.

Επαναπολιτικοποίηση

Ειλικρινά απορώ με ορισμένους -τάχα- προοδευτικούς αρθρογράφους που θεωρούν ότι με την ξανα-απαξίωση της πολιτικής με αφορμή τους Τομπουλογλου, Λιαπη και Κάντα θα (καθ)οδηγήσουν τη χώρα (με τη πένα τους) σε προοδευτικό μονοπάτι... Αιθεροβατουν, συγγνώμη κιόλας, ενώ ο εξτρεμισμός κάνει πάρτυ. 

Ναι, είναι γεγονός γαλουχηθήκαμε σε μια κομματικοκρατική δημοκρατία. Ιδίως μετά την Μεταπολίτευση τα κόμματα (όχι μόνο τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας) διείσδυσαν σ' όλους τους θεσμικούς χώρους, από τα επαγγέλματα ως το πανεπιστήμιο με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα. Στην παρούσα φάση, έχω την αίσθηση, λοιπόν, ότι είναι περισσότερος απαραίτητος από ποτέ ο εκδημοκρατισμός του κομματικού συστήματος μέσω της δημιουργίας αντίβαρων στον κομματικό επεκτατισμό. Η κοινωνία των πολιτών εδώ μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο. Μην την υποτιμούμε.

Έπειτα, το φαινόμενο της αποστασιοποίησης ή ακόμα και οργισμένης απόρριψης των πολιτικών ελίτ από μερίδα των πολιτών δεν ανάγεται σε μία μόνο αιτία, όπως, για παράδειγμα, στη λεγόμενη μη τήρηση των προεκλογικών δεσμεύσεων ή την εκτεταμένη διαφθορά. Με λίγα λόγια ο καταγγελτικός λόγος που απλά παραμένει στα πρόσωπα και δεν αναλύει τους πολιτικούς φορείς και την επιρροή τους στο πολτικό σύστημα της χώρας, είναι ανούσιος, αν όχι αχρείαστος. 

Το θέμα δεν ειναι να γίνουμε όλοι/ες Κουρήδες. Το ζήτημα είναι να αποδείξουμε ότι το πολιτικό σύστημα σήμερα, με όλες τις λειτουργίες και τις δομές του, ναι πολλές προβληματικές/ελλειματικές, θα μπορέσει ξανά να εγγυηθεί ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου. Εν κατακλείδι, πρέπει να ενεργοποιηθούν όλες εκείνες οι δυνάμεις του δημοκρατικού μεταρρυθμιστικού κέντρου για επαναπολιτικοποίηση της πολιτικής, όχι απλά για την οριοθέτηση ή την καταγραφή των επιμέρους προβλημάτων της.

Δεκανίκια ανοησίας

"Παρέλαση" βουλευτών της Ν.Δ., χτες, απο το γραφείο του Κ. Καραμανλη, μαθαίνω. Δεν μας έφταναν τα σούργελα και οι πυροβολημένοι μεγάλου τμήματος της Αριστεράς, έχουμε τώρα και τους αντίστοιχους της Δεξιάς, οι οποίοι σημειωτέον την τελευταία φορά που πιάσαν το τιμόνι της εξουσίας, τα έκαναν μαντάρα, ενώ όταν βούλιαζε το καράβι, την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια προκηρύσσοντας εκλογές.

Να χαρώ εγώ μάγκες και καραμπουζουκλήδες...ΝΟΤ, χαραμοφάηδες απλά, επιτηδευμένοι λαϊκιστές του χειρίστου είδους, λάτρεις της ηθικολογίας,όχι της ηθικής, φορείς φημισμένων επιθέτων και ουδεμίας πολιτικης πρωτοτυπίας, αν όχι ουσίας.

Να θυμηθώ ότι στην περίοδο 2004-09 οι δαπάνες του προϋπολογισμού αυξήθηκαν κατά σχεδόν 9% του ΑΕΠ, την ίδια ώρα που τα έσοδα μειώνονταν κατά 1% του ΑΕΠ; Να θυμηθώ ότι οι υπηρετούντες στο Δημόσιο έφτασαν τους 511.913 το 2009 από 447.520 το 2004; Ή μήπως ότι το έλλειμμα εκτινάχτηκε στο 15,6% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος από το 99,8% του ΑΕΠ το 2004 στο 127,9% του ΑΕΠ.

Κοινώς, δίπλα στον βλάκα στριφογυρνάει και ο απατεώνας όπως πολύ εύστοχα έχει επισημάνει και ο Μπαλζάκ. Λυπηθείτε μας λοιπόν. Και μην παίζετε με τα νεύρα μας, ήδη κρόσσια από την επέλαση των βαρβάρων και ηλιθίων.

Ο λύκος και τα αρνάκια

♪ ♫ ♩ ♬
Όταν πέφτει το σκοτάδι
Βγαίνει ο λύκος στην πλατεία
Στη χαμένη πολιτεία
Και ζητά τροφή
Κλειδωμένα είναι τα αρνάκια
Ζαχαρένιο το κλειδί
♪ ♫ ♩ ♬

Αφού περάσαμε μια νύχτα στα Εξάρχεια του τύπου "κλέφτες κι αστυνόμοι" με εξακρίβωση στοιχείων ανά 2 μέτρα, με ταμπουρωμένους τους μισούς σε πολυκατοικίες για να μην τους έρθει καμια αδέσποτη, με άλλους να κοιτάζουν έκπληκτοι από μπαράκια και ταβέρνες το κρυφτοκυνηγητό, με μπαχαλόκαβλους να βάζουν φωτιές, να επιδίδονται στις γνωστές οδομαχίες με πετροπόλεμο στα στενά γύρω από την πλατεία Εξαρχείων, με την αστυνομία να μας έχει φλομώσει με ρίψεις χημικών και κρότου-λάμψης νομίζω μας ταιριάζει το ακόλουθο μουσικό κομμάτι. 

Μικρή υποσημείωση: Και οι δυο πλεύρες ως γκέτο αντιμετωπίζουν βλακωδέστατα τα Εξάρχεια. Το έχουμε καταλάβει εδώ και καιρό, δυστυχώς. Για να μην αναφέρω το πρόβλημα με την αλβανική μαφία. 

Μέσα σ' όλα αυτά απορώ πώς στα κομμάτια χτες θεωρήθηκα ύποπτη να επιφέρω τον πανικό με 12ποντη μπότα (Πού να τρέξω μάνα μου; Στο βιβλίο Γκίνες θα με είχαν φαντάζομαι...), ούτε γιατί ακριβώς θα έπρεπε να σκεφτώ να έχω ταυτότητα για να αγοράσω καπνό και τσίχλες από το ψιλικατζίδικο ακριβώς κάτω από το σπίτι μου; 

Δεν είναι έγκλημα να ζεις στα Εξάρχεια, ούτε όλοι όσοι ζούμε στην περιοχή είμαστε ύποπτοι για εγκληματικές ενέργειες. Έλεος.