Πετάει ο γάιδαρος;

Την ιδία ωρα που ο Τσίπρας καλει σε συνεργασια το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ  και όλες τις δυνάμεις σχεδόν του αντιμνημονιακου μπλοκ, απευθύνεται δηλαδη ανοιχτα πλεόν στο λόμπυ της δραχμής, διάφοροι στη ΔΗΜΑΡ, ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ και καποιοι στο ΠΟΤΑΜΙ ονειρεύονται την μεγάλη σοσιαλδημοκρατία με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Να υπενθυμισω οτι ειδοποιός διαφορά της σοσιαλδημοκρατίας σε σχέση με τον επαναστατικό ή ριζοσπαστικό μαρξισμό είναι ότι στη θέση της «πάλης των τάξεων» τοποθετείται μια τρόπον τινά «διαπραγμάτευση των τάξεων». Κοινως ο ταξικός συμβιβασμός είναι το ζητουμενο και όχι η ταξική σύγκρουση.

Να τονίσω επίσης οτι η σοσιαλδημοκρατία υποστηρίζει την ανάπτυξη του μικτού οικονομικού συστήματος και είναι πλήρως συμβατή με την καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής, εφόσον τούτη είναι οικονομικά αποδοτική, εφόσον αυξάνει το γενικό επίπεδο της ευημερίας και εφόσον η παραγόμενη υπεραξία κατανέμεται με εύλογο τρόπο στους παραγωγικούς συντελεστές, δηλαδή την επιχειρηματικότητα, την εργασία και το κεφάλαιο.

Μην μας τρελλαινετε, λοιπον, οτι θα δημιούργησετε ορισμένοι, λέει, σοσιαλδημοκρατικο πόλο με τον ΣΥΡΙΖΑ όταν αυτός  ερωτοτροπεί ανοιχτα με ελευθεριακους σοσιαλιστές, αναρχοκομμουνιστές και σταλινιστες που μιλούν σαφέστατα για δικτατορία του προλεταριάτου, ταξική σύγκρουση, ρήξη με την αγορά, αντικατάσταση του ιδιωτικού επιχειρείν απο το κράτος σε όλες τις μορφές παραγωγής.

Έλεος... Δεν πετάει ο γάιδαρος, φιλτατοι. Δεν πετάει. Πώς να το κάνουμε τώρα;

Μας αφορά

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ότι η αγάπη, ο έρωτας, αλλα και  η σεξουαλική απόλαυση θα μου επιτρέψετε, δεν έχει να κάνει με το φυλο, αλλά με ανάγκες και επιθυμίες που ο άλλος/η ως "δια μαγείας" -μαλλον χημείας λέει η επιστήμη, λόγω λαγνείας λέω εγώ πάλι- τα "εκπληρώνει", ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ η ισότιμη πρόσβαση στο οικογενειακό Δίκαιο η οποία αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση μιας σύγχρονης δημοκρατίας.

H εξαίρεση πολιτών από το Σύμφωνο Συμβίωσης, τον γάμο, την τεκνοποίηση, την παιδοθεσία λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου, σημαίνει τον ουσιαστικό και επιλεκτικό αποκλεισμό τους από την πολιτειακή προστασία και την στέρηση ασφάλειας που αυτή συνεπάγεται. Έχει σαν επακόλουθο την δυσχέρανση της σταθερότητας στην προσωπική ζωή, την συναισθηματική όσο κι οικονομική επιβάρυνση στην καθημερινότητα.

- Επειδή έχω βιώσει στο στενό μου φιλικο περίγυρο το δράμα φιλου που όταν πέθανε ο συντροφός του επί 25 έτη, έμεινε ξεκρέμαστος, αν όχι "αδειαστηκε" κυριολεκτικά από το περίφημο ελληνικό κρατος και πιστέψτε με δεν ειναι πλάκα, δεν ειναι καλαμπούρι, ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ.

- Επειδή, αν και ετερόφυλη, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί και τα τρανσεξουαλικά ατόμα, δεν αποτελούν για 'μενα ΟΥΤΕ ΘΕΑΜΑ, ΟΥΤΕ ΜΑΣΤΙΓΑ, ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΣΙΤΑ. Είναι απλά συμπολίτες μου, συνάνθρωποί μου, τίποτε παρακάτω, τίποτε παραπάνω.

- Επειδή θέλω να θυμίσω και να θυμηθώ τα γεγονότα του 1969 στο μπαρ Stonewall Inn στη Νέα Υόρκη.

- Eπειδή θελω να θυμισω ότι η Ελληνικη Πολιτεια αρνείται την ισονομία ακόμα και μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 7 Νοεμβρίου 2013, σύμφωνα με την οποία «η Ελλάδα είχε παραβιάσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αποκλείοντας ζευγάρια του ιδίου φύλου από το Σύμφωνο Συμβίωσης».

- Eπειδή θέλω να υποστηρίξω την ανοιχτή συνύπαρξη ομοφυλοφιλων , λεσβιών ετερόφυλων, αμφιφυλόφιλων, χωρίς κοινωνική αμηχανία

- Επειδή θέλω να δείξω ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ που συμμεριζόμαστε τις παραπάνω ιδέες.

- Επειδή θέλω να διεκδικήσω την κατάργηση των διακρίσεων με βάση τον ερωτικό προσανατολισμό.

- Επειδή θέλω να δηλώσω ότι κάθε συναινετική σεξουαλική συμπεριφορά μεταξύ ενηλίκων αξίζει σεβασμό.

- Επειδή θέλω να δώσω κουράγιο και σε άλλες/άλλους να έρθουν.

Για όλα τα παραπάνω ΘΑ  ΠΑΡΩ ΜΕΡΟΣ στο Athens Pride - Φεστιβάλ Υπερηφάνειας. Eσείς; Θα βγείτε επιτέλους από το καβούκι σας;

Το κοκτέηλ

Τι είναι "απελπισία"; Να ζεις σε μια χωρα που η κυβερνώσα δεξιά θέλει να σε πείσει με μια προσωποπαγή διαφήμιση (λες και είσαι γίδι και αδυνατείς να διαβάσεις, πόσο μάλλον να αξιολογήσεις ένα πρόγραμμα), με υποβόσκον το "ζητω η πατρίς, ζήτω το έθνος", ΕΝΩ η άκρως μανιχαϊστική αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση, από την άλλη, επιθυμεί να σε κερδίσει διαφημίζοντας τον εθνικό ύμνο και προτρέποντάς σε στο καπάκι να ψηφίσεις, λέει, για "πρώτη φορά" αριστερά.

Ναι, καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, την χώρα του πολιτικού σουρεαλισμού όπου η αριστερά προσπαθεί να "τραβήξει" με τον εθνικό ύμνο και η δεξιά  να "προσελκύσει" με πατερναλιστικά πρότυπα τύπου "πατερούλη" που τύφλα να 'χει το κομμουνιστικό κόμμα Ρωσίας επί Στάλιν.

Το Δαφνί δεν μας χωράει πια. Το μόνο σίγουρο. Πλησιάζουν, να υπενθυμίσω, οι ευρωεκλογές και τα πρότυπα παραμένουν ανεδαφικά, εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, με ένα πολιτικό σύστημα δε, επί το πλείστον σε εσωστρέφεια, που ανακυκλώνει παρελθοντολογία, πατριδοπληξία, λαϊκισμό και τελευταία μπόλικο εθνικισμό. Αηδία το κοκτέηλ κοινώς. Και το πρόβλημα είναι ότι ο εξτρεμισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ο μεσαίος χώρος (πολιτικά) φαίνεται -δυστυχώς- παγωμένος και καλούνται λίγοι να γίνουν σάκοι μποξ και να σώσουν το πλήρωμα του καραβιού (το κύτος μάλλον σώθηκε στο παραπέντε).

Ξέρω ότι οι περισσότεροι ψάχνουν για επιβεβαιώσεις των ιδεολογημάτων τους, των τακτικών τους, των επιλογών τους και και και... μακρύς ο κατάλογος. Εγώ πάλι, σκεπτόμενη τα παραπάνω, ψοφάω, ελπίζω, παρακαλάω χωριανοί... να διαψευστώ και επιτέλους να νιώσω για μια φορά Ευρωπαία και στη χώρα μου, όχι μόνο όποτε ταξιδεύω εκτός Ελλάδος. Εσείς;

Συνάνθρωποι;

Με 39 πυρετό, πάω στη λαϊκή της Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια (για όσους γνωρίζουν μακράν η πιο εκλεπτυσμένη και η πιο πλούσια της Αθήνας), βρίσκω κάτι υπέροχα σέσκουλα, μπαζά, λάπατα, καυκαλήθρες, μυρώνια και πιτερά και βουρ στο φαρμακείο για αντιβίωση.

"Α, αυτό ειναι γενόσημο", μου λέει με περίλυπο ύφος η φαρμακοποιός.
"Ναι, το ξέρω και δεν υπάρχει απολυτως κανενα πρόβλημα".
"Ναι, αλλά ξέρετε [...]" και ξεκινάει ένα ντελίριουμ υπερ συγκεκριμένου πασίγνωστου φαρμάκου.
Την διακοπτω ευγενικά και της λέω ότι οι γονείς μου ειναι γιατροί, δεν επιθυμώ περεταιρω ενημέρωση για να πάρω ως απάντηση: "Ε, τοτε αλλάζει το πράγμα".
"Δεν αλλάζει", της απαντώ, "εσείς πρέπει να αλλάξετε. Να αντιληφθείτε ότι είστε φαρμακοποιός κι όχι υπάλληλος συγκεκριμένων φαρμακευτικών εταιρειών".
"Δεν με καταλάβατε", μου απαντά, "δεν είπα ότι όλα τα γενόσημα είναι κακά, αλλά μην προωθούμε και μόνο αυτά των Εβραίων".
Εξυπακούεται ότι δεν συνέχισα την κουβέντα. Δεν είχα πλέον τις αντοχές να αντιπαρατεθώ στην βλακεία, τον λαϊκισμό και την ακατάσχετη συνομωσιολογία που συνήθως χρησιμοποιείται για να καλύψει τη λαμογιά ως γνωστόν.

Πληρώνω, της εύχομαι καλή μέρα με χαμόγελο και καθοδόν για το σπίτι, όταν πετυχαίνω την κυρά Μαρίκα -80 φευγα γειτόνισσα-.
"Τι έχεις κοριτσούδι μου, χλωμή σε θωρώ", μου λέει.
"Ε, έχω λιγο πυρετό, τίποτε το σοβαρό, κρύωσα".
"Περαστικά κούκλα μου. Πάω στον φούρνο και μετά στην λαϊκή. Έχω φιάξει τυρόπιτα με φυλλο που άνοιξα, θα περάσω αργότερα να σου φέρω. Και θαρρώ ότι έχω και τσάι του βουνού και ωραίο θυμαρίσιο μέλι για να κάνεις ζεστά για το λαιμό σου. Τα λέμε αργότερα Φροσί μου, έτσι;".
"Εντάξει, κυρά Μαρίκα. Ότι πείτε. Με σκλαβώνετε όμως, δεν ειναι ανάγκη, δεν ειναι απαραίτητο".
"Πιπέρι θα σου βάλω στην γλωσσα. Μην το ξαναπείς αυτό. Γείτονες είμαστε. Συνάνθρωποι. Αλοίμονο.", και φεύγει.

Έχουν περάσει 3 ώρες και ακόμα σκέφτομαι αυτό το "συνάνθρωποι" της κυρά Μαρίκας, που έχει βγάλει μόνο το δημοτικό, που είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, που δίνει μαθήματα αξιοπρέπειας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και μετά... σκέφτομαι και την φαρμακοποιό, κοντά στα 50, που έχει σπουδάσει, που διαθέτει περισσότερες εμπειρίες -υποτίθεται- και γνώσεις -αναμφίβολα- από την γριά γειτόνισσα μου.

Δυο διαφορετικές προσωπικότητες. Δυο διαφορετικές Ελλάδες. Η μια της προσφοράς και της αλληλεγγύης, η άλλη της αρπαχτής, της λαμογιάς, της κοροϊδίας. Έτσι ειναι παντού και σε άλλες χωρες, όχι μόνον εδώ, ξέρω. Απλά σ' αυτη τη χώρα τα ποσοστά των τελευταίων είναι επικίνδυνα αυξημένα και μάλιστα σε νευραλγικους τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία.

Το πρόβλημα δεν ειναι μονον οι διάφοροι ταγοί, αν υπάρχουν, γιατί κι αυτό πλεον είναι υπό συζήτηση, αλλά ότι η αντίληψη του "Ο,τι φάμε, ο,τι πιούμε κι ο,τι αρπάξει ο κώλος μας" είναι ευρέως διαδεδομένη, έχει διαποτίσει τον κοινωνικό ιστό μέχρι το μεδούλι του. Δεν ξέρω αν αρκεί πια ένα καινουργιο πολιτικό/κοινωνικό πρόταγμα, ένα νεο παραγωγικό μοντέλο, ένα σαφές και δίκαιο φορολογικό σύστημα. Αυτά, ίσως, είναι τα εύκολα, θα μου επιτρέψετε. Τα υπόλοιπα; Πώς τα μαζεύεις; Πώς τα αλλάζεις; Πώς τα εξαλείφεις; 

Θέλει πολύ δουλειά, αρκετή υπομονή κι επιμονή και κυρίως πίστη ότι πρέπει και μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Αρκετοί νέοι τη διαθέτουν κι ας έχουν φάει όλο το στραπάτσο της κρίσης στην μάπα, για να μην πω τίποτε χειρότερο. Οι μεσήλικες πάλι, είτε απίστευτα απαισιόδοξοι, είτε απίθανα μοιρολάτρες στην πλειοψηφία τους, δυστυχώς. Θα έχουμε και είναι απολύτως λογικό, αν δεν έχουμε ήδη, έντονη συγκρουση των διαφόρων γενεών. Ήδη κάνει θραύση στη Νεαπόλη Εξαρχείων κοντά στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής το γνωστό "σύνθημα" που όλοι έρχονται να φωτογραφίσουν: "Μάνα, δεν θέλω καριέρα και λεφτά/ τον κόσμο που μου άφησες, τον έκανες σκατά". Το γνωστό και ευρέως διαδεδομένο "για την φουκαριάρα τη μάνα μου" αποτελεί πλέον παρελθόν, όπως αντιλαμβάνεστε. Και αυτό θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις, αν όχι έντονο προβληματισμό. Δεν νομίζετε;

Η στάχτη

Αποχωρεί από του «58» ο Νίκος Χριστοδουλάκης, λέει. Ε, πού το πρόβλημα; Ο δρόμος ειναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα, που δεν υπήρχαν/υπάρχουν κιόλας... προς τι ο ντόρος;

Μόνο 3 παρατηρήσεις γιατί κάποιοι εξακολουθούν και νομίζουν ότι όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω τους ακόμη ή ότι δεν διαθέτουμε κουκουτσι μυαλό οι υπόλοιποι στους οποίους απευθύνονται κιόλας επικριτικά εκ του ασφαλούς:

1) "Ποτέ δεν μου ζητήθηκε συνεισφορά σε κάποιο θέμα ή εκδήλωση", αναφέρετε στην επιστολή αποχώρησής σας από τους 58. Συγγνώμη, αλλά αν δεν σας καλουσαν οι τοπικές επιτροπές για να μιλήσετε, αγαπητέ, προφανώς θα είχαν τους λογους τους. Ρωτήστε τους.

2) Έπειτα για τη "συνεισφορά σε κάποιο θέμα" που αναφέρεστε, κοτζάμ site με πλαίσιο να λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του για μια πλειάδα θεμάτων, αλλά εσείς δεν καταφέρατε να αγγίξετε το πληκτρολόγιο; Τί περιμένατε, ειδική πρόσκληση με βουλα και στάμπες και αγγελιοφόρο για να μας πείτε την άποψή σας στο διαδίκτυο, έστω, κιόλας; Ή μήπως δεν σας έδιναν βήμα οι διάφορες εφημερίδες πανελλήνιας κυκλοφορίας για να καταθέσετε τους χ, ψ προβληματισμούς σας; Χλωμό, το κόβω.

3) Αν πάλι αναφέρεστε, διόλου απίθανο, στους υπόλοιπους 58 ότι δεν επικοινώνησαν μαζί σας, συγγνώμη it takes to tango, αλλά και πάλι αφού λέτε ότι από τον "περασμένο Δεκέμβριο σταμάτησατε να συμμετέχετε στις διαδικασίες των «58»", τώρα σας έπιασε ο πόνος και το παράπονο που σας αγνόησαν, όπως υπονοείτε; Δηλαδή από τον περασμένο Δεκέμβριο που δεν συμμετέχετε σε τίποτε, κατά δήλωσή σας, όσο το εγχείρημα λειτουργούσε ήταν όλα μέλι-γάλα, ενώ μόλις τις τελευταίες μέρες, τότε, ω τι θαύμα, θυμηθήκατε ότι σας αγνοήσαν, ότι παλιότερα ασχολούσασταν, ότι είναι αδικια που δεν σας αξιοποίησαν;

Έλεος. Λυπηθείτε μας. Και την στάχτη αφήστε την στο τζάκι, αν είναι δυνατόν.

Το Ποτάμι, ο Saussure, ο Baudrillard και το twitter

Διάβασα το άρθρο-πρόσκληση του Στ. Θεοδωράκη με προσοχή, όπως άλλωστε είχα δηλώσει σε φίλο νωρίτερα το μεσημέρι: "πριν ακούσω ή τοποθετηθεί ο ίδιος  δεν θα σχολιάσω την κάθοδό του, θα μου επιτρέψεις".

Συμφωνώ συνολικά, αλλά δεν διάβασα κάτι που δεν έχω ξαναδιαβάσει για να 'μαι ειλικρινής. Δεν βρήκα κατι καινούργιο ή πρωτοπόρο, με εξαίρεση το ότι λέει ανοιχτά να ψηφίσουν οι μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα. Τα ίδια βέβαια, έλεγε, όμως, να υπενθυμίσω και η Πορτάλιου. Και γενικότερα πολλοί από την αριστερά και τον φιλελεύθερο χώρο εδώ και χρόνια.

Επίσης, δεν μου αρκεί το ολίγον τι "χριστιανικό" κάλεσμα του τυπου:
"Ποιοι το αποφασίσαμε; Άνθρωποι με τα ίδια ερωτήματα. Επαγγελματίες της ζωής – νέοι στην πολιτική. Κανείς από εμάς δεν έχει υπηρετήσει σε υπουργεία, υφυπουργεία ή γραφεία αρχηγών. Φοιτητές, διανοούμενοι, οικονομολόγοι, εργάτες, καλλιτέχνες, άνεργοι, έμποροι, γιατροί, αρχιτέκτονες. Μια ομάδα που έχει μυαλό και δύναμη – τη δύναμη της λογικής και του δίκιου". Στο ίδιο μοτίβο είχε ξεκινήσει και ο Τζήμερος, αλλά από την δεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος.Tα αποτελέσματα γνωστά κι ας μιλάμε για δυο εκ διαμέτρου διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις και δη προσωπικότητες.

Κατά τα άλλα, υπέροχο κείμενο -και δεν το λέω με καμία διάθεση σαρκασμού- θέτει διάφορα ζητήματα, αλλά δεν με παρακινεί να συμμετάσχω ή να επικροτήσω. Χρειάζονται πολλά περισσότερα από το "Την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα" για να με πείσει κάποιος.

Προσωπικά, το σημείο που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον και αναμένω να ακούσω περισσότερα προς αυτή τη κατεύθυνση είναι αυτό που αναφέρεται στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα:

"Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα, εχθροί μας είναι οι λαϊκιστές, οι εθνικιστές, οι ευρωσκεπτικιστές. Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας. Πρέπει να συγκρουστούμε με κάποιους «γέρους θείους», να σκίσουμε κάποια παλιά κιτάπια και να συντάξουμε νέα, δε θα φύγουμε όμως, ούτε θα το παίζουμε μουτρωμένοι. Η Ευρώπη είναι το μεγάλο σχολείο της ενότητας του διαφορετικού. Άλλα τα λάθη των ηγετών και άλλες οι ευρωπαϊκές αξίες. Και σήμερα που στην Ευρώπη αμφιβάλλουν για τις λύσεις που επελέγησαν για την κρίση στην Ελλάδα, είναι η ευκαιρία να παρουσιαστούμε πιο Ευρωπαίοι από τους Ευρωπαίους. Να καταλάβουν ότι δεν έχουν ανάγκη μόνο τον κλασικό ελληνισμό αλλά και τον σύγχρονο Έλληνα".

Εντούτοις, εξακολουθώ και επιμένω ότι ο τίτλος του κόμματος είναι ατυχής. Και επειδή διάβασα διάφορα υπέροχα περί εξαιρετικής, λέει, σημειολογίας, να υπενθυμίσω προς τους γνώστες ή λάτρεις των semiotics, ότι πάντοτε παίζει ρόλο και από τo ποια γωνία διακρίνεις τον "συμβολισμό" και τι υπονοείται. Το ποτάμι πέρα από αναζωογονητκή δύναμη σε μια οικονομία (π.χ. Νείλος), συνήθως παρασύρει (με καθαρά πολιτικούς όρους, αυτό εμπεριέχει αρνητική χροιά) και τις περισσότερες φορές, αν ξεχειλίσει/ξεφουσκώσει, ισοπεδώνει (δεύτερος αρνητικός συμβολισμός) τα πάντα.

Δεν ξέρω ποιος θα δει το "Ποτάμι" ως ανανέωση ή ως οδοστρωτήρα, πάντως οι πιο νέοι είναι ενδεικτικό ότι αντιμετώπισαν με γέλιο τον τίτλο, αν όχι τον διακωμώδησαν όσο δεν πάει. Ενδεικτικά:
-"Εγώ θα ετοιμάσω την ΑΠΟΧΗ (ΑΠΟενοχοποιημένοι ΧΗψτερς) με σήμα τον κρις μάρτιν"
-"Ετοιμάζω ΤΗΝ ΛΙΜΝΗ Περισσότερα λεωφορεία, λιγότερες καισαρικές και σας ζητώ μόνο 5 ευρώ"
-"Εδώ που τα λέμε στην χώρα που το παπάκι πάει στην ποταμιά, ήταν κρίμα που δεν είχαμε κόμμα Ποτάμι".
-"Λογικά οι συνιστώσες στο Ποτάμι θα λέγονται παραπόταμοι".
-"Με συγκίνησε η απόφαση του Σταύρου Θεοδωράκη να τα παρατήσει όλα για #topotami. Θα ιδρύσω κι εγώ κόμμα για μια καλύτερη χώρα. "Στην Πισίνα".

Αν τώρα, όλα αυτά, για τους ειδικούς των Saussure και Baudrillard, φαντάζουν ως θετικά, πάω πάσο. Ο καθένας όπως ξέρει και μπορεί, άλλωστε. Το σίγουρο είναι όπως λέει και ο Contrabbando: "Έχουν βαλθεί να μας εξοντώσουν. Δε θα μας μείνει άντερο. Ούτε τρίχα". Δυστυχώς.

Αλαλούμ ή φάουλ;

Διαβάζω για επικήδειους, για πρωτοβουλίες κατά μόνας, για μερικούς εκ των 58 άνω των υπολοίπων 58, για καπελώματα, για τάχα φιλόπτωχον πλην τιμια κολλεκτίβα που απλά θέλει να δημιουργήσουμε συνθήκες για να διαμορφωθεί νέα παράταξη, αλλά δεν επιθυμεί να συγκροτήσει οργανωτικά τίποτε μέσα στον χωρο και άλλα απίθανα καλαμπούρια και μελό που θα ταίριαζαν εξίσου σε άρλεκιν, όσο και σε θρίλερ.

Προσωπικά επιθυμώ σαφή οργανωτική δομή, ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο και υποψήφιους για τις ευρωεκλογές ΚΑΙ από τους 58, σαφέστατα. Όταν μιλάμε για ανασυγκρότηση του χώρου, δεν μπορεί να βγάζουμε την ουρά μας απέξω και να καλούμε όλους και ολες να τρέξουν απλά για ένα κόμμα, άντε και 2-3 κινήσεις. Αν κάποιοι επιθυμούν την ασφάλεια του διαιτητή ή παρατηρητή, τότε συγγνώμη δεν κάνουν για την πολιτική, αλλά  μάλλον για λογοτεχνικές λέσχες, ομίλους προβληματισμών (ουκ ολίγοι δόξα τον ανύπαρκτο θεό) και ΜΚΟ (που ειναι και της μοδός). Πολιτική, πέρα από την παραγωγή ιδεών-στρατηγικών, πρωτίστως σημαίνει συμμετοχή και ανάληψη ευθύνης διαχείρισης των οποιοδήποτε κρίσεων μέσα από διακριτούς ρόλους.

Το ζητούμενο, έχω την αίσθηση, δεν ειναι να πίνουμε τα κρασιά μας και να λέμε μονίμως και πεισματικά, σαν τα εφτάχρονα, οι άλλοι δεν ειναι έτοιμοι/αντάξιοι/ικανοί και γι' αυτό, με το κεφάλι ψηλά αλλά το ηθικό στα τάρταρα, αποχωρούμε, αλλά τους παρακολουθούμε. Και άντε τους παρακολουθούμε; Ως τι; Και έπειτα γιατί να δώσει κάποιος αξία, σημασία, χώρο σε κάποιον ο οποίος αποφεύγει την εκλογική αναμέτρηση, πόσο μάλλον όταν παρουσιάζεται αυτάρεσκα ως υπεράνω του;

Για να μιλήσω πιο ωμά και ξεκάθαρα: να τρέξω να δώσω τον προεκλογικό αγώνα για χάριν του ΠΑΣΟΚ και του Λοβέρδου, μπορούσα να το κάνω, θεωρητικά. Δεν χρειαζομουν/αι τις υποδείξεις ή τις ευλογίες διαφόρων στελεχών των 58 για να το κάνω. Να λείπουν οι πατερούληδες. Δεν ήταν ποτέ όμως αυτό το ζητούμενο ή το επιθυμητό. Το θέμα ήταν να συγκροτηθεί το δημοκρατικό μεταρρυθμιστικό κέντρο για μενα, η Κεντροαριστερά για άλλους, όπως θέλετε ονομάστε το, η Ελιά τελοσπάντων για χάριν του λόγου.

Μου προκαλεί δυσφορία, απογοήτευση και οργή να με καλούνε κάποιοι να παίξω τον ρόλο [ουτε καν διάολε του ΚΚΕ Εσωτερικού (κατέβαινε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις με υποψήφιους βλέπετε)] του νεκροθάφτη. Να παρακουλουθώ, λέει, τις διεργασίες. Να μην προτείνω κανεναν δικό μου υποψήφιο. Να αποδεχτώ όμως τους υποψηφιούς όλων των άλλων. Και παράλληλα να πανηγυρίζω ότι ειμαι ο εγγυητής των όποιων εξελίξεων. Το θέατρο του παραλόγου κανονικά και η εγωπάθεια με τον φόβο παρέα. Συγγνώμη που δεν μου αρκεί ο ρόλος του κομπάρσου ή του θεατή. Αν ζητάτε ζόμπι, σας θερμοπαρακαλώ χτυπήστε άλλες πόρτες.

Και για να γίνω πιο σαφής, αναμένω την συνεδρίαση των 58 για να βγάλω τα όποια τελικά συμπεράσματά μου. Εύχομαι να υπολογίσουν ότι κάποιοι βαρεθήκαμε τις αμπελοφιλοσοφίες. Υπάρχει ένας κόσμος που πιστεύει περισσότερο στη σύνθεση παρά στην "καθαρότητα", επιθυμεί να εργαστεί προς αυτή την κατεύθυνση, δεν εμπιστεύεται τους Μεσσίες, θέλει σαφή οργανωτική δομή και εκτιμά ότι μόνον όλοι μαζί μπορούμε να αναχαιτίσουμε το φαιοκόκκινο μέτωπο της μισαλλοδοξίας, τον στείρο δικομματισμό (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ).

"Συντροφοι" στο τέλος της ημέρας δώστε μας επιτέλους και κατι να ψηφίσουμε. Συνομιλητές για την σοσιαλδημοκρατία, την αριστερά, τον φιλελευθερισμό έχουμε στην καθημερινότητά μας και υπάρχουν ουκ ολίγα βιβλία και άρθρα, δόξασι. Στην κάλπη θα μας δώσετε φωνή και λόγο ή θα μας πείτε το γνωστό "δυστυχώς αποτύχαμεν, γιατί οι άλλοι δεν ήσαν έτοιμοι"; Πάλι ξεκρέμαστοι; Σκεφτείτε το. Τα περιθώρια εξαντλούνται και οι αντοχές επίσης.

Και όχι δεν μας αρκεί ότι διαψεύστηκαν σήμερα αυτοί που έλεγαν ότι οι περιβόητοι 58  ήταν ουρά του ΠΑΣΟΚ και απλά ήρθαν για να το σώσουν. Δεν ειναι το θέμα το ΠΑΣΟΚ. Εμείς είμαστε το πρόβλημα και αυτό δημιουργεί αρνητικούς κραδασμούς σε ένα κόσμο που περιμένει στωικά από κάπου να πιαστεί. Μην γελιέστε, όμως, δεν θέλει να πιάσει "σωσίβια". Και κρίση έχει και άποψη για τα πράγματα.

Σήμερα αυτόν τον κόσμο δεν τον ενθουσιάσατε, αντίθετα είτε τον απογοητεύσατε, είτε τον εκνευρίσατε, είτε τον στείλατε να τον σαρκαστούν, να τον χλευάσουν ή να τον μειώσουν οι ουκ ολίγοι καλοθελητές τόσο από τον φιλελεύθερο χώρο, όσο και ιδίως από την αριστερά. Σε κανέναν δεν αρέσει να τον αποκαλούν ανέκδοτο, ως γνωστόν. Φάουλ συντροφοι, από κάθε άποψη, οτιδήποτε και αν αποφασίσετε. Παρουσιαστήκατε ο ένας να φάει τα μάτια του άλλου, ο ένας να μιλάει εκ μέρους όλων, χωρίς καν να το ξέρουν οι "όλοι", ένα αλαλούμ κοινώς. Και αυτό, ειδικά στην παρούσα φάση, δεν περνάει απαρατήρητο, ούτε ασχολίαστο. Ούτε στο ντούκου.

Αν δεν επικεντρωθείτε στην αποσαφήνιση του πολιτικού προτάγματος και της οργάνωσής του, τότε τον ζωτικό  χώρο στον οποιο απευθύνεστε είτε θα τον χάσετε, είτε θα τον συρρικνώσετε. Αυτό θέλετε; Αυτό είναι το ζητούμενο;