Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα

O ένας διατυμπανίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί οτι πλέον εισακούγεται στας Ευρώπας, αφήνοντας σκόπιμα αναπάντητο το ερώτημα: συμφωνούν μαζί του; Μπαρμπούτσαλα φίλτατοι, αν κρίνει κανείς απ' τις δηλώσεις Juncker και Draghi, αν όχι απο την πρόσφατη συνέντευξη Monti. Εμ κ.Τσίπρα, επιτυχία δεν ειναι, στον πολιτισμένο κοσμο, να σε ακούν, αλλά να υιοθετούν τις προτάσεις σου. Δεν απευθύνεσαι σε μουτζαχεντίν.

Ο άλλος πάλι,τη μία παραιτείται και αναλαμβάνει την ευθύνη,την άλλη ξανά προς τη δόξα τραβά -λέμε τώρα- ως άλλος Δον Κιχωτης, αφού έχει γίνει πρώτα ο περίγελος για το ζήτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τώρα απλά παρακολουθούμε το χρονικό του προαναγγελθέντος "θανάτου" του, με την υποκρισία και τον αμοραλισμο να ξεχειλίζει ένθεν κι ένθεν. Εμ κ. Κουβέλη, δεν ήξερες τάχα, δεν ρώταγες έστω; Αλλά ξέχασα η αφελής: είναι απείρου βάθους και αξίας το πολιτικό κριτήριο του κ. Πανούση, ενώ του κ. Λυκούδη, μάλλον για τα μπάζα, ε; Ηθελέστα και παθέστα...

Ο τρίτος, τέλος, μακριά από τις εξελίξεις και την τρέχουσα ειδησεογραφία, βαθειά νυχτωμένος σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, πρωτοστατεί Σαββατιάτικα σε κινητοποιήσεις για την διεκδίκηση επαναφοράς του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ. Λες και αν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει αυτό, οι χ,ψ κυβερνώντες δεν θα το έκαναν, αλλά απλά μωρε αρέσκονται να γίνονται σάκοι του μποξ... Τόσο μαζοχιστες πια, κ. Κουτσούμπα; Δηλαδή δεν τους αρέσει η εξουσία και είπαν ξαφνικά να γίνουν τι; Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε για ξένα κέντρα, για τον τρισκατάρατο ιμπεριαλισμό, τον απεχθη καπιταλισμό και... σφύρα μου και έφεξε.

Κοινώς, η αριστερά εν Ελλάδι οπως εκφράζεται απο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ. & Κ.Κ.Ε., είτε δηλαδή φοράει τον μανδύα της ανανεωτικής, είτε της κομμουνιστικής χροιάς, δεν ξέρει τι της γίνεται. Εκτός τόπου και σαφέστατα, αν όχι κυρίως, εκτός χρόνου.

Κρίμα, αλλά όχι για λύπηση. Μάλλον για περιφρόνηση.


#mind_boggling_Greek_politics

(Αντι)μεταρρύθμιση;

Το δυστύχημα σ' αυτή τη χώρα είναι ότι πέρα από την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού, τα τραγικά λάθη και την καταστροφική αναλγησία των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχουμε και την πλειοψηφία της αριστεράς να αναλαμβάνει τον ρόλο του «πιο πολύ». «Τον ρόλο», δηλαδή, «που της είχε επιφυλάξει μέχρι σήμερα το πελατειακό κράτος. Το ρόλο της συνείδησής του, του εισαγγελέα, του τιμητή προς τους μεγάλους, γιατί δεν κάνουν περισσότερες παροχές, περισσότερες προσλήψεις, περισσότερα επιδόματα, περισσότερες πρόωρες συντάξεις, περισσότερα αφορολόγητα», όπως πολύ εύστοχα ειχε επισημάνει κι ο Φώτης Γεωργελές σε κείμενό του στην Athens Voice πριν... 2 χρονια!

Και μακάρι, θα μου πείτε, να ήταν μόνο θέμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Κ.Κ.Ε., η αρτηριοσκλήρωση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον «κρατικό» συνδικαλισμό και τις όποιες αλλαγές επιβάλλεται να γίνουν στο κομματικοκρατικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2014, οι οπισθοδρομικές φωνές και οι δυνάμεις της ακινησίας υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Ο συντηρητισμός και ο πολιτικός πρωτογονισμός είναι διακομματικός. Σε κάθε χώρο, δεξιά, αριστερά, κέντρο, το πραγματικό ερώτημα, «μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση» έχει τεθεί, πλέον, επί τάπητος. Και από την απάντηση αυτού, θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, θα μου επιτρέψετε, που λέν' και στο χωριό μου.

Και για να γίνω πιο σαφής: θέλουμε να αλλάξει η πελατειακή και βαθιά αντιαναπτυξιακή δημόσια διοίκηση; Επιθυμούμε την ορθολογικοποίηση της κρατικής μηχανής, ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, την πάταξη της διαφθοράς; Επιζητούμε την εκ βάθρων αλλαγή του στρεβλού εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας που «δημιουργεί» άτομα που δεν αποκτούν κριτική σκέψη, ούτε επιθυμία για μόρφωση – καθώς η τελευταία προσφέρεται κατά φορμαλιστικό και αρτηριοσκληρωτικό τρόπο; Και τέλος, αναζητούμε εναγωνίως τον εκδημοκρατισμό των ελληνικών κομμάτων ή μας αρκεί απλά η μαζικοποίησή τους;

Τα καλαμπούρια τελείωσαν. Τα λεκτικά πυροτεχνήματα δεν συγκινούν κανέναν. Από καταγγελίες πήξαμε. Από αντιδράσεις μπουχτίσαμε. Οι ατέρμονες αμπελοφιλοσοφίες δεν έχουν χώρο -και ευτυχώς θα μου επιτρέψετε- στον δημόσιο διάλογο. Το θέμα είναι πλέον η θέση που θα πάρουμε τώρα και οι πρακτικές που θα υιοθετήσουμε σήμερα, με ή χωρίς την Τρόικα. Εμείς είμαστε το πρόβλημα, όχι οι άλλοι. Ας το χωνέψουμε επιτέλους, μπας και πάμε παρακάτω.

Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με επέτειους διακαώς και μονίμως. Υπάρχουν κι άλλοι που τιμούν αγώνες, θυσίες, ανθρώπους, αλλά εστιάζουν περισσότερο στο παρόν και ιδίως στην διαμόρφωση του μέλλοντος.

Και για να γίνω πιο σαφής: μου ασχολείστε σήμερα με τα γεννητούρια του ΠΑΣΟΚ κι εν μέρει δικαιολογημένα, αλλά αφήστε κι εμάς να ασχολούμαστε με μια πιθανη ενεργοποιηση QE στην ευρωζωνη το προσεχές διαστημα, το κατακρεουργημένο και κουτσουρεμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρόσφατα ψηφίστηκε επί της αρχής, τα stress tests των τραπεζων, τα σενάρια για το κοστος εξυπηρετησης του χρεους, την επερχόμενη συνταγματικη αναθεώρηση, το εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο αλλαγης του τροπου υπολογισμου του ΑΕΠ στην ευρωζωνη, την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γερμανία, τα ανησυχητικά σημάδια του δεξιου εξτρεμισμού στις σκανδιναβικές χώρες, την έντονη συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα στις δυτικές κοινωνίες και την ISIS, την διαμόρφωση σοσιαλδημοκρατικου πόλου κάποια στιγμή στην Ελλάδα, τις διενέξεις για τη συνεργασία φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών, πρασίνων σε ένα ευρύτερο διεθνές πλαίσιο.

Ο κατάλογος μακρύς.

Συγγνώμη, λοιπόν, που δεν μπορούμε, ορισμένοι, να συμμετέχουμε σε πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες. Αντιλαμβανόμαστε την ιστορική σημασία, δεν την υποτιμούμε επ' ουδενί, αλλά η ιστορία πρέπει να έχει συνέχεια φίλτατοι και να μην πιάνει διαρκώς αράχνες. Διαφορετικά μοιρολατρούμε, αν όχι εθελοτυφλούμε.

Περιμένουμε να ακούσουμε τι γίνεται από 'δω και μπρος, όχι τι, πώς, γιατί, με ποιούς έγινε, ό,τι έγινε. Χιλιοειπωμένα ολα αυτά απο 1.000.000 μπάντες. Από τούδε και στο εξής τι; Κοινώς: εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα.

Όχι άλλες πλατείες

Ο Πούτιν το χοντραινει, ο Ερντογάν παιζει σκληρό ροκ, ολοι περιμενουν την Πεμπτη τις δηλωσεις του Ντραγκι, αλλά μέρος των ΓΑΠικων ασχολείται με τον Βενιζέλο ως τον απολυτο εχθρο, αν οχι υπευθυνο για τα δεινα της χωρας, της ανθρωποτητας, ακομα και του πλανήτη ολακερου φαντάζομαι. Τα 3 πρωτα σοβαρά, το 4ο για γέλια, αν όχι για κλαμματα.

Τα συνθήματα υποδοχής/αντίδρασης, χτες, στερούνταν πρωτοτυπίας με αναφορές σε παλαιοκομματικα πρότυπα, εκτός τόπου και ιδίως εκτός χρόνου,  η δε υποσχεση ανάληψης πρωτοβουλιών και ανταπόκρισης απο τον πρώην ηγέτη, που ωσάν Μεσσίας θα ανταποκριθει τάχα στο 40% που... έχει συρρικνωθεί στο 4% βεβαια να υπενθυμισω, άντε 9% αν βαλω και τους ξεκρεμαστους Σημιτικούς, ε... πέρα απο γελοίο, καταντα γραφικό.

Συνεχίστε τον κατήφορο με προσωπολατρικες αναφορές και δώστε στο πιάτο το κρίσιμο έδαφος στη λαϊκή δεξιά, τη μανιχαϊστική αριστερά και την ακροδεξιά, αστέρια μου. Ασχοληθειτε σαν τα ανόητα κοκόρια ποιος θα κουτουπωσει την κότα, όταν αυτή ήδη έχει πάει σε άλλα κοτέτσια και σας αγνοεί επιδεικτικά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Σχωρνατε με, αλλά αν και αναγνώριζω την επιτακτική αναγκη διαφοροποίησης και οριοθέτησης απο τα δύο άκρα, δεν αντιλαμβάνομαι επ' ουδενι πως η ποδόσφαιροποίηση της πολιτικής και η νεκρανάσταση πολιτικών που μέχρι πρότινος πρότειναν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια κάποια λύση, σηματοδοτεί την αλλαγή ή το νέο (!) που άκουσα χτες. Όταν η συνθηματολογία έρχεται στο προσκήνιο και το πολιτικό πρόταγμα παραγκωνίζεται με τυμπανοκρουσιες στο περιθώριο, μιλάμε για ήττα της πολιτικής, "σύντροφοι".

Είτε θα πάμε μπροστά με συγκεκριμένο ρεαλιστικό πλαίσιο και χρονοδιάγραμμα, ειτε θα αναλωθουμε σε παιχνίδια ηγεμονισμων. Πρεπει να επικεντρωθουμε στην διαμόρφωση αξιόπιστης, ρεαλιστικής, προοδευτικης και κυριως επικαιροποιημενης πολιτικης πρότασης , όχι στην κούρσα διαδοχής. Το ποιος αδικήθηκε ή υπονομεύτηκε δεν είναι το πρωτευον , ουτε καν το ζητούμενο για τον πολίτη και.... ορθώς θα μου επιτρεψετε. Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις κομματικών στελεχών που μέχρι κι ο Μακιαβέλι θα ζηλευε, μας έφτασαν, μαζί μ' όλα τα άλλα, εδώ που μας έφτασαν.

Η χτεσινη εικόνα ηταν απελπιστική, αν οχι άκρως απογοητευτική. Τουλαχιστον για άτομα όπως κι εμένα που δεν αντεχω πατερουληδες, δεν προσβλεπω σε Μεσσίες, δεν με ενδιαφέρει το οικογενειακό δέντρο του χ, ψ πολιτικού, αλλά πρωτίστως τι λέει, ιδιως πώς το διατυπώνει, κυρίως πότε το προτείνει και φυσικά με ποιους προτιθεται να το υλοποιήσει. Όλα τα άλλα: οδυρμοι, παροξυσμοί, αφορισμοί είναι για το αρχαίο θέατρο, όχι για την πολιτική αρένα, που παρεπιπτοντως είναι πιο σκληρή και πιο απαιτητική απο έναν ποδοσφαιρικό αγώνα να υπενθύμισω σε μερικούς που θεωρουν οτι με τσιτατα και λεκτικά πυροτεχνήματα θα "συνεπαρουν" τον κοσμο. Συνελθετε: ο κόσμος προσπαθει να επιβιωσει, αν όχι να διατηρήσει ενα αξιοπρεπές περιβάλλον εργασίας και συνταξιοδότησης, δεν τρέχει να αγοράσει κομματικές σημαίες για να γεμίσει στάδια ή πλατειες. Η κομματική παρακρουση για την πλειοψηφία του ελληνικού λαου ευτυχως ανήκει στο παρελθον.

Εκτός κι αν μας έλειψαν τα ευτράπελα, η ιλαροτραγωδία, τα ζεϊμπέκικα στην εξωτερική πολιτική, οι αμανέδες στην εσωτερική και το τρίτο το μακρύτερο στο τέλος... που δεν νομίζω. Και επειδή ο φανατισμός καλά κρατεί και υπάρχουν διάφοροι καλοθελητές που δεν βλέπουν την  τύφλα τους, αλλά τους απασχολεί παρά μόνον να βγάλουν το άχτι τους, να διευκρινήσω στο σημείο αυτό ότι δεν είναι θέμα για 'μενα Βενιζέλου ή Παπανδρέου.

- Είμαι άλλης νοοτροπίας, που έχει ως βασικό πυρήνα τον εκδημοκρατισμό και εξευρωπαϊσμό των κομμάτων, κι όχι το μπούγιο που τρέχει σαν το γίδι πίσω από το βοσκό.

- Είμαι άλλης πολιτικής φιλοσοφίας, που δυστυχώς δεν τυγχάνει αναγνωρισιμότητας στην Ελλάδα και δεν την εκφράζουν οι προαναφερθέντες ούτε στο ελάχιστο, δυστυχώς.

- Είμαι άλλης γενιάς, που πρέπει επιτέλους να βγει στο προσκήνιο όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, να συμπορευτεί με τις προηγούμενες γενιές, να μάθει από την εμπειρία τους, αλλά διάολε να προτείνει και κάτι καινούργιο, πέρα από αντίδραση για την αντίδραση. Άτομα υπάρχουν και είναι, θα μου επιτρέψετε και αξιόλογα και με πολιτική άποψη. Πρέπει να τους δωθεί η ευκαιρία να μιλήσουν και να αναλάβουν ευθύνες και καίρια πόστα.

- Είμαι γυναίκα και οι παλληκαρισμοί, οι επιδείξεις ισχύος με φωνές και συνθήματα, όχι απλά μου είναι αδιάφοροι, αλλά μου προκαλούν τον γέλωτα μέχρι αηδίας. 

Εν κατακλείδι, η πεζοδρομιακη αντίληψη της πολιτικής είναι όχι απλώς αχρείαστη, αλλά και καταδικαστέα. Τα χτεσινα τραγελαφικά περιστατικά ένθεν κι ένθεν, ήταν μια σκληρη υπενθύμιση μιας Ελλάδας που "μας (απο)τελείωσε". Οι διεθνείς εξελίξεις, έχω την αίσθηση, δεν επιτρέπουν άλλες φαρσοκωμωδίες με την πολιτική σταθερότητα να απειλείται μονίμως από φατρίες εναντίον φατριών. Κοινώς, το τώρα δεν μπορεί να περιμένει στη γωνία μέχρι να ξεκαθαρίσετε το χτες. Ο πολιτικος ρεαλισμός είναι απαραίτητος περισσότερο από ποτέ. Έρχονται σκληρές πολιτικές μάχες αυτό το τρίμηνο κι εκεί δεν μετράνε οι εξυπνακισμοί.Ούτε αρκούν οι σάκοι του μποξ, τα τάματα και η Παναγιά.

Κάποιοι αναλαμβάνουν ευθύνες, άλλοι πουλάνε λαϊκισμό σε τιμή ευκαιρίας, ορισμένοι προσφεύγουν στον εκφοβισμό και την βία, μερικοί ονειροβατούν περιμένοντας να τους στρώσουν δάφνες ενώ τα έκαναν μαντάρα και φυσικά ένα κρίσιμο ποσοστό των Ελληνων πολιτών συμπιέζεται ανάμεσα στην βλακεία, τον παροξυσμό, την οικονομικη αφαίμαξη χωρίς αποσαφηνισμένο παραγωγικό μοντέλο, ξεκάθαρο και αποδοτικό φορολογικό πλαίσιο, σαφή πολιτικό στόχο. Ανήκω στους τελευταίους. Εσείς;

Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν;

Καντε μου την χαρη. Δεν θα κάνω συναγωνισμό ύβρεων με φασιστοειδη, ουτε με πουριτανούς. Χάρισμα σας. Δεν θα "επιβαλλουν" οι αμαθεις το επιπεδο που θα τους μιλησω. Η κοντρα με ορους του ζωικου βασιλειου, επιθετα της Κατω Τρουμπας, χαρακτηρισμους του πιο ελεεινου πεζοδρομιου, είναι το ευκολο. Το αχτι εκτονώνεται στο πι και φι. Ο πολιτισμός στον διάλογο και η σοβαρή, επι της ουσίας, επιχειρηματολογια είναι το δύσκολο, φιλτατοι, ειδικά όταν εχεις να κάνεις με ατομα που προσβάλλουν την αισθητικη και τα πιστεύω σου, θίγουν τον βασικό πυρήνα της πολιτικής σου φιλοσοφίας, αυτό της συνύπαρξης, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των σεξουαλικών προτιμήσεων. 

Στον κ. Νικολόπουλο, λοιπον, δεν θα απαντήσω με χυδαιοτητες. Αναγωγη δεν έμαθα να είμαι 37 χρόνια τώρα. Δεν σκοπεύω δα να ξεκινησω τώρα. Στην εν λογω περιπτωση, το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν δεν ισχύει... για όσους φυσικά διαθέτουν προσωπικότητα και παιδεία. Με τους σεξιστες, ρατσιστές και εθνικιστές τραβώ διαχωριστικές γραμμές. Δεν κατεβαινω στο επίπεδό τους ουτε για δευτερόλεπτο. Η νίκη του λαϊκισμού και του χειρότερου σκοταδισμού είναι αυτή ακριβως, όταν σε κανουν δέσμιο της ορολογίας τους και των πρακτικών τους. Ε, λοιπον, όχι. Δεν θα χαριστω σε κανέναν. Αλλά με αξιοπρέπεια και με τους δικούς μου όρους διαολε. Δεν χρειάζεται να μεταλλαχτω σ' αυτό που απεχθάνομαι και μου προκαλει αρκετη οργή, αν όχι παραπανω δυσφορία. 

Γι' αυτό σας λεω, αν όντως διαφοροποιειστε απο τις απόψεις του κ. Νικολόπουλου, ε πια, δειχτε το, γιατί προς το παρόν έτσι οπώς αγεστε και φερεστε, μοιαζετε υπερβολικά, αν όχι τρομακτικά με αυτό που υποτίθεται οτι αποδοκιμαζετε. 

#mind_boggling_Greek_politics

Όχι άλλα καρουμπαλα

Τώρα ειλικρινά, ρε παίδες και κορασίδες, γιατι μας εκπλησσει που ορισμενοι εν έτει 2014 γιορτάζουν την 4/8 ως ένδοξο γεγονός; Απο φασιστοειδη, περισσοτερα φανερά και λιγοτερα κρυφά πλεον, έχουμε μπόλικο πραγμα. Πώς να το κανουμε; Δυστυχως, αυτη ειναι η πραγματικοτητα.

Το θεμα είναι πώς την αλλαζεις, όχι τι χρωστάς να την ζεις. Το πρωτο, μαλιστα, ΔΕΝ είναι σπαζοκεφαλια όπως το παρουσιαζουν διάφοροι τυχαρπαστοι μοιρολάτρες. Στο δεύτερο πολύ πιθανό, σ' αυτή τη χώρα τουλαχιστον, να κοπανιεσαι σε τοιχους και αεναως να αναρωτιεσαι.

Να χαρειτε, λοιπον, οχι άλλα ασκοπα καρουμπαλα, ωσάν 7χρονα. Ας αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά και τους νοσταλγούς του φασισμού γι' αυτό που είναι: μια απειλή των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών, όχι απλά μια προσβολη της αισθητικής μας.

#mind_boggling_Greek_politics

Φάτε μάτια ψάρια

Μολις ανακοινώθηκε ο Αβραμόπουλος για Επίτροπος. Μην ξανακουσω οτι το πολιτικο συστημα απαξιωνεται μόνον από κόκκινους/μαυρους λαϊκιστές. Το συντομότερο ανέκδοτο.

Από όλα τα ονόματα που πέσαν στο τραπέζι το τελευταιο τρίμηνο, το πιο αδιάφορο, χωρίς κανένα σημαντικό πολιτικο στίγμα, γνωστου για τους εξευγενισμενους τρόπους, το εκλεπτυσμένο ντύσιμο, τα καγκελα και τα φώτα της Αθήνας, το Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών, την παραμονή στον αφρο της εξουσιας ασχετως ποιος κίνει τα νήματα, κοινώς για να το θεσω αλλιως, εξοχως δε ευγενικά: ένας πολιτικός παντός καιρού, με πρεστίζ, μετρ του PR.

Σ' αυτή τη χωρα βολοδερνει που βολοδερνει μεταξύ ανοησιας και ανεδαφικοτητας η αριστερα, αλλά κι η δεξιά, αδερφέ μου, δεν παει πίσω.

Η δεξαμενή των πεφωτισμενων ταγων ταχα, ένθεν κι ενθεν, είναι η αποκορύφωση της γελοιοτητας, του λαϊκισμού, των δήθεν χωρίς καμία απολύτως ουσία, των δοκιμασμενων που είχαν αποτύχει παταγωδώς ειτε λόγω απραξίας, ειτε λόγω ανικανότητας και λάθος χειρισμών. Οι πολίτες το 'χουν αντιληφθεί και αντιδρούν κυριως σπασμωδικά, ακραία πολλές φορές,  απαξιωτικα συλληβδην προς τους πολιτικους επι το πλειστον. Το πολιτικό σύστημα, παλι, κάνει τα στραβά μάτια. Υπέροχα...ΝΟΤ.

Αλήθεια πόσα γραμμάτια και ως ποτε έχει ακόμα να ξεπληρώσει ο κ. Σαμαράς για την εκλογή του στο τιμόνι της ΝΔ; Για να ξέρουμε δηλαδή... Να μην περιμένουμε, να μην αναμένουμε, απλά να 'χουμε τα lexotanil πρόχειρα. Μια ο Μπαλτακος, μια ο Παπαθανασίου, μια ο Ντινόπουλος...και τώρα το κερασάκι στην τούρτα, ο Αβραμόπουλος για Επίτροπος.

Επισης, για να καταλαβω: το ΠΑΣΟΚ παιζει διακοσμητικό ρόλο; Στον Βενιζέλο ανακοινώθηκε, λεει, και δεν υπήρξε ουτε καν η παραμικρη αντιδραση. Δεν είχε κανέναν να προτείνει πλην του Κούρκουλα και της Δαμανάκη (αμφότερους, για μην παρεξηγηθω, τους συμπαθώ ιδιαίτερα); Τέτοιο έλλειμμα σε ικανά ατομα ευρωπαϊκού επίπεδου, εμβελειας κι εμπειρίας πια; Ο μισός πάλαι ποτε ΟΠΕΚ, το ένα τέταρτο του ΙΣΤΑΜΕ έχουν πληθώρα ονομάτων προς χρήση, έχω την αίσθηση.

Και για να το χοντρυνω ακόμα πιο πολύ: Από όλες τις προσωπικότητες ευρύτερα που διαθετει η χώρα, ξεμειναμε με τον Παπουτσή, εκπροσωπο της Ελλαδας στο ΔΝΤ και τον Αβραμόπουλο εκπρόσωπο τροπον τινα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή;;;

Συγγνωμη, που σας χαλαω τη σουπα αλλα πλησιαζω τα 38, την εφηβεία μου την πέρασα έγκαιρα και αρνούμαι πεισματικά να φάω κουτοχορτο, η ατυχής...

#mind_boggling_Greek_politics