Εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με επέτειους διακαώς και μονίμως. Υπάρχουν κι άλλοι που τιμούν αγώνες, θυσίες, ανθρώπους, αλλά εστιάζουν περισσότερο στο παρόν και ιδίως στην διαμόρφωση του μέλλοντος.

Και για να γίνω πιο σαφής: μου ασχολείστε σήμερα με τα γεννητούρια του ΠΑΣΟΚ κι εν μέρει δικαιολογημένα, αλλά αφήστε κι εμάς να ασχολούμαστε με μια πιθανη ενεργοποιηση QE στην ευρωζωνη το προσεχές διαστημα, το κατακρεουργημένο και κουτσουρεμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρόσφατα ψηφίστηκε επί της αρχής, τα stress tests των τραπεζων, τα σενάρια για το κοστος εξυπηρετησης του χρεους, την επερχόμενη συνταγματικη αναθεώρηση, το εξαιρετικά πιθανό ενδεχόμενο αλλαγης του τροπου υπολογισμου του ΑΕΠ στην ευρωζωνη, την άνοδο της ακροδεξιάς στη Γερμανία, τα ανησυχητικά σημάδια του δεξιου εξτρεμισμού στις σκανδιναβικές χώρες, την έντονη συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα στις δυτικές κοινωνίες και την ISIS, την διαμόρφωση σοσιαλδημοκρατικου πόλου κάποια στιγμή στην Ελλάδα, τις διενέξεις για τη συνεργασία φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών, πρασίνων σε ένα ευρύτερο διεθνές πλαίσιο.

Ο κατάλογος μακρύς.

Συγγνώμη, λοιπόν, που δεν μπορούμε, ορισμένοι, να συμμετέχουμε σε πανηγυρισμούς και τυμπανοκρουσίες. Αντιλαμβανόμαστε την ιστορική σημασία, δεν την υποτιμούμε επ' ουδενί, αλλά η ιστορία πρέπει να έχει συνέχεια φίλτατοι και να μην πιάνει διαρκώς αράχνες. Διαφορετικά μοιρολατρούμε, αν όχι εθελοτυφλούμε.

Περιμένουμε να ακούσουμε τι γίνεται από 'δω και μπρος, όχι τι, πώς, γιατί, με ποιούς έγινε, ό,τι έγινε. Χιλιοειπωμένα ολα αυτά απο 1.000.000 μπάντες. Από τούδε και στο εξής τι; Κοινώς: εδώ σε θέλω κάβουρα, να περπατάς στα κάρβουνα.

Όχι άλλες πλατείες

Ο Πούτιν το χοντραινει, ο Ερντογάν παιζει σκληρό ροκ, ολοι περιμενουν την Πεμπτη τις δηλωσεις του Ντραγκι, αλλά μέρος των ΓΑΠικων ασχολείται με τον Βενιζέλο ως τον απολυτο εχθρο, αν οχι υπευθυνο για τα δεινα της χωρας, της ανθρωποτητας, ακομα και του πλανήτη ολακερου φαντάζομαι. Τα 3 πρωτα σοβαρά, το 4ο για γέλια, αν όχι για κλαμματα.

Τα συνθήματα υποδοχής/αντίδρασης, χτες, στερούνταν πρωτοτυπίας με αναφορές σε παλαιοκομματικα πρότυπα, εκτός τόπου και ιδίως εκτός χρόνου,  η δε υποσχεση ανάληψης πρωτοβουλιών και ανταπόκρισης απο τον πρώην ηγέτη, που ωσάν Μεσσίας θα ανταποκριθει τάχα στο 40% που... έχει συρρικνωθεί στο 4% βεβαια να υπενθυμισω, άντε 9% αν βαλω και τους ξεκρεμαστους Σημιτικούς, ε... πέρα απο γελοίο, καταντα γραφικό.

Συνεχίστε τον κατήφορο με προσωπολατρικες αναφορές και δώστε στο πιάτο το κρίσιμο έδαφος στη λαϊκή δεξιά, τη μανιχαϊστική αριστερά και την ακροδεξιά, αστέρια μου. Ασχοληθειτε σαν τα ανόητα κοκόρια ποιος θα κουτουπωσει την κότα, όταν αυτή ήδη έχει πάει σε άλλα κοτέτσια και σας αγνοεί επιδεικτικά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις.

Σχωρνατε με, αλλά αν και αναγνώριζω την επιτακτική αναγκη διαφοροποίησης και οριοθέτησης απο τα δύο άκρα, δεν αντιλαμβάνομαι επ' ουδενι πως η ποδόσφαιροποίηση της πολιτικής και η νεκρανάσταση πολιτικών που μέχρι πρότινος πρότειναν τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια κάποια λύση, σηματοδοτεί την αλλαγή ή το νέο (!) που άκουσα χτες. Όταν η συνθηματολογία έρχεται στο προσκήνιο και το πολιτικό πρόταγμα παραγκωνίζεται με τυμπανοκρουσιες στο περιθώριο, μιλάμε για ήττα της πολιτικής, "σύντροφοι".

Είτε θα πάμε μπροστά με συγκεκριμένο ρεαλιστικό πλαίσιο και χρονοδιάγραμμα, ειτε θα αναλωθουμε σε παιχνίδια ηγεμονισμων. Πρεπει να επικεντρωθουμε στην διαμόρφωση αξιόπιστης, ρεαλιστικής, προοδευτικης και κυριως επικαιροποιημενης πολιτικης πρότασης , όχι στην κούρσα διαδοχής. Το ποιος αδικήθηκε ή υπονομεύτηκε δεν είναι το πρωτευον , ουτε καν το ζητούμενο για τον πολίτη και.... ορθώς θα μου επιτρεψετε. Οι παρασκηνιακές συγκρούσεις κομματικών στελεχών που μέχρι κι ο Μακιαβέλι θα ζηλευε, μας έφτασαν, μαζί μ' όλα τα άλλα, εδώ που μας έφτασαν.

Η χτεσινη εικόνα ηταν απελπιστική, αν οχι άκρως απογοητευτική. Τουλαχιστον για άτομα όπως κι εμένα που δεν αντεχω πατερουληδες, δεν προσβλεπω σε Μεσσίες, δεν με ενδιαφέρει το οικογενειακό δέντρο του χ, ψ πολιτικού, αλλά πρωτίστως τι λέει, ιδιως πώς το διατυπώνει, κυρίως πότε το προτείνει και φυσικά με ποιους προτιθεται να το υλοποιήσει. Όλα τα άλλα: οδυρμοι, παροξυσμοί, αφορισμοί είναι για το αρχαίο θέατρο, όχι για την πολιτική αρένα, που παρεπιπτοντως είναι πιο σκληρή και πιο απαιτητική απο έναν ποδοσφαιρικό αγώνα να υπενθύμισω σε μερικούς που θεωρουν οτι με τσιτατα και λεκτικά πυροτεχνήματα θα "συνεπαρουν" τον κοσμο. Συνελθετε: ο κόσμος προσπαθει να επιβιωσει, αν όχι να διατηρήσει ενα αξιοπρεπές περιβάλλον εργασίας και συνταξιοδότησης, δεν τρέχει να αγοράσει κομματικές σημαίες για να γεμίσει στάδια ή πλατειες. Η κομματική παρακρουση για την πλειοψηφία του ελληνικού λαου ευτυχως ανήκει στο παρελθον.

Εκτός κι αν μας έλειψαν τα ευτράπελα, η ιλαροτραγωδία, τα ζεϊμπέκικα στην εξωτερική πολιτική, οι αμανέδες στην εσωτερική και το τρίτο το μακρύτερο στο τέλος... που δεν νομίζω. Και επειδή ο φανατισμός καλά κρατεί και υπάρχουν διάφοροι καλοθελητές που δεν βλέπουν την  τύφλα τους, αλλά τους απασχολεί παρά μόνον να βγάλουν το άχτι τους, να διευκρινήσω στο σημείο αυτό ότι δεν είναι θέμα για 'μενα Βενιζέλου ή Παπανδρέου.

- Είμαι άλλης νοοτροπίας, που έχει ως βασικό πυρήνα τον εκδημοκρατισμό και εξευρωπαϊσμό των κομμάτων, κι όχι το μπούγιο που τρέχει σαν το γίδι πίσω από το βοσκό.

- Είμαι άλλης πολιτικής φιλοσοφίας, που δυστυχώς δεν τυγχάνει αναγνωρισιμότητας στην Ελλάδα και δεν την εκφράζουν οι προαναφερθέντες ούτε στο ελάχιστο, δυστυχώς.

- Είμαι άλλης γενιάς, που πρέπει επιτέλους να βγει στο προσκήνιο όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, να συμπορευτεί με τις προηγούμενες γενιές, να μάθει από την εμπειρία τους, αλλά διάολε να προτείνει και κάτι καινούργιο, πέρα από αντίδραση για την αντίδραση. Άτομα υπάρχουν και είναι, θα μου επιτρέψετε και αξιόλογα και με πολιτική άποψη. Πρέπει να τους δωθεί η ευκαιρία να μιλήσουν και να αναλάβουν ευθύνες και καίρια πόστα.

- Είμαι γυναίκα και οι παλληκαρισμοί, οι επιδείξεις ισχύος με φωνές και συνθήματα, όχι απλά μου είναι αδιάφοροι, αλλά μου προκαλούν τον γέλωτα μέχρι αηδίας. 

Εν κατακλείδι, η πεζοδρομιακη αντίληψη της πολιτικής είναι όχι απλώς αχρείαστη, αλλά και καταδικαστέα. Τα χτεσινα τραγελαφικά περιστατικά ένθεν κι ένθεν, ήταν μια σκληρη υπενθύμιση μιας Ελλάδας που "μας (απο)τελείωσε". Οι διεθνείς εξελίξεις, έχω την αίσθηση, δεν επιτρέπουν άλλες φαρσοκωμωδίες με την πολιτική σταθερότητα να απειλείται μονίμως από φατρίες εναντίον φατριών. Κοινώς, το τώρα δεν μπορεί να περιμένει στη γωνία μέχρι να ξεκαθαρίσετε το χτες. Ο πολιτικος ρεαλισμός είναι απαραίτητος περισσότερο από ποτέ. Έρχονται σκληρές πολιτικές μάχες αυτό το τρίμηνο κι εκεί δεν μετράνε οι εξυπνακισμοί.Ούτε αρκούν οι σάκοι του μποξ, τα τάματα και η Παναγιά.

Κάποιοι αναλαμβάνουν ευθύνες, άλλοι πουλάνε λαϊκισμό σε τιμή ευκαιρίας, ορισμένοι προσφεύγουν στον εκφοβισμό και την βία, μερικοί ονειροβατούν περιμένοντας να τους στρώσουν δάφνες ενώ τα έκαναν μαντάρα και φυσικά ένα κρίσιμο ποσοστό των Ελληνων πολιτών συμπιέζεται ανάμεσα στην βλακεία, τον παροξυσμό, την οικονομικη αφαίμαξη χωρίς αποσαφηνισμένο παραγωγικό μοντέλο, ξεκάθαρο και αποδοτικό φορολογικό πλαίσιο, σαφή πολιτικό στόχο. Ανήκω στους τελευταίους. Εσείς;

Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν;

Καντε μου την χαρη. Δεν θα κάνω συναγωνισμό ύβρεων με φασιστοειδη, ουτε με πουριτανούς. Χάρισμα σας. Δεν θα "επιβαλλουν" οι αμαθεις το επιπεδο που θα τους μιλησω. Η κοντρα με ορους του ζωικου βασιλειου, επιθετα της Κατω Τρουμπας, χαρακτηρισμους του πιο ελεεινου πεζοδρομιου, είναι το ευκολο. Το αχτι εκτονώνεται στο πι και φι. Ο πολιτισμός στον διάλογο και η σοβαρή, επι της ουσίας, επιχειρηματολογια είναι το δύσκολο, φιλτατοι, ειδικά όταν εχεις να κάνεις με ατομα που προσβάλλουν την αισθητικη και τα πιστεύω σου, θίγουν τον βασικό πυρήνα της πολιτικής σου φιλοσοφίας, αυτό της συνύπαρξης, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των σεξουαλικών προτιμήσεων. 

Στον κ. Νικολόπουλο, λοιπον, δεν θα απαντήσω με χυδαιοτητες. Αναγωγη δεν έμαθα να είμαι 37 χρόνια τώρα. Δεν σκοπεύω δα να ξεκινησω τώρα. Στην εν λογω περιπτωση, το κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν δεν ισχύει... για όσους φυσικά διαθέτουν προσωπικότητα και παιδεία. Με τους σεξιστες, ρατσιστές και εθνικιστές τραβώ διαχωριστικές γραμμές. Δεν κατεβαινω στο επίπεδό τους ουτε για δευτερόλεπτο. Η νίκη του λαϊκισμού και του χειρότερου σκοταδισμού είναι αυτή ακριβως, όταν σε κανουν δέσμιο της ορολογίας τους και των πρακτικών τους. Ε, λοιπον, όχι. Δεν θα χαριστω σε κανέναν. Αλλά με αξιοπρέπεια και με τους δικούς μου όρους διαολε. Δεν χρειάζεται να μεταλλαχτω σ' αυτό που απεχθάνομαι και μου προκαλει αρκετη οργή, αν όχι παραπανω δυσφορία. 

Γι' αυτό σας λεω, αν όντως διαφοροποιειστε απο τις απόψεις του κ. Νικολόπουλου, ε πια, δειχτε το, γιατί προς το παρόν έτσι οπώς αγεστε και φερεστε, μοιαζετε υπερβολικά, αν όχι τρομακτικά με αυτό που υποτίθεται οτι αποδοκιμαζετε. 

#mind_boggling_Greek_politics

Όχι άλλα καρουμπαλα

Τώρα ειλικρινά, ρε παίδες και κορασίδες, γιατι μας εκπλησσει που ορισμενοι εν έτει 2014 γιορτάζουν την 4/8 ως ένδοξο γεγονός; Απο φασιστοειδη, περισσοτερα φανερά και λιγοτερα κρυφά πλεον, έχουμε μπόλικο πραγμα. Πώς να το κανουμε; Δυστυχως, αυτη ειναι η πραγματικοτητα.

Το θεμα είναι πώς την αλλαζεις, όχι τι χρωστάς να την ζεις. Το πρωτο, μαλιστα, ΔΕΝ είναι σπαζοκεφαλια όπως το παρουσιαζουν διάφοροι τυχαρπαστοι μοιρολάτρες. Στο δεύτερο πολύ πιθανό, σ' αυτή τη χώρα τουλαχιστον, να κοπανιεσαι σε τοιχους και αεναως να αναρωτιεσαι.

Να χαρειτε, λοιπον, οχι άλλα ασκοπα καρουμπαλα, ωσάν 7χρονα. Ας αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά και τους νοσταλγούς του φασισμού γι' αυτό που είναι: μια απειλή των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών, όχι απλά μια προσβολη της αισθητικής μας.

#mind_boggling_Greek_politics

Φάτε μάτια ψάρια

Μολις ανακοινώθηκε ο Αβραμόπουλος για Επίτροπος. Μην ξανακουσω οτι το πολιτικο συστημα απαξιωνεται μόνον από κόκκινους/μαυρους λαϊκιστές. Το συντομότερο ανέκδοτο.

Από όλα τα ονόματα που πέσαν στο τραπέζι το τελευταιο τρίμηνο, το πιο αδιάφορο, χωρίς κανένα σημαντικό πολιτικο στίγμα, γνωστου για τους εξευγενισμενους τρόπους, το εκλεπτυσμένο ντύσιμο, τα καγκελα και τα φώτα της Αθήνας, το Κίνημα Ελεύθερων Πολιτών, την παραμονή στον αφρο της εξουσιας ασχετως ποιος κίνει τα νήματα, κοινώς για να το θεσω αλλιως, εξοχως δε ευγενικά: ένας πολιτικός παντός καιρού, με πρεστίζ, μετρ του PR.

Σ' αυτή τη χωρα βολοδερνει που βολοδερνει μεταξύ ανοησιας και ανεδαφικοτητας η αριστερα, αλλά κι η δεξιά, αδερφέ μου, δεν παει πίσω.

Η δεξαμενή των πεφωτισμενων ταγων ταχα, ένθεν κι ενθεν, είναι η αποκορύφωση της γελοιοτητας, του λαϊκισμού, των δήθεν χωρίς καμία απολύτως ουσία, των δοκιμασμενων που είχαν αποτύχει παταγωδώς ειτε λόγω απραξίας, ειτε λόγω ανικανότητας και λάθος χειρισμών. Οι πολίτες το 'χουν αντιληφθεί και αντιδρούν κυριως σπασμωδικά, ακραία πολλές φορές,  απαξιωτικα συλληβδην προς τους πολιτικους επι το πλειστον. Το πολιτικό σύστημα, παλι, κάνει τα στραβά μάτια. Υπέροχα...ΝΟΤ.

Αλήθεια πόσα γραμμάτια και ως ποτε έχει ακόμα να ξεπληρώσει ο κ. Σαμαράς για την εκλογή του στο τιμόνι της ΝΔ; Για να ξέρουμε δηλαδή... Να μην περιμένουμε, να μην αναμένουμε, απλά να 'χουμε τα lexotanil πρόχειρα. Μια ο Μπαλτακος, μια ο Παπαθανασίου, μια ο Ντινόπουλος...και τώρα το κερασάκι στην τούρτα, ο Αβραμόπουλος για Επίτροπος.

Επισης, για να καταλαβω: το ΠΑΣΟΚ παιζει διακοσμητικό ρόλο; Στον Βενιζέλο ανακοινώθηκε, λεει, και δεν υπήρξε ουτε καν η παραμικρη αντιδραση. Δεν είχε κανέναν να προτείνει πλην του Κούρκουλα και της Δαμανάκη (αμφότερους, για μην παρεξηγηθω, τους συμπαθώ ιδιαίτερα); Τέτοιο έλλειμμα σε ικανά ατομα ευρωπαϊκού επίπεδου, εμβελειας κι εμπειρίας πια; Ο μισός πάλαι ποτε ΟΠΕΚ, το ένα τέταρτο του ΙΣΤΑΜΕ έχουν πληθώρα ονομάτων προς χρήση, έχω την αίσθηση.

Και για να το χοντρυνω ακόμα πιο πολύ: Από όλες τις προσωπικότητες ευρύτερα που διαθετει η χώρα, ξεμειναμε με τον Παπουτσή, εκπροσωπο της Ελλαδας στο ΔΝΤ και τον Αβραμόπουλο εκπρόσωπο τροπον τινα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή;;;

Συγγνωμη, που σας χαλαω τη σουπα αλλα πλησιαζω τα 38, την εφηβεία μου την πέρασα έγκαιρα και αρνούμαι πεισματικά να φάω κουτοχορτο, η ατυχής...

#mind_boggling_Greek_politics

Μαθήματα (ελληνικής;) δημοκρατίας

Γεννηθηκα το 1976. Στα πρωτα χρονια της Μεταπολιτευσης δηλαδη. Στα πρωτα βηματα της Γ' Ελληνικης Δημοκρατιας. Δεν εζησα ουτε τον Εμφυλιο, ουτε την Χουντα κοινως. Απολαυσα κι απολαμβανω τους καρπους των αγωνων των προηγουμενων γενεων για δημοκρατικη ομαλοτητα και οικονομικη αναπτυξη.

Περπατησα με δραχμη, δουλεψα με ευρω. Πηγα δημοτικο σε πρότυπο πειραματικο στην ελληνική επαρχία, τελειωσα το πτυχίο και το μεταπτυχιακό μου εκτός Ελλάδος, στην αγγλική πρωτευουσα. Το ενα τρίτο της οικογένειας δεξιοί, το άλλο αριστεροί και το υπολοιπο κεντρώοι. Όλοι τους, όμως, βαθυτατα και πιστοι, μεχρι αηδιας, δημοκράτες. 

Στο σπιτι, οι κουβεντες ηταν πάντα εντονες, με το πολιτικο στοιχειο να σαρώνει στο περασμα του τα παντα, πλην του ερωτα και της τεχνης. Εκεί έμπαινε πολύ νερό στο αυλάκι, που 'λεγε και η γιαγιά Ιουλία, όλοι αυτομάτως πιο συγκαταβατικοι, πιο υπερβατικοι. Στα υπολοιπα, όμως, ποιος δεν είδε τον θεο και δεν τον φοβήθηκε... Όλα μας αφορούσαν, όλα εχρηζαν πολιτικης ανάλυσης κι αλοιμονο αν ξεστόμιζε κάποιος τη φράση "γιατί έτσι". Η έλλειψη επιχειρημάτων ήταν ΤΟ σφάλμα που αυτοματως σε έβαζε σε καραντίνα βέβαια, για μεγαλο χρονικό διαστημα: μιλουσες, δηλαδή, τελευταίος αφού είχες ακούσει κοντά στις 100 διαφορετικές απόψεις. Τώρα που οδευω προς τα 38, αντιλαμβάνομαι πλήρως την χρησιμοτητα της "ποινής": μαθαινες να ακούς και κυρίως να ιεραρχεις, να ξεσκαρταρεις -διαολε- τα σημαντικά απο τα ασήμαντα, την ουσία απο τις μπαρουφες.

Στο σχολείο, το θρησκευτικό στοιχειο ηταν κατακλυσμικο, θα μπορούσε να πει κανείς. Δάσκαλοι/ες που το "αγαπάτε αλλήλους" το 'χαν κάνει μεν παντιέρα, αλλά ηταν κομματάκι αδύνατον να το μεταδώσουν, γιατί πολύ απλα δεν το πιστευαν. Είχαν ζησει τέτοια ασχήμια σε όλα τα επίπεδα τα προηγούμενα χρόνια που η καχυποψία και ο αυστηρός σαρκασμός είχαν κυριεύσει πανω σε ο,τι θετικό τους είχε απομείνει.

Στο πανεπιστήμιο, πάλι, γνώρισα τον φιλελευθερισμο, τον πολιτικο ακτιβισμό και κυρίως τι σημαίνει δημοκρατικη οπισθοχώρηση. Ναι,ναι οπισθοχώρηση. Καλά διαβασατε. Να υποχωρεις για να μπορείς να συμβιβασεις, να συνυπαρξεις, να καταφέρεις να συνδιαμορφωσεις εντέλει.

Στην Ελλάδα, έμαθα να μην χαριζομαι. Στην Αγγλία σε τι και πως να συμβιβαζομαι. Στα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη να εμβαθυνω, να αιτιολογω και να δικαιολογω. Στην δουλειά να αξιολογω και να ιεραρχω.

Βαδίζοντας προς τα 40, λοιπόν, όσα "κλεινει" και η Γ' Ελληνική Δημοκρατία σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου, "ευλογημένο" που είχα τη δυνατότητα για ολά τα παραπανω και δεν είχα κανέναν να μου υπαγορευει πώς θα ντυθω, τι ώρα και με ποιους θα βγω, τι θα ακούσω, τι θα διαβάσω, ποτε θα μιλήσω και τι θα πω. Δεν πεινασα. Δεν έχασα ξαφνικά πατέρα και μητέρα λόγω συγκυριών. Με λιγα λογια ουτε πόλεμο βιωσα, ουτε σε δικτατορία έζησα.

Ήμουν τυχερή.

Αν και άνεργη προς το παρόν, όχι άεργη ευτυχώς, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ουτε θύμα, ουτε άτυχη που ζω στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Δεν έχουμε ούτε Χούντα, ούτε ειμαστε Σουδαν ή Συρία ή Ιράκ. Ναι, έχουμε προβλήματα. Όχι, όμως, ανθρωπιστική κριση. Ας κοιτάξουμε γύρω μας τί γίνεται.

Βαρεθηκα να ακουω για επανασταση απο ανιστοριτους και κυρίως απαιδευτους. Κατα τη γνωμη μου η ελληνικη δημοκρατία δεν είναι ουτε για κλάμματα, ουτε για γέλια. Θέλει διαρκή επιβεβαίωση, έντονη προσπαθεια για την εμβάθυνση της, περίσσεια υπομονή για τις συνήθως αργές -και δικαιολογημένα- διαδικασίες της, σοβαρό και μετρημένο λόγο για την μετεξέλιξη της και προπάντων επαγρύπνηση καθότι δεν είναι δεδομενη, ποσο μαλλον όταν το νεοναζιστικό μόρφωμα της ΧΑ παραμένει σταθερά τριτη πολιτική δυναμη, οταν δυστυχως ο λαϊκισμός κι ο μανιχαϊσμός τέμνουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα.

Ναι η Μεταπολιτευση απετυχε σε πολλά όπως λέει και ο μικρότερος μου αδερφός, ο Δημητρός, σε ενα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενό του. Αλλά, διαολε, πέτυχε το σημαντικότερο: να μπορούμε να μιλάμε, να διεκδικουμε, να αξιολογουμε χωρίς φόβο, τρόμο και τον θάνατο να παιζει τομπολα με τα κεφαλια μας ή των δικών μας οπως σε αλλες εποχές ή/και αλλες πλευρες του πλανήτη (βλεπε Ουκρανία, Συρία, Ιράκ, Γαζα κ.ο.κ.).

Δεν νιώθω, λοιπον, οργή, σημερα, αλλά μια μικρή απογοήτευση. Θα μπορούσαν να είχαν γίνει τοσα περισσότερα.
Ευγνωμονω την τύχη μου, αλλά δεν τρεφω κι αυταπάτες.
Ούτε πανηγυριζω, ουτε χλευαζω.

Απλά δραττομαι της ευκαιρίας για να ρωτησω επιτέλους ολους/ες αυτούς/ες που σηκώνουν το δάχτυλο και μιλούν αφοριστικα, αν οχι απαξιωτικά, για τις προηγούμενες γενιές με το σύνηθες απίθανο  επιχείρημα "τα κάνατε σαλάτα": εσείς ρε πεφωτισμένοι άραγε, τι στα κομματια συγκλονιστικό έχετε αλήθεια πετύχει πέρα από μιρλα, μιζέρια και μονίμως να στελνετε την μπάλα έκτος γηπέδου, εκ του ασφαλούς κιόλας τις περισσότερες φορές; Ποιο το σημάδι σας στην ιστορία αυτού του τόπου; Οι Αγανακτισμενοι; Συμπιεστειτε τωρα στα ακρα της πανω και κατω πλατείας. Τι; Ασφυκτιειτε; Ας προσεχατε και επιτελους ας αναλαβετε ευθυνες κι ας αναζητησετε λυσεις. Απο διαπιστωσεις πηξαμε.

Είναι καιρός νομιζω για επαναπροσδιορισμο ρόλων, σχεσεων, αξιων.
Είναι καιρός να κάνουμε ήρεμα και νηφάλια τον  απολογισμό των 40 αυτών χρονων χωρίς ωραιοποιησεις και χωρίς ισοπεδωτισμους.
Είναι καιρός πια η ελληνική κοινωνία να αποκτήσει συλλογική συνείδηση, ιστορική αυτογνωσία, πολιτικη ωριμότητα και να συζητήσει ανοικτά για ενα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, ενα δίκαιο κι αποδοτικο φορολογικο συστημα, ένα μοντέρνο και επικαιροποιημενο Συνταγμα, μια Παιδεία που να αρμόζει τόσο στην ιστορια αυτου τού τόπου, όσο και στη δυναμική των νέων ανθρώπων σε συνθήκες παγκόσμιοποίησης.

Αρκετά με τους καγχαζοντες ένθεν κι ένθεν.
Δεν νομίζετε;

Παιδεία, ωρα μηδεν

Να ακούς διοικητικο υπάλληλο του ΕΜΠ στην ΤV να λέει "δεν μπορείτε να παίζετε με οικογενειάρχες", λες και οι φοιτητές προέκυψαν με τον κρινο, να διαβαζεις υστερα οτι μετα απο βδομάδες καταγγελιών καθηγητων on camera  για προπηλακισμούς και εκφοβισμο, οτι τώρα θυμήθηκε να επέμβει εισαγγελέας, να μαθαίνεις κατόπιν οτι 28 μονον ατομα αποφάσισαν για ενα ίδρυμα, που οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί 13.000 φοιτητές, να κλείσει επ' αοριστον και τέλος να πληροφορείσαι οτι ο υπουργός Παιδείας κανει έκκληση, λέει, να ανοίξει το ΕΜΠ...άντε σε λίγο κι ευχέλαιο, τρισάγιο, τάμα -γιατι όχι δηλαδή;- εύχομαι.

Παιδεία ωρα μηδέν, κοινώς φιλτατοι.

Όλοι ξεκρεμαστοι, όλοι με τα μυαλά στα καγκελα και η εκτελεστική και δικαστική εξουσία τον ύπνο του δικαίου. Κατά τα άλλα η πλειοψηφία των μαθητών ζει με το όνειρο να μπει στο εν λογω πανεπιστήμιο που ενώ έχει αξιόλογο προσωπικό, τρομερές προδιαγραφές...ΥΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ στην καλύτερη, δεν λειτουργει καν στην χειρότερη, αν όχι συχνότερη, περίπτωση.

Μια ωραία ατμόσφαιρα... ΝΟΤ. Παρακμή λέγεται, ξεφτιλα ονομάζεται όπως κι αν το δει κανείς. Κρίμα...