Κοινωνια σε ομηρία

Εδώ και χρόνια, αυτή η χώρα δεν δουλεύει. Κλείνει τα λιμάνια, κλείνει τους δρόμους, κλείνει τις εθνικές οδούς, δεν αφήνει τα κρουαζιερόπλοια να δέσουν, κόβει το ρεύμα, ακινητοποιεί τα λεωφορεία, κλείνει τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια, τα φαρμακεία, τα διυλιστήρια, τα μουσεία, την Ακρόπολη. 900 διαδηλώσεις και 15 γενικές απεργίες μέσα σε ένα χρόνο, όταν στην Ισπανία μέσα σε 15 χρόνια έχουν κάνει 10 γενικές απεργίες αντίστοιχα.

Εδώ και καιρό η ελληνική κοινωνία αυτοκαταστρέφεται. Δεν κάνει τίποτα παρά να τιμωρεί τον εαυτό της. Όλες οι υπο-ομάδες της που καλούνται να αφήσουν συντεχνιακές πρακτικές του παρελθόντος, να εργαστούν σύμφωνα με σύγχρονους κανόνες και υποβαλλόμενες σε ελέγχους σχετικά με την αποδοτικότητά τους και την αποτελεσματικότητά τους, αντιδρούν σθεναρά.

Η αυριανή απεργία των φαρμακοποιών, συγγνώμη κιόλας, με τον τρόπο και την στιγμή που γίνεται, ειναι η πιο τραγικη, αν οχι εκνευριστική υπενθύμιση ότι πέρα από το χρηματοδοτικο κενό ή το έλλειμμα αξιοπιστίας, πιο επείγον είναι το έλλειμμα σοβαρότητας σε αυτή τη χώρα. Αυτοτροφοδοτούμε μόνοι μας την ύφεση αρνούμενοι να κάνουμε τις κινήσεις που θα σπάσουν το φαύλο κύκλο της αδράνειας.

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, στην χώρα που η ελευθερία του ενός καταργεί στο άψε-σβήσε την ελευθερία των υπολοίπων. Οι μορφές πάλης διάφορων κοινωνικών ομάδων -αν όχι όλων τολμώ να πω- βασίζονται αποκλειστικά στην ομηρία της κοινωνίας. Και όσο περισσότερο η όμηρος-κοινωνία δυσανασχετεί, τόσο πιο πολλά είναι και τα αιτήματα για τα «λύτρα»-απαιτήσεις. Ο κυνισμός της «αγωνιστικής» τακτικής της πλειοψηφίας των συνδικάτων σε αυτή τη χώρα δεν έχει προηγούμενο. Αποτέλεσμα είναι το απόλυτο μπάχαλο, αφού ο καθένας λειτουργεί για την πάρτη του, για το άτομό του και οι υπόλοιποι ‘ας παν να πνιγούν ρε αδερφέ’.

 «Η Ελλάδα ζούσε πάντα ανάμεσα στο θέατρο και την τραγωδία», λέει συχνά-πυκνά, σαρκαστικά ο πατέρας μου. Ναι, μόνο που η τραγωδία το τελευταίο διάστημα είναι πως η χώρα παλεύει πρωτίστως με τον εαυτό της.

Αν θέλουμε να σταματήσουμε κάποια στιγμή να είμαστε "αιχμάλωτοι" των δανειστών πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε συντεχνιακά, να μην ξορκίζουμε διλήμματα ουσίας και επιτέλους να κάνουμε επιλογές. 

Ρώσικη ρουλέτα

Ένταση στην κοινοβουλευτική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ, τελεσίγραφα από την Αριστερή Πλατφόρμα, προτάσεις διεξόδου/ συμβιβασμού από τους 5, επαναστατικές κορώνες από Κατρουγκαλο και Πουλάκη, πρόσκληση ρήξης από Λαφαζανη, ψευτοπαλληκαρισμοι από Στρατουληδες, Σακοράφες και Σια, πανικός στα ΜΜΕ, σενάρια εκλογών στα καφενεία και τα τηλεοπτικά πάνελ, υπογραφές για έκτακτες συνεδριάσεις ΚΟ πέραν έκτακτων Eurogroup… Συγγνώμη... μόνον εγώ έχω την αίσθηση ότι παίζουμε ρωσική ρουλέτα;

Το δράμα μου, όπως και πολλών συμπολιτών μου, είναι ότι δεν εμπιστεύομαι ούτε στο ελάχιστο την ελληνική κυβέρνηση και αντιλαμβάνομαι πλήρως την έλλειψη περιθωρίων ελιγμών από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Δυστυχώς πέραν της τραγικής, αν όχι επιπόλαιας, οικονομικής διπλωματίας των Τσυριζανελ -το Τ ενδεδειγμένο, στις τσιριδες μανούλες, στην κατάθεση προτάσεων πολλάκις μετεξεταστέοι-, η πολιτική τους αναξιοπιστία χτύπησε κόκκινο. Και για να το θέσω πιο ωμά: πρέπει να είμαι σαν την πάπια, ήρεμη στην επιφάνεια, τρελή κάτω από το νερό, όταν το παρόν μου -ποιο μέλλον; Αυτό έχει τορπιλιστεί, χαθεί για τη γενιά μου, ας σωθεί έστω αυτή των αδερφών μου διάολε- εξαρτάται από παλιμπαιδιζοντες χάριν του ιδεολογήματος 65δες που ακόμα ονειρεύονται την επανάσταση κι έναν 40ρη που τύφλα να 'χουν οι 80δες; Η Ραχήλ δηλαδή με την Φρειδερίκω της Βουλής θα κληθούν να αποφασίσουν για το αν θα μετρώ ραπανάκια ή αν θα υπάρξει μια προοπτική έστω, κι εγώ θα πρέπει κιόλας να νιώθω περήφανη κατά τον πρωθυπουργό; Ε, όχι δα.

Διόλου περήφανη, καθόλου εύπιστη, με τίποτε αισιόδοξη, ακόμα κι αν έρθουμε σε συμφωνία. Ή ξαφνικός θάνατος ή παραμονή στην Εντατική, αν κι ο ασθενής αντιλαμβάνεται τα πάντα. Αυτό παίζεται. Γιατί πέραν των εντυπώσεων, των δηλώσεων, των ανακοινωθέντων, των λεκτικών πυροτεχνημάτων, η ουσία είναι μία: πάμε σε γ' μνημόνιο, κοινώς σε γυάλα μακριά από τις αγορές, είμαστε σε ύφεση, με έλλειμμα πλέον, με χρηματοδοτικό κενό μεγαλύτερο της προηγούμενης κυβέρνησης. Τα νούμερα μιλάνε από μόνα τους. Κι αυτό που λένε είναι ότι η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης δεν αποφέρει άμεσα χρήματα στο Κράτος, η αύξηση ΦΠΑ στους τουριστικούς προορισμούς δεν σώνει την κα. Βαλαβάνη, ούτε τον κ. Μαρδα. Κοινώς ο λογαριασμός δεν βγαίνει. Πόσο δε μάλλον όταν χάθηκαν μέσα σε ένα μόνο τετράμηνο κοντά στα 25-30 δισ. σε εκροή καταθέσεων γιατί η πρώτη φορά αριστερά έταζε, δεν έκανε και ξεπουλούσε το σανό όσο-όσο.

Απελπισμένη; Όχι. Γιατί αυτός που απελπίζεται, θολώνει και δεν σκέφτεται ρεαλιστικά. Μπορεί να γίνει εύκολα υποχείριο του κάθε τυχάρπαστου που του υπόσχεται φύκια με μεταξωτές κορδέλες. Ξέρω πολλούς/ες τέτοιους/ες. Πίστεψαν στο "μωρέ μπας και..." αγνοώντας πεισματικά, αν όχι προκλητικά την πραγματικότητα. Και τώρα σιωπούν. Όσοι έχουν νιονιό. Οι υπόλοιποι φαντάζονται ακόμα ότι θα κατακτήσουν τον... πλανήτη, ενώ τους έχουν περικυκλώσει. Λυπάμαι αμφότερους. Προσωπικά ασφυκτιώ, ανησυχώ, γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά μας.

Και για να γίνω πιο σαφής: στην περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία στις Βρυξέλλες, ποιος θα κληθεί να την ψηφίσει, επικυρώσει; Εδώ στον ΣΥΡΙΖΑ πριν καν την δουν, οι μισοί την απορρίπτουν. Είχαμε πρώτα εκείνους που δεν είχαν χρόνο να την διαβάσουν και τώρα έχουμε αυτούς που ανάγουν ήδη συμπεράσματα …απλά μυρίζοντας τα νύχια τους. Πολιτικό επίπεδο παιδικής χαράς, όχι Κοινοβουλίου ή Μαξίμου. Κι άντε επικρατεί ο λεγόμενος δημοκρατικός συγκεντρωτισμός και την ψηφίζουν, ποιος φωστήρες μου ακριβώς θα την εφαρμόσει; Ο Λαφαζάνης; Ο Στρατούλης; Ο Σκουρλέτης; Ο Ήσυχος; Η Βαλαβάνη; Ο Μπαλτάς; Πείτε μου παρακαλώ κι εμένα της αδαούς.  

Ίσως πάμε σε έναν ισχυρό δομικό ανασχηματισμό;  Ναι, αν μιλάμε για το πιο ανώδυνο σενάριο καθώς θα δώσει παράταση ζωής στην κυβέρνηση και την οικονομία. Αν πάλι επιμείνουν, όμως, διάφοροι στο σενάριο των ιδανικών αυτόχειρων, θα πάμε σε εκλογές. Κοινώς θα δώσουμε το στίγμα μιας χώρας που τραντάζεται κάθε λίγο και λιγάκι πολιτικά, χωρίς να έχει εξασφαλίσει τίποτε…ούτε καν την χρηματοδότησή της, όχι ανάπτυξη και κάτι πανέμορφα που ακούγονται.

Τούτων λεχθέντων, ας με συγχωρέσει ο πρωθυπουργός που–-ας μου επιτραπεί η παράφραση - δεν είμαι κεφάτη, δεν ψωνίζω στην Κουμουνδούρου, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι έρχονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες για την χώρα μου, την οικογένεια μου, την καθημερινότητα μου. Δυστυχώς δεν έχω την πολυτέλεια να είμαι αφελής, ούτε αμαθής, για να πετάω στα σύννεφα.  Μάλλον είμαι σαν τον κ. Γκάμπριελ. Με τη διαφορά ότι είμαι πιο εκνευρισμένη καθότι ζω σ' αυτό τον τόπο και βρίσκομαι στο έλεος ενός φαιοκόκκινου πολιτικού μετώπου ανεδαφικότητας, ανωριμότητας, εθνολαϊκισμού.

Αφορισμών το ανάγνωσμα

Η τάση της μεταπολίτευσης ήταν πάντοτε οι γενικεύσεις: α) ο λαός έχει εξ ορισμού και μονίμως δίκιο, β) η Αριστερά δεν σφάλλει ποτέ, γ) η Ελλάδα παντα αδικείται. Καπου κοντα στο 2000 περασαμε σε αλλους ισοπεδωτισμους: α) οι πολιτικοί είναι λαμόγια, ανέντιμοι και απατεώνες, β) οι δημοσιογράφοι συγκαλύπτουν τις ανομιες τους και λαδωνονται, γ) οι επιχειρηματίες ειναι βαμπίρ που νοιάζονται μόνο για την παρτη τους.

Δεν ξέρω αν το 'χετε καταλαβει, αλλά τίποτε απο τα παραπανω δεν ισχύει εφόσον βασίζεται στον απόλυτο βαθμο και την εξίσωση ολων σε μια ιδιότητα, ενα χαρακτηριστικό. Η δαιμονοποιηση του επιχειρειν, η απαξιωση συλληβδην του πολιτικου και δημοσιογραφικου χωρου ειναι πρωτιστως βουτυρο στο ψωμι της ακροδεξιας και δευτερευόντως η φθηνη δικαιολογια των ανικανων, απαιδευτων κι ανιστοριτων, συντηρητικων ατομων και πολιτικων φορεων. Οι αφορισμοί συνήθως οδηγούν σε μη ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας, κοινώς σε ψευδαισθήσεις. Και οι ψευδαισθήσεις με τη σειρα τους σε απότομες προσγειώσεις κι ενίοτε καταστροφικές επιλογές.

Έτσι και τώρα. Αρεσκομαστε σε μυθοπλασίες κι απο μηχανής θεούς. Μόνο που αυτή τη φορά περάσαμε απο την μιρλα της Ψωροκωσταινας στις φαμφαρες ενος εθνικισμού τόσο γελοίου που θυμίζει τον πατερα της νύφης στη ταινία "Γάμος α λα ελληνικά" που θεωρούσε οτι όλες οι λέξεις του πλανήτη προέρχονται απο την ελληνικήν! Πιστεύουμε δηλαδή οτι είμαστε οι μόνοι που έχουμε σημασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, για την εμβάθυνση της δημοκρατίας, για την οικονομική αναπτυξη της ΕΕ και ενόψει επικείμενης συμφωνίας, απειλουμε κιόλας οτι αν δεν μας ακούσουν, τοτε αυτοι θα χασουν, όχι εμείς.

Σύμφωνα με τον Έλληνα πρωθυπουργό - που, τι ειρωνεία, για να στείλει μήνυμα στην πολιτικη ηγεσία της ΕΕ χρησιμοποιεί τα μίντια τα οποια όλο το προηγούμενο διάστημα λοιδορουσε ως πουλημενα, διεφθαρμένα, κινούμενα απο ανθελληνικα κέντρα- στο αρθρο του στην Le Monde οι άλλοι φταίνε, εμείς στο έλεος, οι άλλοι δεν διακρίνουν την κρισιμότητα, εμείς ειμαστε στον ίσιο δρόμο, οι άλλοι δεν θέλουν να βρεθούμε στα μισά, εμείς οι μαύροι κάνουμε δρασκελισμούς πέραν των δυνατοτήτων μας. Λαϊκισμός στυλ Μάρθα Βούρτση. Αστοιχειωτες επισημάνσεις τύπου ποιητή Φαμφαρα. Ανόητη και παντελή άγνοια συσχετισμών και ιεράρχησης στη διεθνή και ιδίως στην ευρωπαϊκή σκακιέρα.

Και τώρα; Τώρα αφου ο κ. Τσιπρας τους πέταξε ηλιθιωδως το μπαλάκι μέσω MME, θα του το γυρισουν πίσω με take it or leave it συμφωνία καποιων δισεκατομμυριων που ποτε δεν ειναι τζαμπα και βερεσε, ιδιως για την ελληνικη κοινωνια κι οικογενεια. Μαντέψτε για ποιον χτυπά η καμπάνα απο Σεπτέμβρη, αν όχι απο αύριο...

#mind_boggling_Greek_politics

Ούτε ζέστη, ούτε κρύο;

Νίκη Συντηρητικών  και Εθνικιστών στη Σκωτία, ήττα Εργατικών, πανωλεθρία Φιλελεύθερων και σαφέστατα καταβαράθρωση των Ευρωσκεπτικιστών (σε έδρες, γιατί σε ψήφους είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο) δείχνουν τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα των Βρετανικών εκλογών.

Απογοητευμένη; Εν μέρει ναι. Και για να γίνω πιο σαφής: με την αριστερή στροφή των Εργατικών όταν εξέλεξαν τον Ed έναντι του David Μiliband (τα σενάρια παίρνουν και δίνουν εδώ και 3 ώρες με τον τελευταίο να πιέζεται από στελέχη να ξαναδιεκδικήσει την προεδρία του κόμματος. Προσωπικά θα ανοίξω σαμπάνια αν δεχτεί και κυρίως αν πάρει τα ηνία των Εργατικών. Είναι σοβαρός, με πολιτικό όραμα, δοκιμασμένος στα πιο δύσκολα, φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης με εξαιρετική πένα και εκπληκτική μεταδοτικότητα λόγου, νέος με διεθνή εμπειρία και τρομερή αποδοχή/εκτίμηση στους διεθνείς κύκλους. Δεν μπορώ ειλικρινά να σκεφτώ κάποιον πιο ενδεδειγμένο για την εν λόγω θέση.) ήταν αναμενόμενο να μην  πείσουν, να μην έχουν υψηλά ποσοστά.

Επίσης δεν με εξέπληξε η πανωλεθρία των Φιλελεύθερων. Ήταν λάθος στρατηγική επιλογή η συνεργασία με τους Συντηρητικούς εξαρχής. Όπως όμως είναι λάθος για μένα, αν και αντιλαμβάνομαι  το ορθώς ηθικά ενδεδειγμένο να παραιτηθεί απο την ηγεσία του κόμματος, να αποχωρήσει απο την πολιτική σκηνή ο Clegg, . Είναι ένα εξαιρετικό πολιτικό μυαλό και γι΄ αυτό θα ήταν κρίμα να πάει στράφι. Επειδή όμως η πολιτική είναι και υιοθέτηση των καταλλήλων συμμαχιών μεταξύ άλλων, και τα οποία λάθη πληρώνονται ακριβά, εύχομαι γρήγορα να βρουν τον βηματισμό τους οι Φιλελεύθεροι, πριν ενισχυθούν κι άλλο τα άκρα.

Χαίρομαι ιδιαίτερα που ο Άγγλος Καμμένος, ο Farage, απορρίφθηκε τόσο μαζικά και τόσο καταλυτικά. Ευτυχώς οι Βρετανοί συνήλθαν κάπως και αποφάσισαν να στηρίξουν κόμματα κι όχι λαϊκίστικες περσόνες. Βέβαια μεγάλο ποσοστό πήγε στους Συντηρητικούς και στο Εθνικιστικό Κόμμα της Σκωτίας, το οποίο έχει μια χαρισματική πρόεδρο, μην γελιόμαστε (όσοι είδαν το debate στις 2/4 στο ITV καταλαβαίνουν απόλυτα τι εννοώ). Γι' αυτό δεν επιχαιρω καθόλου. Δεν θεωρώ γενικώς, πόσο μάλλον σε συνθήκες έντονης παγκοσμιοποίησης, ότι βοηθά ο εθνικισμός, ούτε πιστεύω από την άλλη ότι ο Cameron έκανε εξαιρετική δουλειά. Τουναντίον.

Εν κατακλείδι, τα ελλείμματα και το χρέος που τρέχει στη Μ. Βρετανία επιβάλουν περισσότερο από ποτέ σφικτή δημοσιονομική πολιτική. Αυτό είναι γνωστό τοις πασι. Οι απόψεις διίστανται ως προς τη διαχείριση των οικονομικών αγκαθιών και της ευρωπαϊκής ατζέντας της Μ. Βρετανίας. Το σίγουρο είναι ότι είτε εκλεγούν πανηγυρικά χωρίς ανάγκη συνεργασίας οι Συντηρητικοί, είτε πάμε στον προηγούμενο κυβερνητικό συνασπισμό, θα έχουμε το λεγόμενο δημοψήφισμα για την Ε.Ε. στην Μ. Βρετανία που βλακωδώς υποσχέθηκε ο Cameron παρασυρόμενος από τον Farage κι όχι μόνον. Και αυτό είναι πέραν από ανησυχητικό, άκρως προβληματικό όχι μόνο για την Ε.Ε. αλλά και για την ίδια την Μ. Βρετανία.

Κοινώς, μπορεί να ξίνιζε/ει η αριστερή στροφή των Εργατικών, αλλά η καταγεγραμμένη πλέον εθνικιστική στροφή της πολιτικής ατζέντας των Βρετανών είναι πολύ χειρότερη και χρήζει πολιτικής ανάλυσης, κυρίως γιατί πρεπει είμαστε έτοιμοι για το ενδεχόμενο ενίσχυσης της αποδυνάμωσης της ΕΕ από το Μεγάλο Νησί. Οι κραδασμοί είναι αναπόφευκτοι πια, δυστυχώς.

Πάντα γελαστοί και γελασμένοι;

Αυτό που ορισμένοι πανηγυρίζετε χωρίς καν να 'χουν μπει τζίφρες, χωρίς καν να ξέρουμε τους όρους, να το κοιτάξετε. Ίσως προσγειωθείτε ανώμαλα. Ναι, ήταν ζητούμενο η συμφωνία. Αμήν και δόξασι. Αλλά το περιεχόμενό της είναι που θα καθορίσει εντέλει τις πολιτικές διεργασίες, τις οικονομικές επιπτώσεις και τις κοινωνικές αντιδράσεις. Όλα τ' άλλα είναι χαμογέλα που θα διαρκέσουν  το πολύ δυο βδομάδες για τα φλας των φωτογράφων. Ως εκεί όμως.

Δεν μπορώ να χαρώ αν δεν ξέρω τι ακριβώς παίζεται και με τι ως αντάλλαγμα. Ο τζάμπας έχει πεθάνει καιρό τώρα, άλλωστε. Φίλοι και συγγενείς μιλάνε για την τάδε διαρροή και την τάδε πληροφορία. Όλα ωραία κι ανθηρά αγαπημένοι, δεν λέω. Δεν αμφισβητώ τις πηγές αμφότερων. Και άιντε να σχολάσουμε με το μαρτύριο με το σταγονόμετρο. ΟΜΩΣ θα λυσσάξει η γλώσσα μου να το λέω: ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΔΟΣΕΙΣ. Η ύφεση και η λιτότητα δεν είναι θέμα ιδεολογικών εμμονών -νεοφιλελευθερισμού π.χ. που ακούω από ορισμένες/ους αφελείς το λιγότερο, εκτός πραγματικότητας το χειρότερο- ΑΛΛΑ προσκόλλησης σε ένα ατελέσφορο/αδιέξοδο παραγωγικό μοντέλο.

Και για να γίνω πιο σαφής:

- αν δεν αποσαφηνίσουμε πλήρως τι φορολογικό μοντέλο θέλουμε,

- αν δεν αντιληφθούμε ότι το νομικό πλαίσιο δεν γίνεται να αφήνει όλους τελικά ξεκρέμαστους (και τους πολίτες ως μονάδες και τις διαφορές κοινωνικές ομάδες και τους επιχειρηματίες και την ίδια την Πολιτεία ορισμένες φορές) με χρονοβόρες διαδικασίες,

- αν δεν αναγνωρίσουμε ότι το κτηματολόγιο και το περιουσιολόγιο δεν αρκούν όταν αντιμετωπίζονται τσαπατσούλικα ως πυροτεχνήματα,

- αν δεν εκσυγχρονίσουμε τόσο το πολιτικό σύστημα, όσο και τους 3 μεγάλους τομείς που συμβάλλουν στην κοινωνική ομαλότητα όταν τελούν υπό τις βασικές ευρωπαϊκές προϋποθέσεις (ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ)

- αν δεν αποδεχτούμε ότι τις δυο μεγάλες γάγγραινες, ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ και ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ, πρέπει επιτέλους να τις αντιμετωπίσουμε με παρρησία κι όχι με ευχολόγια, αναβολές ή πισωγυρίσματα,

…ε, τότε όσα δισεκατομμύρια κι αν πέσουν από τον ουρανό ή τις τσέπες των Ευρωπαίων εταίρων, σχωρνάτε με, πάλι σε τρύπιο βαρέλι θα πάνε και θα ψαχνόμαστε τέλη Ιουνίου, άντε μετά αρχές Σεπτέμβρη κ.ό.κ.

Ο οικονομικός χρόνος έληγε/λήγει, γι' αυτό και επιταχύνθηκαν οι πολιτικές διεργασίες εντός κι εκτός των θυρών. Ο πολιτικός, όμως, χρόνος να θυμίσω, για μεταρρυθμίσεις/τομές έχει ήδη τελειώσει κι είμαστε στα πέναλτι, αγαπητοί. Ούτε καν στην παράταση. Εύχομαι, λοιπόν, πέραν των χαρμόσυνων οσονούπω εξαγγελιών ότι επιτέλους καταλήξαμε σε συμφωνία, να τρέξουμε να προλάβουμε και το τρένο της ευθυγράμμισης με τα ευρωπαϊκά στοιχειώδη, να μπούμε πια στην ομάδα των κανονικών κρατών κι όχι των παριών του διεθνούς συστήματος.

Γιατι τα κακά παιδιά είναι μεν γοητευτικά, ως γνωστόν, αλλά με άσχημη κατάληξη, συνηθως, δε. Μακάρι οι ιθύνοντες να το αντιληφθούν πριν να 'ναι αργά.

Ανά(σ)ταση;

Σήμερα, κάθε χρόνο, άλλοι εύχονται, κάποιοι σαρκάζονται, μερικοι στοχοποιούν και πολλοί νοσταλγούν. Ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί. Υπάρχει φυσικα και μια άλλη κατηγορία αυτών που δουλεύουν και δεν έχουν το περιθώριο ούτε να γελοιοποιήσουν, ούτε να φιλοσοφήσουν. Σε καθε περίπτωση έχει ενδιαφέρον να διαβάζει κανείς το πώς εκλαμβάνει κάποιος/α την Μ. Εβδομάδα και ιδίως την Κυριακη της Ανάστασης.

Στο δικο μου το περιβάλλον ημουν θεατης δυο απολύτως αντιφατικών σκηνών. Απο τη μια οι θρήσκοι να ψέλνουν και να προσεύχονται ώρες στην  εκκλησια ή πιο συχνά σε μοναστήρια. Και από την άλλη οι άθεοι να φτιάχνουν τσουρέκια, κουλούρια, μαγειρίτσα (Αγνωστικιστές δεν διεθεται, ευτυχως-δυστυχως, η παρέα ή η οικογένεια.). Συμβιώνουμε τόσα χρόνια. Όχι χωρις διαφωνιες ή διαπληκτισμούς, αλλα κυρίως λόγω παιδείας και κουλτούρας που προσδιορίζονται περισσότερο απο την κοινωνικοποίηση και την ιδιαιτερότητα κάθε ατόμου, παρά απο δόγματα και αφορισμούς.

Τούτων λεχθέντων δεν παύει ποτέ να με εκπλήσσει είτε το ύφος του ξερόλα εκείνων των Χριστιανών που θίγονται με το παραμικρό και δεν εκλαμβάνουν την  πίστη ως μια προσωπική διαδικασία, αλλα περισσότερο ως ενα μοναδικό γεγονός του οποίου την σημασία οφείλουν να αποδεχτούν οι πάντες, είτε το κακιασμένο στυλ γραφής εκείνων των άθεων που πετροβολούν χειρότερα απο ότι στιγματίζονται απο τους καλούς -ταχα- Σαμαρείτες στην ελληνικη κοινωνία.

Ως άθεη έχω δεχτεί υβριστική, απαξιωτική, αλαζονική και ενιότε, όχι σπάνια δυστυχως, απάνθρωπη συμπεριφορά από αρκετούς θρήσκους, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Εβραίους, όχι τοσο Ινδουιστές παραδόξως τώρα που το σκέφτομαι. Ειμαι ο εύκολος στόχος για να βγάλει ο καθένας τα απωθημένα του, νομιζα νεαρότερη. Εν μέρει ναι. Δεν ειναι όμως τόσο απλό. Πλέον αντιλαμβάνομαι ότι επειδη σε κάθε θρησκεία καταλυτικο ρόλο παίζει η λεγόμενη Σωτηρία, τους είναι δυσκολο να αντιληφτούν ότι δεν θέλω να σωθώ ή ότι δεν θα σωθούμε παρέα τελοσπάντων. Εξου και το περίφημο "μα τόσο έξυπνη και καλή κοπέλα, κρίμα". Εχει πολυ ενδιαφέρον μάλιστα άτομα που διετείνονται ότι αποδεχονται το δικαίωμα σου να μην πιστεύεις, να προσπαθουν να σε πείσουν, σωνει και καλα, ότι "δεν εισαι άθεη μωρε, απλά άθρησκη, μην τα μπερδεύεις".

Οπως και να 'χει, ευτυχως τους ανθρωπους, τους μετραω οπως ελεγε κι η συγχωρεμενη η γιαγια μου, η κυρα Ιουλια, "όχι από το τι υποστηρίζουν, αλλά κυρίως από το πώς αντιδρούν σε αυτούς που δεν συμβαδίζουν". Μου πηρε χρόνια για να καταλάβω το νόημα της γιαγιαδίστικης συμβουλής. Πλεον στα 38 μου, εχω συνηθισει την υπεροψία και τον χλευασμο, τις εξομολογήσεις και τα προσωπικά μυστηρια του καθενός. Δεν με απασχολεί μόνον το τι πρεσβεύει ο καθένας, αλλα τόσο το πώς το κυοφορεί, όσο και το πώς το μεταδίδει.

Και ευτυχως, στην  δικη μου παρέα και τον οικογενειακο περίγυρο, ξέραμε πάντα ότι ο καλύτερος τρόπος να αποφορτίσεις το κλίμα ήταν το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός. Και επειδή παρακολουθώ από το πρωι την αιωνια διαμαχη Χριστιανών-άθεων και σε λιγο θα δουλευω και δεν θα μπορώ ούτε καν να τσουγκρίσω το ποτήρι μου με λίγο κρασάκι ή κανα τσιπουράκι, ούτε να γευστω τσουρεκακι και αρνακι/κατσικακι -περι ορέξεως κολοκυθόπιτα, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει- ε σκέφτηκα να μαζεψω ολιγα του Αρκα, μπας και γελάσουμε και λιγο μέρα που είναι. Η διακωμωδηση ειναι μερος της Λαμπρης και σαφεστατα δεικτης ευφυιας για 'μενα. Ευχομαι και για σας.

Χρόνια πολλά σε όλους και όλες!

Online; Τry better offline

Παρακολούθησα χτες την εκπομπή Τρεμης-Ευαγγελατου. Εκνευρίστηκα οφείλω να ομολογήσω και τολμώ να πω ότι είναι η πρώτη φορά που λυπήθηκα τον κ. Βαρουφακη. Η δημοσιογραφία που τεντώνει το σκοινί του εθνoλαϊκισμού για να κρεμαστούμε όλοι ανάποδα στο τέλος, ποτέ δεν μου ήταν ελκυστική και σαφέστατα δεν την θεωρώ ούτε χρήσιμη/απαραίτητη, ούτε παράδειγμα προς μίμηση.

Πολιτικά δεν προσέφερε τίποτε πέραν από αναπαραγωγή των τετριμμένων. Δημοσιογραφικά πάσχιζε να βγάλει λαβράκι με οποιοδήποτε κόστος. Τηλεοπτικά φάνταζε σαν κάτι καινούργιο, αν και για όσους έχουμε ζήσει στο εξωτερικό, θύμιζε τηλεόραση δεκαετίας '80 α λα Αμερικα. Με λίγα λόγια και θα το πω ωμά και απλά: μάπα το καρπούζι, από όπου κι αν το πιάσει κανείς.

Κρίμα, ειλικρινά. Στις παρούσες συνθήκες ουκ ολίγες οι δημοσιογραφικές αξιόλογες ιδέες που θα μπορούσαν να ανθίσουν. Μόνο που το μιντιακο σύστημα επιλέγει δυστυχώς την πεπατημένη, το αναμασημένο φαγητό, το λίγο από όλα των άλλων. Μια σίγουρη δηλαδή συνταγή αποτυχίας με μικρό χρονικό ορίζοντα. Υπομονή; Όχι. Αλλαγή καναλιού, διάβασμα βιβλίου, γράψιμο, σεξ, μαγειρική, ποτάκι έξω με φίλους, σινεμά, μουσικοκριτική. Πολλές οι επιλογές. Η επιμονή όμως στο καπως επιτηδευμενο λαϊκιστικο ντιρλανταντα με αυτοκλητους δημοσιογραφους εισαγγελείς, ε διαολε δεν είναι μια απ' αυτές. Για ’μένα τουλάχιστον. Καλημέρα σας το λοιπόν και περαστικά.