Έρωτας ή τίποτα;

Ημέρα Αγιου Βαλεντίνου σημερα...ημέρα υπερβολών δηλαδή. Αν όμως "φτιάχνεστε" και χαίρεστε, πάω πάσο. Δυσεύρετο το χαμόγελο πλεον. Και στο κάτω κάτω κανέναν δεν πείραξε, ούτε χάλασε ένα σοκολατάκι, λουλούδι, φιλί παραπάνω. Καλοδεχούμενα, λοιπόν. Μερικές φορές και η υπερβολή είναι χρήσιμη. 

Και ευτυχώς που τούτη τη μέρα οι περισσότεροι ειναι σε χαζοχαρούμενη φάση, γιατί τις υπόλοιπες μέρες πήζουμε στους Ρωμαίους και τις Ιουλιέττες με ανεκπλήρωτους έρωτες, άδοξες αγάπες, το μελόδραμα σε γκρο πλαν με την πρώτη ευκαιρία. 

Δυο χρόνια πριν είχα δημοσιεύσει ανώνυμα την "οργή" μου για τα δραματικά μελό στην Lifo. Ακόμα τα ίδια πιστεύω...ευτυχώς.

Φέτος δεν χρειάζεται να μιλήσω. Τα "λένε" καλύτερα από μένα σκηνοθέτες, μουσικοί, street artists, άγνωστοι μέσα από στίχους, ζωγραφιές, εικόνες:

Ψυρή, my love

Όταν τα βρίσκω «σκούρα» ή νιώθω ότι δεν με χωράει ο τόπος τελοσπάντων, παίρνω τους δρόμους με την φωτογραφική μηχανή παραμάσχαλα και κόβω βόλτες σε στενά, πλατείες και καλντερίμια της Αθήνας. Το καλύτερο γιατρικό αναμφίβολα είτε είσαι εξοργισμένος, είτε στα πρόθυρα του γνωστού και μη εξαιρετέου «εγώ και το πάτωμα είμαστε ένα». Και όχι δεν παρατηρώ ανθρώπους και συμπεριφορές. Αλλά δημιουργίες και φωνές πολιτών στους τοίχους, τα τζάμια, τα πεζοδρόμια αυτής της τόση όμορφα αντιφατικής πόλης.

Σε μια πρόσφατη τέτοια απόδραση από το συναισθηματικό ντελίριουμ, λοιπόν, ανακάλυψα εκ νέου μια περιοχή, μια κλασική γωνιά της Αθήνας. Μια γειτονιάς που όταν είχα πρωτοέρθει πριν 12 χρόνια στο κλεινόν άστυ, την είχα σιχαθεί για να ’μαι απόλυτα ειλικρινής. Σε υπερθετικό βαθμό τουριστική, πολύ ντιριντάχτα και λάτιν για τα δικά μου γούστα, με υπερβολές σε φαγητά και γλυκά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο πέραν του «ελάτε να φάμε το καταπέτασμα», Ελληναράδες και γιάπηδες σε νταλκάδες να παραπατάνε τις πρώτες πρωινές ώρες και τα πρεζάκια σε φάση αποσύνθεσης παραδίπλα. Δεν ήταν δα και το είδος της παρακμής που με γοήτευε, όπως αντίστοιχα αυτό του Λονδίνου για παράδειγμα που ζούσα για μια πενταετία πριν αποφασίσω (βλακωδώς;) να γυρίσω Ελλάδα.

Τις προάλλες, όμως, χάρηκα ιδιαίτερα που στου Ψυρή, όλα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Και κυρίως που έχουν «στολιστεί» με τόσα και τόσα εξαιρετικά δείγματα graffiti. Δεν προλάβαινα να φωτογραφίζω. Έβγαλα σχεδόν 600 φωτογραφίες. Τις πιο χαρακτηριστικές –κατά την ταπεινή μου γνώμη- θα ήταν κρίμα να μην τις μοιραστώ μαζί σας. Άλλες θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πίνακες τέχνης, άλλες εκφράζουν την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που βιώνουμε, άλλες πάλι προκαλούν και γιατί όχι διακωμωδούν το αστικό τοπίο με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Αρκετά, όμως, είπα. Είναι καιρός να μιλήσουν οι φωτογραφίες. Καλό ταξίδι, λοιπόν, σε μια περιοχή που προφανώς διαθέτει πλέον πολλά περισσότερα από μπουζούκια, ναργιλέδες και τόνους κεφτεδάκια ή γαλακτομπούρεκου. 

Ελπίζοντας

Από το πρωί διαβάζω ευχές, παραινέσεις, συμβουλές, ενστάσεις, προτάσεις... βασικά, διακαείς πόθους του καθενός. Είναι ωραίο να γνωρίζεις τί επιθυμεί ο άλλος, ποια η ιεράρχηση των πραγμάτων που θέτει, πώς βλέπει τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω του, τί αξιολογεί ως σημαντικό και τί παραβλέπει ως ανούσιο και άνευ σχολιασμού. Άλλοι είναι δωρικοί και λιτοί στα ευχολόγια, κάποιοι ευρηματικοί και με χιούμορ, ενώ ορισμένοι λες και βαριούνται που ζουν.

Προσωπικά θεωρώ κάθε ευχή καλοδεχούμενη, ακόμα και τις πολυ τυπικές, στυλ κάρτας ή μαντινάδας. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό που μετράει είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι τέτοιες μέρες, αν μη τι άλλο, ελπίζουν, ονειρεύονται βρε αδερφέ. Όχι δεν αναφέρομαι στην πίστη. Είμαι άθεη ως γνωστόν. Μιλάω για τις προσμονές, τις προσδοκίες. Είναι θετικό ότι οι περισσότεροι ελπίζουν πως τα χειρότερα έφυγαν κι όλα κάπως -διάολε- θα γίνουν καλύτερα.

Έχουμε πήξει στους καταστροφολόγους, τους μοιρολάτρες, τους συντηρητικούς απαισιόδοξους που το μόνο που έχουν να καταθέσουν είναι ένα πιο εκπλεπτυσμένο -ή ακαδημαϊκό αν θέλετε- αλί και τρισαλί. Μερικοί μάλιστα βαφτίζουν τον εαυτό τους προοδευτικό γιατί δεν ειναι, λέει, κομμουνιστές ή δεξιοί, αλλά κατά τα άλλα μας βασκαλίζονται ότι πιο συντηρητικό, πιο οπισθοδρομικό υπάρχει: "τίποτε δεν αλλάζει, ούτε πρόκειται να αλλάξει". Σιγά την πρωτοπορία, σύντροφοι... Τα ίδια λέγανε το Μεσαίωνα και οι πιο σκληροί ανώτεροι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι.

Και επιτέλους ας σταματήσουν μερικοί να βαφτίζουν ονειροπαρμένους, όσους επιμένουν να ελπίζουν για το καλύτερο. Δεν σημαίνει ότι οι τελευταίοι αγνοούν την πραγματικότητα. Απλά επιθυμούν να την αλλάξουν. Αυτή είναι η διαφορά. Άσε που για να φθάσεις στο καλύτερο, την Ιθάκη δηλαδή, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε ότι θα είναι εύκολο. Συμπληγάδες και διλήμματα πάντα θα υπάρχουν.

Γι' αυτό προτιμώ αυτούς που ονειρεύονται, που ελπίζουν, που προσδοκούν. Γιατί, αν μη τι άλλο, επιθυμούν, ζουν για το αύριο κι όχι για το χτες που τάχα όλα ήταν πανδαισία. Μην γελιόμαστε. Από εικονικές πραγματικότητες με δανεικά κιόλας, να φαν' κι οι κότες.

Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι και οι απαισιόδοξοι έχουν μια κάποια "χρηστικότητα" στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο  Walter Benjamin το 'χει πει άλλωστε ξεκάθαρα: "Αν έχουμε ακόμη μια ελπίδα, τη χρωστάμε σ' αυτούς που δεν έχουν καμία" ("It is only for the sake of those without hope, that hope is given to man").

Καλή χρονιά, λοιπόν, σε όλους και όλες, καταθλιπτικούς και μη, με χαρές, γέλια, αναθεωρήσεις, αποτιμήσεις, αναζητήσεις και πιο σωστές κρίσεις εύχομαι!