Κυαμων απεχεσθαι;

Περάσαμε έναν ακόμη σκόπελο το πρωι της Πεμπτης στη Βουλή, παραμένουν αναμφίβολα αρκετοί κάβοι. Επιμενω ιδιαίτερα σ' αυτό. Όμως, προχτες, θα μου επιτρέψετε, πέραν του θετικού μηνύματος προς τους εταίρους για τρίτη συνεχόμενη φορά από το ελληνικό Κοινοβούλιο, άνοιξαν διάφορα θέματα για το πολιτικό σύστημα, τον ελληνικό κοινοβουλευτισμό, το δίπολο Δεξιά-Αριστερα και πώς το αντιλαμβάνονται ΝΔ-Συριζα αντιστοίχως. Και για να γίνω πιο σαφής:

1) Η πεζοδρομιακη κι η συνομωσιολογικη αντίληψη της πολιτικής με εθνολαικιστικα χαρακτηριστικά βρήκε στο πρόσωπο του Υπουργού Άμυνας και δη κυβερνητικού εταίρου του κ. Τσίπρα, τον απόλυτο και γνήσιο εκφραστή της. Αυτό δεν είναι ούτε αστείο, ούτε αμελητέο.

Το να απειλεί, ο κ. Καμμενος, σχεδον ουρλιάζοντας, ωσαν στο γηπεδο, συλλήβδην μέλη του κοινοβουλίου και του επιχειρηματικού κόσμου, χωρίς κατάθεση στοιχείων, αλλά με υπόνοιες περί βρωμικων ταχα συμφερόντων, κουνώντας το δάχτυλο λέγοντας " θα σας φιαξουμε εμείς", αποτελεί το χειρότερο και δυστυχως τελευταια συνηθες, παράδειγμα πλήρους απαξίωσης της πολιτικής, διαστρέβλωσης της δημοκρατικοτητας και ανάδειξης ενος εύπεπτου ψευδοσυναισθηματισμου στη θέση του ορθολογισμού.

Ο κ. Τσίπρας βέβαια επιχαιρει για την άψογη όπως έχει δηλώσει συνεργασία με τον κ. Καμμενο. Λογικό. Αριστεροστροφος ή δεξιοστροφος, ο λαϊκισμός εν Ελλάδι πάντα είχε ως δόγμα ότι για το οποιο  χάλι μας, φταίνε πρωτίστως οι ξένοι και κατά δεύτερον οι ντόπιες προδοτικες ελίτ. Ο λαός φυσικά αμοιρος ευθυνών, πάντα αδικημενος και αναμφίβολα μονίμως γελασμενος. Τα ίδια ακριβώς δηλαδή που λέει κι ακροδεξιά. Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Και έρχομαι έτσι στο δεύτερο σημείο.

2) Ο μανιχαϊσμός όταν συνδυάζεται με τσιτατα επαναστατικού ρετρό, λειαινει το έδαφος για την  ακροδεξιά ρητορικη. Δεν είναι άνευ σημασίας ούτε άνευ ουσίας ότι ο κ. Λαγός της Χρυσής Αυγής ευθυγραμμίστηκε με την κα. Κωνσταντοπούλου, όπως κι ότι η επιχειρηματολογία για την οικονομία του κ. Μιχαλολιάκου ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με αυτή των Βαρουφακη και Λαφαζάνη.

Ο μανδύας της εθνικής τάχα αυτάρκειας όχι επάρκειας που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην εθνική απομόνωση, αποτελεί την αιχμή του δόρατος τόσο για την ακροδεξιά, όσο και για την νεοσταλινικη αριστερά. Ορισμένοι χάριν του αριστερισμού ή αν θέλετε της εμμονής στο ιδεολόγημα παίζουν με τη φωτιά. Το πρόβλημα είναι ότι θα καουμε όλοι έτσι κι όχι μόνο λόγω της οικονομικής ασφυξίας.

Κάποιοι, μάλιστα, θωρακισμένοι από την θεσμική τους ιδιοτητα και εκ του ασφαλούς, επιδίδονται σε ανόητους συμψηφισμους, δίνοντας την καλύτερη πάσα, ας μου επιτραπεί η έκφραση, στους νεοναζιστες να θερισουν ότι οι ίδιοι ανόητα κι επικίνδυνα έσπειραν.

3) Προφανώς κι αναφέρομαι στην Πρόεδρο της Βουλής. Η κα. Κωνσταντοπούλου όχι μόνο δεν τιμά τον ρόλο της και δεν προστατεύει την κοινοβουλευτική διαδικασία όπως και θα περίμενε κανείς, αλλά πρόσφερει εξαιρετικές υπηρεσίες σε αυτούς που λοιδορουν αλόγιστα και με κάθε ευκαιρία την ελληνική δημοκρατία.

Τα μόνα έργα που έχει επιδείξει είναι η καλλιέργεια πόλωσης εντός κι εκτός όμως Κοινοβουλίου, η επίδειξη αλαζονείας αν όχι εγωπαθειας, η πλήρης και συστηματική, παντελώς σκόπιμη, απαξίωση της ελληνικής Βουλής. Σε μια χρονική περίοδο που θα πρεπε, όπως ορίζει και το Σύνταγμα άλλωστε, να προσφεύγει στην αποκλιμάκωση των εντάσεων, στην προσήλωση στην σοβαρότητα αντί της τυπικότητας και της παραφιλολογιας, στην ανάδειξη του πλουραλισμου, προσλαμβάνει το Ελληνικό Κοινοβουλιο ως την προσωπική της αρένα για την ανάδειξη της ως ηγετικής φυσιογνωμίας στην μετά Τσίπρα εποχή.

Όχι μόνο δεν τηρεί τα καθήκοντα της, αλλά επαίρεται που σέρνει  299 βουλευτές σε άνευ ουσίας συνεδριάσεις, σε ατέλειωτες ώρες παρακολούθησης κοκορομαχιων των πολιτικών αρχηγών. Οι επιτροπές ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, το κανάλι και το περιοδικό της Βουλής προβάλλουν μόνο το έργο των κολλητων ή προτύπων της, η κυβέρνηση τρέχει να μαζέψει τα ασυμμαζευτα πίσω από κάθε της δήλωση κι η αντιπολίτευση, με εξαίρεση την ΧΑ που την απολαμβάνει, τραβάει τα μαλλιά της που την ψήφισε/ενέκρινε για την θέση της.

Η κα. Κωνσταντοπούλου αγνοεί, αν όχι παρακάμπτει προκλητικά, τις συστάσεις τόσο του Πρωθυπουργού, όσο και του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρουσιάζοντας μονίμως προσκόμματα, αντιρρήσεις επί των διαδικασιών για να καταλήξει στο τέλος με πύρινους λόγους που ελάχιστη σχέση έχουν με τα θέματα που προκύπτουν, λες και μιλάει στο 40ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ.

Έτσι και προχτες. Δεν την ένοιαζε ούτε τι παιζόταν για τη χώρα, ούτε για τους κραδασμούς στο πολιτικό σύστημα. Ήθελε απλά να κάνει το εφέ της. Κι αν μάλιστα ακουγαμε και κάτι χρήσιμο επί του πρακταιου, χαλαλι. Το ακριβώς αντίθετο. Ένα ντελίριο αριστερισμού, ακατάσχετων αφορισμών, αφόρητης συνομωσιολογιας και εξωφρενικου λαϊκισμού, όπως ακριβώς δηλαδή μας έχει συνηθίσει εδώ κι ένα εξάμηνο η ΠτΒ.

Η οποία βαραει το νταούλι κι ο κ. Τσίπρας προς το παρόν χορεύει στους ρυθμους της λες και το Κοινοβουλιο είναι τσίρκο, η κυβέρνηση  ομάδα κλόουν κι ο καλλιτεχνικός υπεύθυνος του θεάματος, η κα. Κωνσταντοπούλου.

Οι επιλογές πάντα έχουν κόστος, πόσο δε μάλλον στην πολιτική. Κάτι που ο πρωθυπουργός όφειλε να γνωρίζει, αλλά μάλλον συνειδητοποιεί καθυστερημένα.

4) Και μπορεί να το φυσάει και να μην κρυώνει για την ΠτΒ, αλλά όπως τόνισε ο πρωθυπουργός στη Βουλή, θα εκανε ξανά, αν του δινόταν η ευκαιρια, τα ίδια που προσπάθησε επί πέντε μήνες. Ειλικρινά είναι κάποιος να απορεί. Από τη μια ο κ. Τσίπρας αναφέρεται σε λάθη γενικά κι αόριστα, ποτέ συγκεκριμένα -σκοπιμα φυσικά-
(π.χ. θα 'χε ιδιαιτερο ενδιαφέρον να μας γνωστοποιήσει κάποια στιγμή κι εμάς τους ερμους πολίτες ο πρωθυπουργός ποιο ήταν το λάθος: η μη λήψη των 7 δισ και ρήξης με το ΔΝΤ; Η επιλογή Βαρουφακη; Η ολική απαξίωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ταυτόχρονα ο παθιασμένος έρωτας με τη Ρωσία; Η απόρριψη της πρώτης πρότασης Γιούνκερ; Η αναστολή με πρωτοβουλίες Βαλαβάνη και Σταθακη κάθε ιδιωτικοποίησης κι αποκρατικοποιησης; Τα δωράκια για σάντουιτς στους συνδικαλιστές της ΔΕΗ; Οι δηλώσεις τύπου "οι μετανάστες λιαζονται"; Οι απειλές των κκ Κοτζιά και Καμμενου ότι θα στείλουμε/πλημμυρισουμε την υπόλοιπη ΕΕ με " κακούς κι επικίνδυνους" μετανάστες; Η επιδεικτική αγνοηση προειδοποιησεων και η προκλητική άγνοια συνθηκών και συμβάσεων; Τι διαολε; Ή μήπως όλα μαζί; Ή και πολύ περισσότερα; Φευ. Βολική κι εύκολη λοιπόν η αοριστολογια, ανεπίτρεπτη αν όχι απαράδεκτη για έναν ηγέτη που μονίμως επαίρεται δεξιά κι αριστερά για το πόσο τίμιος, ανοιχτός σε κριτική και προοδευτικός είναι.)
κι από την άλλη λέει ότι θα επαναλάμβανε την ίδια πορεία. Το ένα αντικρούει, αναιρεί το άλλο.

Επίσης τι εννοούσε ο ποιητης όταν έλεγε ότι "μόνο οι μάχες των άκρων αξίζουν"; Μήπως θα πρεπε πλέον εδώ που φτάσαμε να 'χει αντιληφθεί ότι οι μάχες αυτού του τυπου οδηγούν σε ολέθρια αποτελέσματα; Μήπως θα πρεπε να εγκαταλειψει τα λεκτικά πυροτεχνήματα και να αναλύσει επί της ουσίας για το τι μέλλει γενέσθαι. Μάλλον πέφτουν πολλά αυτά στον κ. Τσίπρα ο οποίος δεν τοποθετήθηκε ως πρωθυπουργός, παρά μόνον ως πρόεδρος του Σύριζα. Απευθύνθηκε στην κοινοβουλευτική του ομάδα αμιγώς.

Μόνον όταν του πέταξε κι ορθώς το μπαλάκι ο κ. Μειμαρακης σκέφτηκε να απαντήσει κάπως πολιτικά. Αλλά κι εκεί πάλι με άστοχη επιλογή που πάλι επιβεβαίωνε το ιδεολόγημα, έναντι της πραγματικότητας. Ανάμεσα στην φιλελεύθερη και τη λαϊκή δεξιά ο κ. Τσίπρας επέλεξε την τελευταία. Δυστυχώς ο Ντινοπουλος και οι συν αυτώ είναι πιο κοντά στα οράματα της Κουμουνδούρου, παρά οι Δένδιας, Μητσοτάκης για παράδειγμα.

Η ανανεωτική αριστερά αποτελεί παρελθόν και με βούλα στου Μαξίμου.

5) Αντιθέτως στη ΝΔ ο κ. Μειμαρακης με μια βαθύτατα πολιτική ομιλία υπερεβει τα τετριμμένα των παλιών αντιπαραθέσεων και κέρδισε πόντους  τόσο στο εσωκομματικο ακροατηριο, όσο και στον κεντρώο χώρο. Ιδεολογικοποιησε την συζήτηση, αγνόησε το μνημόνιο-αντινημονιο κι έφερε σε αμήχανη θέση τον πρωθυπουργό ο οποίος περίμενε μια παλαιοκομματικου τύπου αντιπαράθεση.

Δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα, ευτυχώς για την χώρα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έθεσε σαφείς διαχωριστικές γραμμές με έντονες αναφορές στο λεγόμενο δημοκρατικό ευρωπαϊκό τόξο, έβαλε στο επίκεντρο το θέμα κρατισμού και προοδευτισμού, ανέβασε τον πήχυ σε μια συζήτηση που κόντευε να καταλήξει σε ιλαροτραγωδία.

6) Κι ενώ θα περίμενε κάποιος να γίνει το ίδιο από την κα. Γεννήματα και τον κ. Θεοδωράκη, δυστυχώς η πρώτη αρκέστηκε στο ίδιο ύφος προηγούμενων ομιλιών της, ευτυχώς χωρίς πλεον αναφορές στο παπανδρεικο ΠΑΣΟΚ του 80, ενώ ο δεύτερος με μια ξινιλα που δεν του ταιριάζει  ακολουθησε πιστά το ξεπερασμένο μότο του παλιου, όλοι πλην Ποταμιου, έναντι του καινούργιου, του Ποτάμιου φυσικα. 

Προσωπικά,  θεωρώ ότι στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε δεν υπάρχει το περιθώριο για ομφαλοσκοπηση ή μοιρολατρία. Πέραν των αδιαμφισβήτητων δυσκολιών υπάρχουν δυναμικές και προοπτικές. Το θέμα ειναι αν μπορούμε να τις αντιληφθούμε πρωτίστως και κατά δεύτερον αν έχουμε τη δυνατότητα να τις αξιοποιήσουμε. Οι μαξιμαλισμοι πάντα αφήνουν στο κενό τόσο κοινωνικές ομάδες, όσο και το πολιτικό σύστημα.

Τούτων λεχθεντων, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι μαγικά ραβδιά ή χρονικά περιθώρια δεν υφίστανται ποσο δε μάλλον όταν πέραν της οικονομικής ασφυξίας, έρχονται στο προσκήνιο τόσο οι χρονιες παθογενειες του πολιτικού συστήματος, όσο κι ενός ατελεσφορου και σαφέστατα μη προσοδοφόρου παραγωγικού μοντέλου.

Σε κάθε περίπτωση οι διάφορες διεργασίες θα γίνουν συμπιεσμένα και βεβιασμένα. Σε αυτό το σημείο πρέπει να εστιάσει κανείς, κατά την ταπεινή μου γνώμη, κι όχι απλά να επισημάνει παραλείψεις, προχειροτητες ή λάθος προτεραιότητες, αλλά να προτείνει λύσεις και διαδικασίες επί του πραγματικού, του εφικτου σε ενεστώτα χρόνο.

Για κάθε δημοκράτη, ευρωπαϊστή, πολιτικοποιημένο, προοδευτικο άνθρωπο οι καιροί δεν είναι χαλεποι. Είναι προνομιακοι για να επισημάνει, παλέψει για τις αξίες του. Το ποτήρι δεν είναι άδειο, είναι μισογεμάτο, μόνο που το βλέπουμε ελάχιστοι, ενώ χρειαζόμαστε την πλειοψηφία για να μπει σε εφαρμογή ένα σχέδιο κανονικότητας της χώρας. Εκεί είναι η δυσκολία. Στο τέλος της ημέρας δεν θα κριθουμε απλά για τις πραγματικές διαπιστώσεις, αλλά για το αν δωσαμε ώθηση σε εκείνες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, προσωπικότητες να βγάλουν το τόπο από τον αδιέξοδο κύκλο της αδράνειας και της ηττοπαθειας.

Ιδωμεν. Τα δύσκολα είναι μπροστά, όπως όμως κι οι ευκαιρίες, μην ξεχνιομαστε.

Κάλλιο αργά, παρά ποτέ

Οι εξελίξεις τρέχουν, το παιχνίδι των διαρροών παίζεται όπως κι αναμενόμενο, αλλά σε κάθε περίπτωση έχουμε τρία δεδομένα:

1) Πολιτικά βγήκε λαβωμένο το κυβερνητικό μέτωπο, έστω κι αν τυπικά δεν υπάρχει θέμα δεδηλωμένης. Και μπορεί ο κ. Τσιπρας να απολαμβάνει την ενίσχυση της πλειοψηφίας του ελληνικού κοινοβουλίου (251 βουλευτές ναι, 32 όχι, 8 παρών) στην δύσκολη προσπάθεια να κρατηθεί η χώρα εντός ευρώ, ΑΛΛΑ το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πλέον πέραν πάσης αμφιβολίας η απώλεια εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας της κυβέρνησης διεθνώς παρά το ύψος του πακέτου. Μιλάμε για μεγάλη ζημιά η οποία παίζει καταλυτικό ρόλο στις εν εξελίξει διαπραγματεύσεις στο Eurogroup. Μην ερμηνεύουμε λοιπόν, την πρώτη ουσιαστική νίκη απέναντι στον λαϊκισμό και τον αντιευρωπαϊσμό χτες στην Βουλή ως το απόλυτο αβαντάζ του κυβερνητικού επιτελείου.

Με άλλα λόγια αυτό που δυσκολεύει την όποια επίλυση, την επιβεβαίωση της πρόσδεσης της χώρας στην Ευρωζώνη είναι η συστηματική αναντιστοιχία απόψεων και πράξεων της ελληνικής κυβέρνησης. Κι αυτό, φίλτατοι, δεν ανατρέπεται με μια ψηφοφορία, όπως χτες. Βγάλαμε μόνοι μας τα ματάκια μας και αυτά στη διεθνή σκακιέρα πληρώνονται.

2) Το ύψος του όποιου πακέτου ανεβαίνει ώρα με την ώρα επικίνδυνα, καθότι αυτό συνεπάγεται μέτρα. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Προχτές μιλάγαμε για 40 δισ., χτες για 76, σήμερα μερικοί μιλάνε για 80-85 δισ. Την Πέμπτη δεν καταθέσαμε προτάσεις ως κράτος, χάνοντας επίτηδες και βλακωδώς πολύτιμο οικονομικό χρόνο και ξοδεύοντας αλόγιστα πολιτικό κεφάλαιο, στη συνέχεια δεήσαμε και στείλαμε ένα προσχέδιο, ενώ σήμερα υπήρχε μια θετική αποδοχή του σε αρχική φάση από την Ομάδας Εργασίας της Ευρωζώνης (ΕWG). Ταυτόχρονα ΟΜΩΣ αρκετοί υπουργοί Οικονομικών προσερχόμενοι στο Eurogroup δεν έκρυψαν την επιφύλαξή τους απέναντι στην Αθήνα, βλέποντας ανάγκη εγγυήσεων για το ότι τα μέτρα θα εφαρμοστούν και σημειώνοντας (όπως από την πλευρά της Αυστρίας ή της Ολλανδίας) πως σε κάθε περίπτωση αυτά «κινούνται στη γραμμή της πρότασης που μία εβδομάδα πριν η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε να απορριφθούν με δημοψήφισμα».

Κοινώς το δημοψήφισμα και ιδίως το αποτέλεσμά του, έδωσε την ωραιότερη λαβή στην ομάδα που ποτέ δεν μας έβλεπε με καλό μάτι, αλλά μάλλον ως ένα κράτος μπανανία που μονίμως θέλει απλά να αρμέγει χρήματα, χωρίς ποτέ να εγγυάται ότι θα προβεί στις απαραίτητες ενέργειες και μεταρρυθμίσεις για να ΜΗΝ ξανααιτηθεί βοήθειας σε κάτι μήνες.

3) Το πάρτυ μύθων, ψευδαισθήσεων και ψευτοηρωισμου του καναπέ και των λεκτικών πυροτεχνημάτων έληξε άδοξα χθες, αφού πρώτα ΟΜΩΣ έσπρωξε την χώρα στο κενό σε ελεύθερη πτώση. Οι διάφοροι πολιτικοί και οικονομικοί συσχετισμοί είναι γνωστοί και δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη η αποκάλυψη σε έγκυρες εφημερίδες διαφόρων σεναρίων με πιο πρόσφατο πριν λίγη ώρα αυτό της FAZ όπου η γερμανική πλευρά προτείνει είτε σαφή βελτίωση των μεταρρυθμίσεων με διακομματική στήριξη και 50 δισεκατομμύρια για το χρέος, είτε πενταετή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ με επιπλέον στήριξη από την ΕΕ (ανθρωπιστική βοήθεια).

Ας ευχηθούμε αυτή τη φορά η ελληνική πλευρά να είναι έτοιμη με συγκεκριμένες προτάσεις και κυρίως εγγυήσεις -εδώ είναι το ζουμί πλέον- για να κάμψει και τους πιο δύσπιστους και να παραμείνουμε στο ευρώ. Στο μεταξύ, ας διατηρήσουμε όσο γίνεται την ψυχραιμία μας και μην πέφτουμε στην παγίδα του αυτοεγκλωβισμου όπως θέλει το αγαπημένο τρίπτυχο των αστοιχείωτων: συνομωσιολογια, μοιρολατρία, μανιχαισμός.

Σε τελική ανάλυση εδώ που φτάσαμε, όπως φτάσαμε -και αυτό δεν θα μείνει έωλο ή αναπάντητο, αλλά δεν είναι της παρούσης-, πρέπει γρήγορα να σοβαρευτούμε και να βρούμε κοινή βάση συνεννόησης με τους εταίρους μας. Αυτό είναι το ζητούμενο. Τα υπόλοιπα όπως ανασχηματισμός, εκλογές -αυτό είναι πλέον απίθανο κατά την ταπεινή μου γνώμη λόγω των δυσμενών οικονομικών αλλά και πολιτικών συνθηκών. Ήδη είχαμε αποτρεπτικές αν όχι απαγορευτικές αντιδράσεις από αυτούς που ζητάμε οικονομική ενίσχυση-, μπορούν να περιμένουν και να τα συζητήσουμε σε δεύτερο χρόνο. Ας μάθουμε επιτέλους να βάζουμε προτεραιότητες και να ιεραρχούμε με λογική τα δεδομένα επί του πραγματικού.

Ίδωμεν.

Κοινωνια σε ομηρία

Εδώ και χρόνια, αυτή η χώρα δεν δουλεύει. Κλείνει τα λιμάνια, κλείνει τους δρόμους, κλείνει τις εθνικές οδούς, δεν αφήνει τα κρουαζιερόπλοια να δέσουν, κόβει το ρεύμα, ακινητοποιεί τα λεωφορεία, κλείνει τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα φαρμακεία, τα διυλιστήρια, τα μουσεία, την Ακρόπολη. 900 διαδηλώσεις και 15 γενικές απεργίες μέσα σε ένα χρόνο, όταν στην Ισπανία μέσα σε 15 χρόνια έχουν κάνει 10 γενικές απεργίες αντίστοιχα.

Εδώ και καιρό η ελληνική κοινωνία αυτοκαταστρέφεται. Δεν κάνει τίποτα παρά να τιμωρεί τον εαυτό της. Όλες οι υπο-ομάδες της που καλούνται να αφήσουν συντεχνιακές πρακτικές του παρελθόντος, να εργαστούν σύμφωνα με σύγχρονους κανόνες και υποβαλλόμενες σε ελέγχους σχετικά με την αποδοτικότητά τους και την αποτελεσματικότητά τους, αντιδρούν σθεναρά.

Η αυριανή απεργία των φαρμακοποιών, συγγνώμη κιόλας, με τον τρόπο και την στιγμή που γίνεται, ειναι η πιο τραγικη, αν οχι εκνευριστική υπενθύμιση ότι πέρα από το χρηματοδοτικο κενό ή το έλλειμμα αξιοπιστίας, πιο επείγον είναι το έλλειμμα σοβαρότητας σε αυτή τη χώρα. Αυτοτροφοδοτούμε μόνοι μας την ύφεση αρνούμενοι να κάνουμε τις κινήσεις που θα σπάσουν το φαύλο κύκλο της αδράνειας.

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, στην χώρα που η ελευθερία του ενός καταργεί στο άψε-σβήσε την ελευθερία των υπολοίπων. Οι μορφές πάλης διάφορων κοινωνικών ομάδων -αν όχι όλων τολμώ να πω- βασίζονται αποκλειστικά στην ομηρία της κοινωνίας. Και όσο περισσότερο η όμηρος-κοινωνία δυσανασχετεί, τόσο πιο πολλά είναι και τα αιτήματα για τα «λύτρα»-απαιτήσεις. Ο κυνισμός της «αγωνιστικής» τακτικής της πλειοψηφίας των συνδικάτων σε αυτή τη χώρα δεν έχει προηγούμενο. Αποτέλεσμα είναι το απόλυτο μπάχαλο, αφού ο καθένας λειτουργεί για την πάρτη του, για το άτομό του και οι υπόλοιποι ‘ας παν να πνιγούν ρε αδερφέ’.

 «Η Ελλάδα ζούσε πάντα ανάμεσα στο θέατρο και την τραγωδία», λέει συχνά-πυκνά, σαρκαστικά ο πατέρας μου. Ναι, μόνο που η τραγωδία το τελευταίο διάστημα είναι πως η χώρα παλεύει πρωτίστως με τον εαυτό της.

Αν θέλουμε να σταματήσουμε κάποια στιγμή να είμαστε "αιχμάλωτοι" των δανειστών πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε συντεχνιακά, να μην ξορκίζουμε διλήμματα ουσίας και επιτέλους να κάνουμε επιλογές. 

Ρώσικη ρουλέτα

Ένταση στην κοινοβουλευτική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ, τελεσίγραφα από την Αριστερή Πλατφόρμα, προτάσεις διεξόδου/ συμβιβασμού από τους 5, επαναστατικές κορώνες από Κατρουγκαλο και Πουλάκη, πρόσκληση ρήξης από Λαφαζανη, ψευτοπαλληκαρισμοι από Στρατουληδες, Σακοράφες και Σια, πανικός στα ΜΜΕ, σενάρια εκλογών στα καφενεία και τα τηλεοπτικά πάνελ, υπογραφές για έκτακτες συνεδριάσεις ΚΟ πέραν έκτακτων Eurogroup… Συγγνώμη... μόνον εγώ έχω την αίσθηση ότι παίζουμε ρωσική ρουλέτα;

Το δράμα μου, όπως και πολλών συμπολιτών μου, είναι ότι δεν εμπιστεύομαι ούτε στο ελάχιστο την ελληνική κυβέρνηση και αντιλαμβάνομαι πλήρως την έλλειψη περιθωρίων ελιγμών από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Δυστυχώς πέραν της τραγικής, αν όχι επιπόλαιας, οικονομικής διπλωματίας των Τσυριζανελ -το Τ ενδεδειγμένο, στις τσιριδες μανούλες, στην κατάθεση προτάσεων πολλάκις μετεξεταστέοι-, η πολιτική τους αναξιοπιστία χτύπησε κόκκινο. Και για να το θέσω πιο ωμά: πρέπει να είμαι σαν την πάπια, ήρεμη στην επιφάνεια, τρελή κάτω από το νερό, όταν το παρόν μου -ποιο μέλλον; Αυτό έχει τορπιλιστεί, χαθεί για τη γενιά μου, ας σωθεί έστω αυτή των αδερφών μου διάολε- εξαρτάται από παλιμπαιδιζοντες χάριν του ιδεολογήματος 65δες που ακόμα ονειρεύονται την επανάσταση κι έναν 40ρη που τύφλα να 'χουν οι 80δες; Η Ραχήλ δηλαδή με την Φρειδερίκω της Βουλής θα κληθούν να αποφασίσουν για το αν θα μετρώ ραπανάκια ή αν θα υπάρξει μια προοπτική έστω, κι εγώ θα πρέπει κιόλας να νιώθω περήφανη κατά τον πρωθυπουργό; Ε, όχι δα.

Διόλου περήφανη, καθόλου εύπιστη, με τίποτε αισιόδοξη, ακόμα κι αν έρθουμε σε συμφωνία. Ή ξαφνικός θάνατος ή παραμονή στην Εντατική, αν κι ο ασθενής αντιλαμβάνεται τα πάντα. Αυτό παίζεται. Γιατί πέραν των εντυπώσεων, των δηλώσεων, των ανακοινωθέντων, των λεκτικών πυροτεχνημάτων, η ουσία είναι μία: πάμε σε γ' μνημόνιο, κοινώς σε γυάλα μακριά από τις αγορές, είμαστε σε ύφεση, με έλλειμμα πλέον, με χρηματοδοτικό κενό μεγαλύτερο της προηγούμενης κυβέρνησης. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους. Κι αυτό που λένε είναι ότι η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης δεν αποφέρει άμεσα χρήματα στο Κράτος, η αύξηση ΦΠΑ στους τουριστικούς προορισμούς δεν σώνει την κα. Βαλαβάνη, ούτε τον κ. Μαρδα. Κοινώς ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Πόσο δε μάλλον όταν χάθηκαν μέσα σε ένα μόνο τετράμηνο κοντά στα 25-30 δισ. σε εκροή καταθέσεων γιατί η πρώτη φορά αριστερά έταζε, δεν έκανε και ξεπουλούσε το σανό όσο-όσο.

Απελπισμένη; Όχι. Γιατί αυτός που απελπίζεται, θολώνει και δεν σκέφτεται ρεαλιστικά. Μπορεί να γίνει εύκολα υποχείριο του κάθε τυχάρπαστου που του υπόσχεται φύκια με μεταξωτές κορδέλες. Ξέρω πολλούς/ες τέτοιους/ες. Πίστεψαν στο "μωρέ μπας και..." αγνοώντας πεισματικά, αν όχι προκλητικά την πραγματικότητα. Και τώρα σιωπούν. Όσοι έχουν νιονιό. Οι υπόλοιποι φαντάζονται ακόμα ότι θα κατακτήσουν τον... πλανήτη, ενώ τους έχουν περικυκλώσει. Λυπάμαι αμφότερους. Προσωπικά ασφυκτιώ, ανησυχώ, γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά μας.

Και για να γίνω πιο σαφής: στην περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία στις Βρυξέλλες, ποιος θα κληθεί να την ψηφίσει, επικυρώσει; Εδώ στον ΣΥΡΙΖΑ πριν καν την δουν, οι μισοί την απορρίπτουν. Είχαμε πρώτα εκείνους που δεν είχαν χρόνο να την διαβάσουν και τώρα έχουμε αυτούς που ανάγουν ήδη συμπεράσματα …απλά μυρίζοντας τα νύχια τους. Πολιτικό επίπεδο παιδικής χαράς, όχι Κοινοβουλίου ή Μαξίμου. Κι άντε επικρατεί ο λεγόμενος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και την ψηφίζουν, ποιος φωστήρες μου ακριβώς θα την εφαρμόσει; Ο Λαφαζάνης; Ο Στρατούλης; Ο Σκουρλέτης; Ο Ήσυχος; Η Βαλαβάνη; Ο Μπαλτάς; Πείτε μου παρακαλώ κι εμένα της αδαούς.  

Ίσως πάμε σε έναν ισχυρό δομικό ανασχηματισμό;  Ναι, αν μιλάμε για το πιο ανώδυνο σενάριο καθώς θα δώσει παράταση ζωής στην κυβέρνηση και την οικονομία. Αν πάλι επιμείνουν, όμως, διάφοροι στο σενάριο των ιδανικών αυτόχειρων, θα πάμε σε εκλογές. Κοινώς θα δώσουμε το στίγμα μιας χώρας που τραντάζεται κάθε λίγο και λιγάκι πολιτικά, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τίποτε…ούτε καν την χρηματοδότησή της, όχι ανάπτυξη και κάτι πανέμορφα που ακούγονται.

Τούτων λεχθέντων, ας με συγχωρέσει ο πρωθυπουργός που–-ας μου επιτραπεί η παράφραση - δεν είμαι κεφάτη, δεν ψωνίζω στην Κουμουνδούρου, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες για την χώρα μου, την οικογένεια μου, την καθημερινότητα μου. Δυστυχώς δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι αφελής, ούτε αμαθής, για να πετάω στα σύννεφα.  Μάλλον είμαι σαν τον κ. Γκάμπριελ. Με τη διαφορά ότι είμαι πιο εκνευρισμένη καθότι ζω σ' αυτό τον τόπο και βρίσκομαι στο έλεος ενός φαιοκόκκινου πολιτικού μετώπου ανεδαφικότητας, ανωριμότητας, εθνολαϊκισμού.

Αφορισμών το ανάγνωσμα

Η τάση της μεταπολίτευσης ήταν πάντοτε οι γενικεύσεις: α) ο λαός έχει εξ ορισμού και μονίμως δίκιο, β) η Αριστερά δεν σφάλλει ποτέ, γ) η Ελλάδα παντα αδικείται. Καπου κοντα στο 2000 περασαμε σε αλλους ισοπεδωτισμους: α) οι πολιτικοί είναι λαμόγια, ανέντιμοι και απατεώνες, β) οι δημοσιογράφοι συγκαλύπτουν τις ανομιες τους και λαδωνονται, γ) οι επιχειρηματίες ειναι βαμπίρ που νοιάζονται μόνο για την παρτη τους.

Δεν ξέρω αν το 'χετε καταλαβει, αλλά τίποτε απο τα παραπανω δεν ισχύει εφόσον βασίζεται στον απόλυτο βαθμο και την εξίσωση ολων σε μια ιδιότητα, ενα χαρακτηριστικό. Η δαιμονοποιηση του επιχειρειν, η απαξιωση συλληβδην του πολιτικου και δημοσιογραφικου χωρου ειναι πρωτιστως βουτυρο στο ψωμι της ακροδεξιας και δευτερευόντως η φθηνη δικαιολογια των ανικανων, απαιδευτων κι ανιστοριτων, συντηρητικων ατομων και πολιτικων φορεων. Οι αφορισμοί συνήθως οδηγούν σε μη ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας, κοινώς σε ψευδαισθήσεις. Και οι ψευδαισθήσεις με τη σειρα τους σε απότομες προσγειώσεις κι ενίοτε καταστροφικές επιλογές.

Έτσι και τώρα. Αρεσκομαστε σε μυθοπλασίες κι απο μηχανής θεούς. Μόνο που αυτή τη φορά περάσαμε απο την μιρλα της Ψωροκωσταινας στις φαμφαρες ενος εθνικισμού τόσο γελοίου που θυμίζει τον πατερα της νύφης στη ταινία "Γάμος α λα ελληνικά" που θεωρούσε οτι όλες οι λέξεις του πλανήτη προέρχονται απο την ελληνικήν! Πιστεύουμε δηλαδή οτι είμαστε οι μόνοι που έχουμε σημασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για την εμβάθυνση της δημοκρατίας, για την οικονομική αναπτυξη της ΕΕ και ενόψει επικείμενης συμφωνίας, απειλουμε κιόλας οτι αν δεν μας ακούσουν, τοτε αυτοι θα χασουν, όχι εμείς.

Σύμφωνα με τον Έλληνα πρωθυπουργό - που, τι ειρωνεία, για να στείλει μήνυμα στην πολιτικη ηγεσία της ΕΕ χρησιμοποιεί τα μίντια τα οποια όλο το προηγούμενο διάστημα λοιδορουσε ως πουλημενα, διεφθαρμένα, κινούμενα απο ανθελληνικα κέντρα- στο αρθρο του στην Le Monde οι άλλοι φταίνε, εμείς στο έλεος, οι άλλοι δεν διακρίνουν την κρισιμότητα, εμείς ειμαστε στον ίσιο δρόμο, οι άλλοι δεν θέλουν να βρεθούμε στα μισά, εμείς οι μαύροι κάνουμε δρασκελισμούς πέραν των δυνατοτήτων μας. Λαϊκισμός στυλ Μάρθα Βούρτση. Αστοιχειωτες επισημάνσεις τύπου ποιητή Φαμφαρα. Ανόητη και παντελή άγνοια συσχετισμών και ιεράρχησης στη διεθνή και ιδίως στην ευρωπαϊκή σκακιέρα.

Και τώρα; Τώρα αφου ο κ. Τσιπρας τους πέταξε ηλιθιωδως το μπαλάκι μέσω MME, θα του το γυρισουν πίσω με take it or leave it συμφωνία καποιων δισεκατομμυριων που ποτε δεν ειναι τζαμπα και βερεσε, ιδιως για την ελληνικη κοινωνια κι οικογενεια. Μαντέψτε για ποιον χτυπά η καμπάνα απο Σεπτέμβρη, αν όχι απο αύριο...

#mind_boggling_Greek_politics

Ούτε ζέστη, ούτε κρύο;

Νίκη Συντηρητικών  και Εθνικιστών στη Σκωτία, ήττα Εργατικών, πανωλεθρία Φιλελεύθερων και σαφέστατα καταβαράθρωση των Ευρωσκεπτικιστών (σε έδρες, γιατί σε ψήφους είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο) δείχνουν τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Βρετανικών εκλογών.

Απογοητευμένη; Εν μέρει ναι. Και για να γίνω πιο σαφής: με την αριστερή στροφή των Εργατικών όταν εξέλεξαν τον Ed έναντι του David Μiliband (τα σενάρια παίρνουν και δίνουν εδώ και 3 ώρες με τον τελευταίο να πιέζεται από στελέχη να ξαναδιεκδικήσει την προεδρία του κόμματος. Προσωπικά θα ανοίξω σαμπάνια αν δεχτεί και κυρίως αν πάρει τα ηνία των Εργατικών. Είναι σοβαρός, με πολιτικό όραμα, δοκιμασμένος στα πιο δύσκολα, φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης με εξαιρετική πένα και εκπληκτική μεταδοτικότητα λόγου, νέος με διεθνή εμπειρία και τρομερή αποδοχή/εκτίμηση στους διεθνείς κύκλους. Δεν μπορώ ειλικρινά να σκεφτώ κάποιον πιο ενδεδειγμένο για την εν λόγω θέση.) ήταν αναμενόμενο να μην  πείσουν, να μην έχουν υψηλά ποσοστά.

Επίσης δεν με εξέπληξε η πανωλεθρία των Φιλελεύθερων. Ήταν λάθος στρατηγική επιλογή η συνεργασία με τους Συντηρητικούς εξαρχής. Όπως όμως είναι λάθος για μένα, αν και αντιλαμβάνομαι  το ορθώς ηθικά ενδεδειγμένο να παραιτηθεί απο την ηγεσία του κόμματος, να αποχωρήσει απο την πολιτική σκηνή ο Clegg, . Είναι ένα εξαιρετικό πολιτικό μυαλό και γι΄ αυτό θα ήταν κρίμα να πάει στράφι. Επειδή όμως η πολιτική είναι και υιοθέτηση των καταλλήλων συμμαχιών μεταξύ άλλων, και τα οποία λάθη πληρώνονται ακριβά, εύχομαι γρήγορα να βρουν τον βηματισμό τους οι Φιλελεύθεροι, πριν ενισχυθούν κι άλλο τα άκρα.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Άγγλος Καμμένος, ο Farage, απορρίφθηκε τόσο μαζικά και τόσο καταλυτικά. Ευτυχώς οι Βρετανοί συνήλθαν κάπως και αποφάσισαν να στηρίξουν κόμματα κι όχι λαϊκίστικες περσόνες. Βέβαια μεγάλο ποσοστό πήγε στους Συντηρητικούς και στο Εθνικιστικό Κόμμα της Σκωτίας, το οποίο έχει μια χαρισματική πρόεδρο, μην γελιόμαστε (όσοι είδαν το debate στις 2/4 στο ITV καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ). Γι' αυτό δεν επιχαιρω καθόλου. Δεν θεωρώ γενικώς, πόσο μάλλον σε συνθήκες έντονης παγκοσμιοποίησης, ότι βοηθά ο εθνικισμός, ούτε πιστεύω από την άλλη ότι ο Cameron έκανε εξαιρετική δουλειά. Τουναντίον.

Εν κατακλείδι, τα ελλείμματα και το χρέος που τρέχει στη Μ. Βρετανία επιβάλουν περισσότερο από ποτέ σφικτή δημοσιονομική πολιτική. Αυτό είναι γνωστό τοις πασι. Οι απόψεις διίστανται ως προς τη διαχείριση των οικονομικών αγκαθιών και της ευρωπαϊκής ατζέντας της Μ. Βρετανίας. Το σίγουρο είναι ότι είτε εκλεγούν πανηγυρικά χωρίς ανάγκη συνεργασίας οι Συντηρητικοί, είτε πάμε στον προηγούμενο κυβερνητικό συνασπισμό, θα έχουμε το λεγόμενο δημοψήφισμα για την Ε.Ε. στην Μ. Βρετανία που βλακωδώς υποσχέθηκε ο Cameron παρασυρόμενος από τον Farage κι όχι μόνον. Και αυτό είναι πέραν από ανησυχητικό, άκρως προβληματικό όχι μόνο για την Ε.Ε. αλλά και για την ίδια την Μ. Βρετανία.

Κοινώς, μπορεί να ξίνιζε/ει η αριστερή στροφή των Εργατικών, αλλά η καταγεγραμμένη πλέον εθνικιστική στροφή της πολιτικής ατζέντας των Βρετανών είναι πολύ χειρότερη και χρήζει πολιτικής ανάλυσης, κυρίως γιατί πρεπει είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο ενίσχυσης της αποδυνάμωσης της ΕΕ από το Μεγάλο Νησί. Οι κραδασμοί είναι αναπόφευκτοι πια, δυστυχώς.

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι;

Αυτό που ορισμένοι πανηγυρίζετε χωρίς καν να 'χουν μπει τζίφρες, χωρίς καν να ξέρουμε τους όρους, να το κοιτάξετε. Ίσως προσγειωθείτε ανώμαλα. Ναι, ήταν ζητούμενο η συμφωνία. Αμήν και δόξασι. Αλλά το περιεχόμενό της είναι που θα καθορίσει εντέλει τις πολιτικές διεργασίες, τις οικονομικές επιπτώσεις και τις κοινωνικές αντιδράσεις. Όλα τ' άλλα είναι χαμογέλα που θα διαρκέσουν  το πολύ δυο βδομάδες για τα φλας των φωτογράφων. Ως εκεί όμως.

Δεν μπορώ να χαρώ αν δεν ξέρω τι ακριβώς παίζεται και με τι ως αντάλλαγμα. Ο τζάμπας έχει πεθάνει καιρό τώρα, άλλωστε. Φίλοι και συγγενείς μιλάνε για την τάδε διαρροή και την τάδε πληροφορία. Όλα ωραία κι ανθηρά αγαπημένοι, δεν λέω. Δεν αμφισβητώ τις πηγές αμφότερων. Και άιντε να σχολάσουμε με το μαρτύριο με το σταγονόμετρο. ΟΜΩΣ θα λυσσάξει η γλώσσα μου να το λέω: ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ. Η ύφεση και η λιτότητα δεν είναι θέμα ιδεολογικών εμμονών -νεοφιλελευθερισμού π.χ. που ακούω από ορισμένες/ους αφελείς το λιγότερο, εκτός πραγματικότητας το χειρότερο- ΑΛΛΑ προσκόλλησης σε ένα ατελέσφορο/αδιέξοδο παραγωγικό μοντέλο.

Και για να γίνω πιο σαφής:

- αν δεν αποσαφηνίσουμε πλήρως τι φορολογικό μοντέλο θέλουμε,

- αν δεν αντιληφθούμε ότι το νομικό πλαίσιο δεν γίνεται να αφήνει όλους τελικά ξεκρέμαστους (και τους πολίτες ως μονάδες και τις διαφορές κοινωνικές ομάδες και τους επιχειρηματίες και την ίδια την Πολιτεία ορισμένες φορές) με χρονοβόρες διαδικασίες,

- αν δεν αναγνωρίσουμε ότι το κτηματολόγιο και το περιουσιολόγιο δεν αρκούν όταν αντιμετωπίζονται τσαπατσούλικα ως πυροτεχνήματα,

- αν δεν εκσυγχρονίσουμε τόσο το πολιτικό σύστημα, όσο και τους 3 μεγάλους τομείς που συμβάλλουν στην κοινωνική ομαλότητα όταν τελούν υπό τις βασικές ευρωπαϊκές προϋποθέσεις (ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ)

- αν δεν αποδεχτούμε ότι τις δυο μεγάλες γάγγραινες, ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ και ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, πρέπει επιτέλους να τις αντιμετωπίσουμε με παρρησία κι όχι με ευχολόγια, αναβολές ή πισωγυρίσματα,

…ε, τότε όσα δισεκατομμύρια κι αν πέσουν από τον ουρανό ή τις τσέπες των Ευρωπαίων εταίρων, σχωρνάτε με, πάλι σε τρύπιο βαρέλι θα πάνε και θα ψαχνόμαστε τέλη Ιουνίου, άντε μετά αρχές Σεπτέμβρη κ.ό.κ.

Ο οικονομικός χρόνος έληγε/λήγει, γι' αυτό και επιταχύνθηκαν οι πολιτικές διεργασίες εντός κι εκτός των θυρών. Ο πολιτικός, όμως, χρόνος να θυμίσω, για μεταρρυθμίσεις/τομές έχει ήδη τελειώσει κι είμαστε στα πέναλτι, αγαπητοί. Ούτε καν στην παράταση. Εύχομαι, λοιπόν, πέραν των χαρμόσυνων οσονούπω εξαγγελιών ότι επιτέλους καταλήξαμε σε συμφωνία, να τρέξουμε να προλάβουμε και το τρένο της ευθυγράμμισης με τα ευρωπαϊκά στοιχειώδη, να μπούμε πια στην ομάδα των κανονικών κρατών κι όχι των παριών του διεθνούς συστήματος.

Γιατι τα κακά παιδιά είναι μεν γοητευτικά, ως γνωστόν, αλλά με άσχημη κατάληξη, συνηθως, δε. Μακάρι οι ιθύνοντες να το αντιληφθούν πριν να 'ναι αργά.