Γύρισε ο γάιδαρος κι είπε τον πετεινό κεφάλα

Διαβάζω διάφορες κριτικές για όσους είμαστε κατά των παρελάσεων -φαντάζομαι ότι έχουμε το δικαίωμα ακόμα σ' αυτη τη χωρα, πόσο μαλλον αυτή τη μέρα, να μιλαμε ελεύθερα και να διατυπώνουμε ενστάσεις, ε;- οι οποίες βασίζονται πέρα από παράδοξα και  υπερβολές και σε απολύτως αντιδημοκρατικά συμπεράσματα:

- Ποιος ειπε καταρχήν οτι όσοι δεν πετάμε την σκουφια μας με τις παρελάσεις, ειμαστε κατά της απόδοσης τιμών σε όσους αγωνιστηκαν τότε, πέραν όλων των άλλων, ΚΑΙ για να μας λούζετε σήμερα κάποιοι από την άνεση του καναπε με όλη τη ζωολογία και με τα συνήθη προσφιλη σε ακροδεξιούς κύκλους επίθετα (προδότες, ανθέλληνες); Να τιμήσουμε την επέτειο, να αποδωσουμε εύσημα και να νιώσουμε περηφάνια. Αλλά έλεος δεν γίνονται ολα αυτά, μόνον κι αποκλειστικά με μονότονο βηματισμό και εμβατήρια. Εκτός κι αν όντως είμαστε τόσο πτωχί τω πνεύματι που για να καταλάβουμε την αξία του ελληνοιταλικού πολέμου του 40-41 πρέπει να ακουμε εκατον χιλιαδες φορες το "κορόιδο Μουσολινι, κανένας δεν θα μείνει", αλλά να μην ξέρουμε τίποτε άλλο πέρα απο το ΌΧΙ του Μεταξα στο τέλος της ημέρας.

- Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο πιο ενδεικτικός και καλυτερος τρόπος για να γιορτάσουμε μια σημαντικη νίκη ενός μικρού έθνους εναντίον του φασισμου, ειναι οι στρατιωτικες επιδείξεις, οι γυαλισμένες αρβύλες και τα τανκς; Σας εκλιπαρω, πριν αποτρελλαθούμε όλοι μαζί, ξαναδιαβαστε Ιστορια, μιληστε με/ακουστε ανθρώπους που (επ)έζησαν τον φασισμό και επιτέλους συνειδητοποιήστε ότι η ομοιομορφία και ο θαυμασμός σε στρατιωτικου τυπου συμπεριφορές ταιριάζει γαντι σε ολοκληρωτικα καθεστωτα ΚΑΙ δεν ειναι ιδιον, ουτε χαρακτηριστικό των δημοκρατών, αλλά μάλλον των εθνικιστών και κυρίως αδιάβαστων, ανασφαλέστατων ατόμων που συνηθως παλατζάρουν μεταξυ ιδεολογικου και κομματικου αχταρμα.

- Έπειτα για ποια εθνικη υπερηφανεια ακριβως μιλάτε όταν οι ακροδεξιοι κάνουν παρτυ σημερα, η πλειοψηφία των μαθητών την έχουν δει χαβαλε και φλερτ, οι περισσοτεροι ευκαιρια για οικογενειακο τσιμπούσι; Για να καταλάβουμε κι εμεις οι ανιστόριτοι, οπως κοπανάτε από το πρωί: το σημαιάκι, η παρακολούθηση, απο την τηλεόραση κιόλας, της παρέλασης και ο μπακαλιάρος σκορδαλια σε κάνουν βαθυτατα Έλληνα; Σχωρνατε μας, αλλά μάλλον η δικη μας ανάγνωση της ιστορίας δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους εξυπνακισμους και τόση αφέλεια, στα όρια του γελοίου κιόλας.

Σε τελική ανάλυση το να μιλάει κάποιος με θέρμη κατά των παρελάσεων, δεν σημαινει ότι την επομένη θα απαγορευτουν οι παρελάσεις. Μην βγάζετε τόσο παιδαριώδη συμπεράσματα. Και μην σας πιάνουν τόσο φοβικά σύνδρομα καταδίωξης, πια. Το να συζητήσουμε για το πώς αποδίδουμε τιμές δεν ειναι κακό. Π.χ. προσωπικά αν και δεν με ενθουσιάζει κανενός είδους παρέλαση, θα κατανοούσα, μια μεγάλη παρέλαση οπως κάνουν πολλα δημοκρατικά κράτη (π.χ. η Γαλλία) μια φορα το χρόνο.

Το πώς θα εκφραστει ο καθένας εκείνη τη μερα, με σημαίες στα μπαλκόνια του, τα αμάξια του, τις γλάστρες του, δικαίωμά του. Απο 'κει και πέρα, όμως, ας συμφωνησουμε επιτέλους στο συλλογικό έστω. Μπορούμε; Κομματάκι δυσκολο, θα μου επιτρέψετε, όταν οι μισοί αφορίζετε ασυστολα και αυθαίρετα όποιον στοιχειωδώς τολμησει να διαφωνήσει μαζί σας, άλλοι συγχέετε τα ιστορικα γεγονότα με εθνικιστικες ερμηνείες, μερικοί τσιρίζετε ωσάν τάχα βρίσκεστε σε τρελοκομείο κι ορισμένοι κάθεστε σαν χαχες να παρακολουθείτε τους προηγούμενους να κονταροχτυπιούνται. Ποια εθνικη ανάταση, ποιο "σηκώστε το κεφάλι ψηλά"; Το εθνικο μας τσίρκο ή μάλλον τρελλοκομείο σε τουρνέ καλυτερα.  Φευ.

Όχι άλλα ταρατατζούμ

Άρχισαν οι κομπασμοί και τα εθνικά παραμύθια και ανάθεμα διαολε αν όντως γνωριζουν οι περισσοτεροι πόσοι, πού και ιδιως γιατί 'έπεσαν' την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41. Προσωπικά, δεν νοσταλγώ τη Βέμπο με το πασίγνωστο "Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και τη σκούφια την ψηλή του, μ' όλα τα φτερά..." που μας μάθαιναν στα μικράτα μας. Ούτε την παρέλαση και τις μαθητικες φορεσιες, ούτε τα σημαιάκια και τ' άρματα μάχης. Δεν μου λείπουν τα ταρατατζούμ και σαφέστατα δεν με εξιτάρει ούτε στο ελάχιστο μια στρατιωτικού ύφους τελετή με πειθαρχημένο βηματισμό και ομοιόμορφες στολές.

Ναι, καλά καταλάβατε ποτέ δεν ήμουν οπαδός των παρελάσεων, στρατιωτικού ή μη χαρακτήρα. Οι επιδείξεις παρασήμων και συμβόλων με τυμπανοκρουσίες και αυστηρού τύπου βηματισμό δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Από μικρή αντιδρούσα είτε να συμμετάσχω, είτε να τις παρακολουθήσω. Κατ’ επιλογήν δεν υπήρξα ποτέ σημαιοφόρος ή παραστάτης και ας είχα επαίνους, άντε και μεχρι το γυμνάσιο και το ανάστημα (ναι κι εδώ γελάμε. Όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν.)

Αλήθεια, ακόμη πιστεύετε μερικοί ότι η ιστορικη επίγνωση της πραγματικοτητας ή ακόμα-ακόμα και η εθνική συνείδηση (ναι νιώθω αρκετά άβολα με τον όρο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί και εξελιχθει τα τελευταία χρόνια. Πέστε να με φάτε...) καλλιεργείται γόνιμα και θετικά με ποδιές, αρβύλες και μπάντες; 2014 έχουμε, αν σας διαφεύγει. Και για να το θέσω πιο ωμά, αν όχι στεγνά και απερίφραστα: η εμμονή στην προβολή στρατιωτικής πειθαρχίας τύπου ολοκληρωτικών καθεστώτων, είναι όντως το ζητούμενο για να νιώσει κάποιος/α Έλληνας/ίδα; Ε, όχι δα...

Γαργάρες asap

Πλακώνονται στην Κεντροαριστερά η γενιά του Πολυτεχνείου με τη γενιά των Λαμπράκηδων για το ποιος είναι πιο γνήσιος αριστερός ή πιο αυθεντικός κεντρώος με αφορμή τα τεκταινόμενα της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης.

Κάπου-κάπου πετάγονται και διάφοροι 30-35ρηδες που στέκονται με δέος στις πορείες των μοναχικων καβαλαρηδων (που θεωρούν οτι η κοινωνία τους οφείλει κι όχι αυτοί στην κοινωνία, -κατά πόσο είναι αυτό αριστερό, σοσιαλιστικο, σοσιαλδημοκρατικό, κεντρώο, προοδευτικό κ.ο..κ. βάλτε ό,τι ταμπέλα θέλετε, είναι απορίας άξιο... Το αφήνω στην κρίση σας.) και τους ρωτάνε το εξής απλό, ωμά και περιεκτικά:

"Μετά από 30 ή 40 ή 50 ή 60 χρόνια πορείας σε κοβες, συνεδριάσεις, ακτίφ, κεντρικές επιτροπές κ.ο.κ. ζητάτε πιστοποιητικά αριστεροσυνης και προοδευτισμου; Δηλαδή η ενασχόλησή σας σε κομματικές, συνδικαλιστικες, κινηματικές διαδικασίες το μόνο που σας άφησε ήταν να παίζετε τον τροχονομο και τον δικαστή ταυτόχρονα;

Και έχετε κιόλας την απαίτηση για κάτι που κάνατε/διαμορφώσατε πριν δεκαετίες, που δεν μπόλιασε στη κοινωνία εκ των πραγμάτων, να το βάζετε σημαία κάθε φορά που κάποιος σας ζητά το αυτονόητο (να ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΕΙΤΕ);

Δηλαδή συγγνώμη (εγ)καλούμαστε να θαυμάσουμε τι; Ότι στο τέρμα του δρόμου ενώ φτάσατε καταΪδρωμένοι, αντί να κόψετε το νήμα και να κάνετε το μεγάλο άλμα όπως στον στίβο, κάθεστε πεισμωμένοι, ωσάν 10χρονα, και παραπονιέστε γιατι το στάδιο δεν σας επευφημει ή γιατι το σορτσάκι σας είναι απο τον ίδιο χορηγό του αντιπάλου; ".

Έλεος. Ξεπερασμένοι απο τη κοινωνία και αναμφίβολα απο την ίδια την πραγματικοτητα. Γαργάρες γρήγορα, γιατι δεν μας βλέπω καλά. Η εσωστρέφεια, το αναμάσημα των ίδιων και των ίδιων τσιτάτων, οι διάφοροι μικροεγωισμοί που πάντα συνοδεύονται απο μικροπολιτικη, η πολιτικη αρχαιολογία που στέκεται μόνο στο τι έγινε στο παρελθόν και αγνοεί επιδεικτικά το παρόν, δεν βοηθούν, αν όχι γκρεμίζουν ό,τι πάει να κτιστεί.

Επιτέλους λήξτε αυτή την ρημάδα την αυτοκριτική, αρκετά με το αυτομαστίγωμα ή την έπαρση για περασμένα -τάχα- μεγαλεία. Τωρα πρέπει να τσουλήσει, που λεν' και στο χωριό μου. Διαφορετικά τον χαρακτηρισμό "φαντασιοπληκτοι και αιθεροβάμμονες" θα τον κερδίσουμε επάξια όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.

Ιδου η Ρόδος, ιδου και το πήδημα λοιπόν.

Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Σημαντικά ή ανάξια λόγου, η κατάσταση δεν ειναι για καλαμπούρια, ουτε για ατέρμονες ψυχαναλύσεις. Βγείτε απο την γυαλα, κατεβείτε απο το συννεφάκι. Διαφορετικα, θα γκρεμοτσακιστείτε για άλλη μια φορά. Και καλά να έχετε αυτοκτονικές τάσεις. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο χώρος διαθέτει περίσσευμα ιδανικών αυτόχειρων. Το θέμα είναι να μην πάρετε κι άλλους στον λαιμό σας...

#mind_boggling_Greek_politics

Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα

O ένας διατυμπανίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί οτι πλέον εισακούγεται στας Ευρώπας, αφήνοντας σκόπιμα αναπάντητο το ερώτημα: συμφωνούν μαζί του; Μπαρμπούτσαλα φίλτατοι, αν κρίνει κανείς απ' τις δηλώσεις Juncker και Draghi, αν όχι απο την πρόσφατη συνέντευξη Monti. Εμ κ.Τσίπρα, επιτυχία δεν ειναι, στον πολιτισμένο κοσμο, να σε ακούν, αλλά να υιοθετούν τις προτάσεις σου. Δεν απευθύνεσαι σε μουτζαχεντίν.

Ο άλλος πάλι,τη μία παραιτείται και αναλαμβάνει την ευθύνη,την άλλη ξανά προς τη δόξα τραβά -λέμε τώρα- ως άλλος Δον Κιχωτης, αφού έχει γίνει πρώτα ο περίγελος για το ζήτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τώρα απλά παρακολουθούμε το χρονικό του προαναγγελθέντος "θανάτου" του, με την υποκρισία και τον αμοραλισμο να ξεχειλίζει ένθεν κι ένθεν. Εμ κ. Κουβέλη, δεν ήξερες τάχα, δεν ρώταγες έστω; Αλλά ξέχασα η αφελής: είναι απείρου βάθους και αξίας το πολιτικό κριτήριο του κ. Πανούση, ενώ του κ. Λυκούδη, μάλλον για τα μπάζα, ε; Ηθελέστα και παθέστα...

Ο τρίτος, τέλος, μακριά από τις εξελίξεις και την τρέχουσα ειδησεογραφία, βαθειά νυχτωμένος σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, πρωτοστατεί Σαββατιάτικα σε κινητοποιήσεις για την διεκδίκηση επαναφοράς του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ. Λες και αν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει αυτό, οι χ,ψ κυβερνώντες δεν θα το έκαναν, αλλά απλά μωρε αρέσκονται να γίνονται σάκοι του μποξ... Τόσο μαζοχιστες πια, κ. Κουτσούμπα; Δηλαδή δεν τους αρέσει η εξουσία και είπαν ξαφνικά να γίνουν τι; Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε για ξένα κέντρα, για τον τρισκατάρατο ιμπεριαλισμό, τον απεχθη καπιταλισμό και... σφύρα μου και έφεξε.

Κοινώς, η αριστερά εν Ελλάδι οπως εκφράζεται απο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ. & Κ.Κ.Ε., είτε δηλαδή φοράει τον μανδύα της ανανεωτικής, είτε της κομμουνιστικής χροιάς, δεν ξέρει τι της γίνεται. Εκτός τόπου και σαφέστατα, αν όχι κυρίως, εκτός χρόνου.

Κρίμα, αλλά όχι για λύπηση. Μάλλον για περιφρόνηση.


#mind_boggling_Greek_politics

(Αντι)μεταρρύθμιση;

Το δυστύχημα σ' αυτή τη χώρα είναι ότι πέρα από την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού, τα τραγικά λάθη και την καταστροφική αναλγησία των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχουμε και την πλειοψηφία της αριστεράς να αναλαμβάνει τον ρόλο του «πιο πολύ». «Τον ρόλο», δηλαδή, «που της είχε επιφυλάξει μέχρι σήμερα το πελατειακό κράτος. Το ρόλο της συνείδησής του, του εισαγγελέα, του τιμητή προς τους μεγάλους, γιατί δεν κάνουν περισσότερες παροχές, περισσότερες προσλήψεις, περισσότερα επιδόματα, περισσότερες πρόωρες συντάξεις, περισσότερα αφορολόγητα», όπως πολύ εύστοχα ειχε επισημάνει κι ο Φώτης Γεωργελές σε κείμενό του στην Athens Voice πριν... 2 χρονια!

Και μακάρι, θα μου πείτε, να ήταν μόνο θέμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Κ.Κ.Ε., η αρτηριοσκλήρωση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον «κρατικό» συνδικαλισμό και τις όποιες αλλαγές επιβάλλεται να γίνουν στο κομματικοκρατικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2014, οι οπισθοδρομικές φωνές και οι δυνάμεις της ακινησίας υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Ο συντηρητισμός και ο πολιτικός πρωτογονισμός είναι διακομματικός. Σε κάθε χώρο, δεξιά, αριστερά, κέντρο, το πραγματικό ερώτημα, «μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση» έχει τεθεί, πλέον, επί τάπητος. Και από την απάντηση αυτού, θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, θα μου επιτρέψετε, που λέν' και στο χωριό μου.

Και για να γίνω πιο σαφής: θέλουμε να αλλάξει η πελατειακή και βαθιά αντιαναπτυξιακή δημόσια διοίκηση; Επιθυμούμε την ορθολογικοποίηση της κρατικής μηχανής, ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, την πάταξη της διαφθοράς; Επιζητούμε την εκ βάθρων αλλαγή του στρεβλού εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας που «δημιουργεί» άτομα που δεν αποκτούν κριτική σκέψη, ούτε επιθυμία για μόρφωση – καθώς η τελευταία προσφέρεται κατά φορμαλιστικό και αρτηριοσκληρωτικό τρόπο; Και τέλος, αναζητούμε εναγωνίως τον εκδημοκρατισμό των ελληνικών κομμάτων ή μας αρκεί απλά η μαζικοποίησή τους;

Τα καλαμπούρια τελείωσαν. Τα λεκτικά πυροτεχνήματα δεν συγκινούν κανέναν. Από καταγγελίες πήξαμε. Από αντιδράσεις μπουχτίσαμε. Οι ατέρμονες αμπελοφιλοσοφίες δεν έχουν χώρο -και ευτυχώς θα μου επιτρέψετε- στον δημόσιο διάλογο. Το θέμα είναι πλέον η θέση που θα πάρουμε τώρα και οι πρακτικές που θα υιοθετήσουμε σήμερα, με ή χωρίς την Τρόικα. Εμείς είμαστε το πρόβλημα, όχι οι άλλοι. Ας το χωνέψουμε επιτέλους, μπας και πάμε παρακάτω.

Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με επέτειους διακαώς και μονίμως. Υπάρχουν κι άλλοι που τιμούν αγώνες, θυσίες, ανθρώπους, αλλά εστιάζουν περισσότερο στο παρόν και ιδίως στην διαμόρφωση του μέλλοντος.

Και για να γίνω πιο σαφής: μου ασχολείστε σήμερα με τα γεννητούρια του ΠΑΣΟΚ κι εν μέρει δικαιολογημένα, αλλά αφήστε κι εμάς να ασχολούμαστε με μια πιθανη ενεργοποιηση QE στην ευρωζωνη το προσεχές διαστημα, το κατακρεουργημένο και κουτσουρεμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρόσφατα ψηφίστηκε επί της αρχής, τα stress tests των τραπεζων, τα σενάρια για το κοστος εξυπηρετησης του χρεους, την επερχόμενη συνταγματικη αναθεώρηση, το εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο αλλαγης του τροπου υπολογισμου του ΑΕΠ στην ευρωζωνη, την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γερμανία, τα ανησυχητικά σημάδια του δεξιου εξτρεμισμού στις σκανδιναβικές χώρες, την έντονη συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα στις δυτικές κοινωνίες και την ISIS, την διαμόρφωση σοσιαλδημοκρατικου πόλου κάποια στιγμή στην Ελλάδα, τις διενέξεις για τη συνεργασία φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών, πρασίνων σε ένα ευρύτερο διεθνές πλαίσιο.

Ο κατάλογος μακρύς.

Συγγνώμη, λοιπόν, που δεν μπορούμε, ορισμένοι, να συμμετέχουμε σε πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες. Αντιλαμβανόμαστε την ιστορική σημασία, δεν την υποτιμούμε επ' ουδενί, αλλά η ιστορία πρέπει να έχει συνέχεια φίλτατοι και να μην πιάνει διαρκώς αράχνες. Διαφορετικά μοιρολατρούμε, αν όχι εθελοτυφλούμε.

Περιμένουμε να ακούσουμε τι γίνεται από 'δω και μπρος, όχι τι, πώς, γιατί, με ποιούς έγινε, ό,τι έγινε. Χιλιοειπωμένα ολα αυτά απο 1.000.000 μπάντες. Από τούδε και στο εξής τι; Κοινώς: εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα.

Όχι άλλες πλατείες

Ο Πούτιν το χοντραινει, ο Ερντογάν παιζει σκληρό ροκ, ολοι περιμενουν την Πεμπτη τις δηλωσεις του Ντραγκι, αλλά μέρος των ΓΑΠικων ασχολείται με τον Βενιζέλο ως τον απολυτο εχθρο, αν οχι υπευθυνο για τα δεινα της χωρας, της ανθρωποτητας, ακομα και του πλανήτη ολακερου φαντάζομαι. Τα 3 πρωτα σοβαρά, το 4ο για γέλια, αν όχι για κλαμματα.

Τα συνθήματα υποδοχής/αντίδρασης, χτες, στερούνταν πρωτοτυπίας με αναφορές σε παλαιοκομματικα πρότυπα, εκτός τόπου και ιδίως εκτός χρόνου,  η δε υποσχεση ανάληψης πρωτοβουλιών και ανταπόκρισης απο τον πρώην ηγέτη, που ωσάν Μεσσίας θα ανταποκριθει τάχα στο 40% που... έχει συρρικνωθεί στο 4% βεβαια να υπενθυμισω, άντε 9% αν βαλω και τους ξεκρεμαστους Σημιτικούς, ε... πέρα απο γελοίο, καταντα γραφικό.

Συνεχίστε τον κατήφορο με προσωπολατρικες αναφορές και δώστε στο πιάτο το κρίσιμο έδαφος στη λαϊκή δεξιά, τη μανιχαϊστική αριστερά και την ακροδεξιά, αστέρια μου. Ασχοληθειτε σαν τα ανόητα κοκόρια ποιος θα κουτουπωσει την κότα, όταν αυτή ήδη έχει πάει σε άλλα κοτέτσια και σας αγνοεί επιδεικτικά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Σχωρνατε με, αλλά αν και αναγνώριζω την επιτακτική αναγκη διαφοροποίησης και οριοθέτησης απο τα δύο άκρα, δεν αντιλαμβάνομαι επ' ουδενι πως η ποδόσφαιροποίηση της πολιτικής και η νεκρανάσταση πολιτικών που μέχρι πρότινος πρότειναν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια κάποια λύση, σηματοδοτεί την αλλαγή ή το νέο (!) που άκουσα χτες. Όταν η συνθηματολογία έρχεται στο προσκήνιο και το πολιτικό πρόταγμα παραγκωνίζεται με τυμπανοκρουσιες στο περιθώριο, μιλάμε για ήττα της πολιτικής, "σύντροφοι".

Είτε θα πάμε μπροστά με συγκεκριμένο ρεαλιστικό πλαίσιο και χρονοδιάγραμμα, ειτε θα αναλωθουμε σε παιχνίδια ηγεμονισμων. Πρεπει να επικεντρωθουμε στην διαμόρφωση αξιόπιστης, ρεαλιστικής, προοδευτικης και κυριως επικαιροποιημενης πολιτικης πρότασης , όχι στην κούρσα διαδοχής. Το ποιος αδικήθηκε ή υπονομεύτηκε δεν είναι το πρωτευον , ουτε καν το ζητούμενο για τον πολίτη και.... ορθώς θα μου επιτρεψετε. Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις κομματικών στελεχών που μέχρι κι ο Μακιαβέλι θα ζηλευε, μας έφτασαν, μαζί μ' όλα τα άλλα, εδώ που μας έφτασαν.

Η χτεσινη εικόνα ηταν απελπιστική, αν οχι άκρως απογοητευτική. Τουλαχιστον για άτομα όπως κι εμένα που δεν αντεχω πατερουληδες, δεν προσβλεπω σε Μεσσίες, δεν με ενδιαφέρει το οικογενειακό δέντρο του χ, ψ πολιτικού, αλλά πρωτίστως τι λέει, ιδιως πώς το διατυπώνει, κυρίως πότε το προτείνει και φυσικά με ποιους προτιθεται να το υλοποιήσει. Όλα τα άλλα: οδυρμοι, παροξυσμοί, αφορισμοί είναι για το αρχαίο θέατρο, όχι για την πολιτική αρένα, που παρεπιπτοντως είναι πιο σκληρή και πιο απαιτητική απο έναν ποδοσφαιρικό αγώνα να υπενθύμισω σε μερικούς που θεωρουν οτι με τσιτατα και λεκτικά πυροτεχνήματα θα "συνεπαρουν" τον κοσμο. Συνελθετε: ο κόσμος προσπαθει να επιβιωσει, αν όχι να διατηρήσει ενα αξιοπρεπές περιβάλλον εργασίας και συνταξιοδότησης, δεν τρέχει να αγοράσει κομματικές σημαίες για να γεμίσει στάδια ή πλατειες. Η κομματική παρακρουση για την πλειοψηφία του ελληνικού λαου ευτυχως ανήκει στο παρελθον.

Εκτός κι αν μας έλειψαν τα ευτράπελα, η ιλαροτραγωδία, τα ζεϊμπέκικα στην εξωτερική πολιτική, οι αμανέδες στην εσωτερική και το τρίτο το μακρύτερο στο τέλος... που δεν νομίζω. Και επειδή ο φανατισμός καλά κρατεί και υπάρχουν διάφοροι καλοθελητές που δεν βλέπουν την  τύφλα τους, αλλά τους απασχολεί παρά μόνον να βγάλουν το άχτι τους, να διευκρινήσω στο σημείο αυτό ότι δεν είναι θέμα για 'μενα Βενιζέλου ή Παπανδρέου.

- Είμαι άλλης νοοτροπίας, που έχει ως βασικό πυρήνα τον εκδημοκρατισμό και εξευρωπαϊσμό των κομμάτων, κι όχι το μπούγιο που τρέχει σαν το γίδι πίσω από το βοσκό.

- Είμαι άλλης πολιτικής φιλοσοφίας, που δυστυχώς δεν τυγχάνει αναγνωρισιμότητας στην Ελλάδα και δεν την εκφράζουν οι προαναφερθέντες ούτε στο ελάχιστο, δυστυχώς.

- Είμαι άλλης γενιάς, που πρέπει επιτέλους να βγει στο προσκήνιο όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, να συμπορευτεί με τις προηγούμενες γενιές, να μάθει από την εμπειρία τους, αλλά διάολε να προτείνει και κάτι καινούργιο, πέρα από αντίδραση για την αντίδραση. Άτομα υπάρχουν και είναι, θα μου επιτρέψετε και αξιόλογα και με πολιτική άποψη. Πρέπει να τους δωθεί η ευκαιρία να μιλήσουν και να αναλάβουν ευθύνες και καίρια πόστα.

- Είμαι γυναίκα και οι παλληκαρισμοί, οι επιδείξεις ισχύος με φωνές και συνθήματα, όχι απλά μου είναι αδιάφοροι, αλλά μου προκαλούν τον γέλωτα μέχρι αηδίας. 

Εν κατακλείδι, η πεζοδρομιακη αντίληψη της πολιτικής είναι όχι απλώς αχρείαστη, αλλά και καταδικαστέα. Τα χτεσινα τραγελαφικά περιστατικά ένθεν κι ένθεν, ήταν μια σκληρη υπενθύμιση μιας Ελλάδας που "μας (απο)τελείωσε". Οι διεθνείς εξελίξεις, έχω την αίσθηση, δεν επιτρέπουν άλλες φαρσοκωμωδίες με την πολιτική σταθερότητα να απειλείται μονίμως από φατρίες εναντίον φατριών. Κοινώς, το τώρα δεν μπορεί να περιμένει στη γωνία μέχρι να ξεκαθαρίσετε το χτες. Ο πολιτικος ρεαλισμός είναι απαραίτητος περισσότερο από ποτέ. Έρχονται σκληρές πολιτικές μάχες αυτό το τρίμηνο κι εκεί δεν μετράνε οι εξυπνακισμοί.Ούτε αρκούν οι σάκοι του μποξ, τα τάματα και η Παναγιά.

Κάποιοι αναλαμβάνουν ευθύνες, άλλοι πουλάνε λαϊκισμό σε τιμή ευκαιρίας, ορισμένοι προσφεύγουν στον εκφοβισμό και την βία, μερικοί ονειροβατούν περιμένοντας να τους στρώσουν δάφνες ενώ τα έκαναν μαντάρα και φυσικά ένα κρίσιμο ποσοστό των Ελληνων πολιτών συμπιέζεται ανάμεσα στην βλακεία, τον παροξυσμό, την οικονομικη αφαίμαξη χωρίς αποσαφηνισμένο παραγωγικό μοντέλο, ξεκάθαρο και αποδοτικό φορολογικό πλαίσιο, σαφή πολιτικό στόχο. Ανήκω στους τελευταίους. Εσείς;