Μαθήματα (ελληνικής;) δημοκρατίας

Γεννηθηκα το 1976. Στα πρωτα χρονια της Μεταπολιτευσης δηλαδη. Στα πρωτα βηματα της Γ' Ελληνικης Δημοκρατιας. Δεν εζησα ουτε τον Εμφυλιο, ουτε την Χουντα κοινως. Απολαυσα κι απολαμβανω τους καρπους των αγωνων των προηγουμενων γενεων για δημοκρατικη ομαλοτητα και οικονομικη αναπτυξη.

Περπατησα με δραχμη, δουλεψα με ευρω. Πηγα δημοτικο σε πρότυπο πειραματικο στην ελληνική επαρχία, τελειωσα το πτυχίο και το μεταπτυχιακό μου εκτός Ελλάδος, στην αγγλική πρωτευουσα. Το ενα τρίτο της οικογένειας δεξιοί, το άλλο αριστεροί και το υπολοιπο κεντρώοι. Όλοι τους, όμως, βαθυτατα και πιστοι, μεχρι αηδιας, δημοκράτες. 

Στο σπιτι, οι κουβεντες ηταν πάντα εντονες, με το πολιτικο στοιχειο να σαρώνει στο περασμα του τα παντα, πλην του ερωτα και της τεχνης. Εκεί έμπαινε πολύ νερό στο αυλάκι, που 'λεγε και η γιαγιά Ιουλία, όλοι αυτομάτως πιο συγκαταβατικοι, πιο υπερβατικοι. Στα υπολοιπα, όμως, ποιος δεν είδε τον θεο και δεν τον φοβήθηκε... Όλα μας αφορούσαν, όλα εχρηζαν πολιτικης ανάλυσης κι αλοιμονο αν ξεστόμιζε κάποιος τη φράση "γιατί έτσι". Η έλλειψη επιχειρημάτων ήταν ΤΟ σφάλμα που αυτοματως σε έβαζε σε καραντίνα βέβαια, για μεγαλο χρονικό διαστημα: μιλουσες, δηλαδή, τελευταίος αφού είχες ακούσει κοντά στις 100 διαφορετικές απόψεις. Τώρα που οδευω προς τα 38, αντιλαμβάνομαι πλήρως την χρησιμοτητα της "ποινής": μαθαινες να ακούς και κυρίως να ιεραρχεις, να ξεσκαρταρεις -διαολε- τα σημαντικά απο τα ασήμαντα, την ουσία απο τις μπαρουφες.

Στο σχολείο, το θρησκευτικό στοιχειο ηταν κατακλυσμικο, θα μπορούσε να πει κανείς. Δάσκαλοι/ες που το "αγαπάτε αλλήλους" το 'χαν κάνει μεν παντιέρα, αλλά ηταν κομματάκι αδύνατον να το μεταδώσουν, γιατί πολύ απλα δεν το πιστευαν. Είχαν ζησει τέτοια ασχήμια σε όλα τα επίπεδα τα προηγούμενα χρόνια που η καχυποψία και ο αυστηρός σαρκασμός είχαν κυριεύσει πανω σε ο,τι θετικό τους είχε απομείνει.

Στο πανεπιστήμιο, πάλι, γνώρισα τον φιλελευθερισμο, τον πολιτικο ακτιβισμό και κυρίως τι σημαίνει δημοκρατικη οπισθοχώρηση. Ναι,ναι οπισθοχώρηση. Καλά διαβασατε. Να υποχωρεις για να μπορείς να συμβιβασεις, να συνυπαρξεις, να καταφέρεις να συνδιαμορφωσεις εντέλει.

Στην Ελλάδα, έμαθα να μην χαριζομαι. Στην Αγγλία σε τι και πως να συμβιβαζομαι. Στα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη να εμβαθυνω, να αιτιολογω και να δικαιολογω. Στην δουλειά να αξιολογω και να ιεραρχω.

Βαδίζοντας προς τα 40, λοιπόν, όσα "κλεινει" και η Γ' Ελληνική Δημοκρατία σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου, "ευλογημένο" που είχα τη δυνατότητα για ολά τα παραπανω και δεν είχα κανέναν να μου υπαγορευει πώς θα ντυθω, τι ώρα και με ποιους θα βγω, τι θα ακούσω, τι θα διαβάσω, ποτε θα μιλήσω και τι θα πω. Δεν πεινασα. Δεν έχασα ξαφνικά πατέρα και μητέρα λόγω συγκυριών. Με λιγα λογια ουτε πόλεμο βιωσα, ουτε σε δικτατορία έζησα.

Ήμουν τυχερή.

Αν και άνεργη προς το παρόν, όχι άεργη ευτυχώς, δεν θεωρώ τον εαυτό μου ουτε θύμα, ουτε άτυχη που ζω στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Δεν έχουμε ούτε Χούντα, ούτε ειμαστε Σουδαν ή Συρία ή Ιράκ. Ναι, έχουμε προβλήματα. Όχι, όμως, ανθρωπιστική κριση. Ας κοιτάξουμε γύρω μας τί γίνεται.

Βαρεθηκα να ακουω για επανασταση απο ανιστοριτους και κυρίως απαιδευτους. Κατα τη γνωμη μου η ελληνικη δημοκρατία δεν είναι ουτε για κλάμματα, ουτε για γέλια. Θέλει διαρκή επιβεβαίωση, έντονη προσπαθεια για την εμβάθυνση της, περίσσεια υπομονή για τις συνήθως αργές -και δικαιολογημένα- διαδικασίες της, σοβαρό και μετρημένο λόγο για την μετεξέλιξη της και προπάντων επαγρύπνηση καθότι δεν είναι δεδομενη, ποσο μαλλον όταν το νεοναζιστικό μόρφωμα της ΧΑ παραμένει σταθερά τριτη πολιτική δυναμη, οταν δυστυχως ο λαϊκισμός κι ο μανιχαϊσμός τέμνουν οριζόντια το πολιτικό σύστημα.

Ναι η Μεταπολιτευση απετυχε σε πολλά όπως λέει και ο μικρότερος μου αδερφός, ο Δημητρός, σε ενα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κείμενό του. Αλλά, διαολε, πέτυχε το σημαντικότερο: να μπορούμε να μιλάμε, να διεκδικουμε, να αξιολογουμε χωρίς φόβο, τρόμο και τον θάνατο να παιζει τομπολα με τα κεφαλια μας ή των δικών μας οπως σε αλλες εποχές ή/και αλλες πλευρες του πλανήτη (βλεπε Ουκρανία, Συρία, Ιράκ, Γαζα κ.ο.κ.).

Δεν νιώθω, λοιπον, οργή, σημερα, αλλά μια μικρή απογοήτευση. Θα μπορούσαν να είχαν γίνει τοσα περισσότερα.
Ευγνωμονω την τύχη μου, αλλά δεν τρεφω κι αυταπάτες.
Ούτε πανηγυριζω, ουτε χλευαζω.

Απλά δραττομαι της ευκαιρίας για να ρωτησω επιτέλους ολους/ες αυτούς/ες που σηκώνουν το δάχτυλο και μιλούν αφοριστικα, αν οχι απαξιωτικά, για τις προηγούμενες γενιές με το σύνηθες απίθανο  επιχείρημα "τα κάνατε σαλάτα": εσείς ρε πεφωτισμένοι άραγε, τι στα κομματια συγκλονιστικό έχετε αλήθεια πετύχει πέρα από μιρλα, μιζέρια και μονίμως να στελνετε την μπάλα έκτος γηπέδου, εκ του ασφαλούς κιόλας τις περισσότερες φορές; Ποιο το σημάδι σας στην ιστορία αυτού του τόπου; Οι Αγανακτισμενοι; Συμπιεστειτε τωρα στα ακρα της πανω και κατω πλατείας. Τι; Ασφυκτιειτε; Ας προσεχατε και επιτελους ας αναλαβετε ευθυνες κι ας αναζητησετε λυσεις. Απο διαπιστωσεις πηξαμε.

Είναι καιρός νομιζω για επαναπροσδιορισμο ρόλων, σχεσεων, αξιων.
Είναι καιρός να κάνουμε ήρεμα και νηφάλια τον  απολογισμό των 40 αυτών χρονων χωρίς ωραιοποιησεις και χωρίς ισοπεδωτισμους.
Είναι καιρός πια η ελληνική κοινωνία να αποκτήσει συλλογική συνείδηση, ιστορική αυτογνωσία, πολιτικη ωριμότητα και να συζητήσει ανοικτά για ενα διαφορετικό παραγωγικό μοντέλο, ενα δίκαιο κι αποδοτικο φορολογικο συστημα, ένα μοντέρνο και επικαιροποιημενο Συνταγμα, μια Παιδεία που να αρμόζει τόσο στην ιστορια αυτου τού τόπου, όσο και στη δυναμική των νέων ανθρώπων σε συνθήκες παγκόσμιοποίησης.

Αρκετά με τους καγχαζοντες ένθεν κι ένθεν.
Δεν νομίζετε;

Παιδεία, ωρα μηδεν

Να ακούς διοικητικο υπάλληλο του ΕΜΠ στην ΤV να λέει "δεν μπορείτε να παίζετε με οικογενειάρχες", λες και οι φοιτητές προέκυψαν με τον κρινο, να διαβαζεις υστερα οτι μετα απο βδομάδες καταγγελιών καθηγητων on camera  για προπηλακισμούς και εκφοβισμο, οτι τώρα θυμήθηκε να επέμβει εισαγγελέας, να μαθαίνεις κατόπιν οτι 28 μονον ατομα αποφάσισαν για ενα ίδρυμα, που οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί 13.000 φοιτητές, να κλείσει επ' αοριστον και τέλος να πληροφορείσαι οτι ο υπουργός Παιδείας κανει έκκληση, λέει, να ανοίξει το ΕΜΠ...άντε σε λίγο κι ευχέλαιο, τρισάγιο, τάμα -γιατι όχι δηλαδή;- εύχομαι.

Παιδεία ωρα μηδέν, κοινώς φιλτατοι.

Όλοι ξεκρεμαστοι, όλοι με τα μυαλά στα καγκελα και η εκτελεστική και δικαστική εξουσία τον ύπνο του δικαίου. Κατά τα άλλα η πλειοψηφία των μαθητών ζει με το όνειρο να μπει στο εν λογω πανεπιστήμιο που ενώ έχει αξιόλογο προσωπικό, τρομερές προδιαγραφές...ΥΠΟΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ στην καλύτερη, δεν λειτουργει καν στην χειρότερη, αν όχι συχνότερη, περίπτωση.

Μια ωραία ατμόσφαιρα... ΝΟΤ. Παρακμή λέγεται, ξεφτιλα ονομάζεται όπως κι αν το δει κανείς. Κρίμα...

Το λαϊκιζειν δεν εστι φιλοσοφείν

Σταυρος Θεοδωρακης: "Κάποιοι μιλούν αυτές τις μέρες για την Ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς.Κάποιοι άλλοι μιλούν για την Ανασυγκρότηση της Κεντροδεξιάς.Εμείς πάλι θέλουμε να μιλήσουμε για την Ανασυγκρότηση της Ελλάδας".

Με αλλα λογια ο λαϊκισμός σε όλο του το μεγαλείο με τον μανδύα της απλούστευσης και του προοδευτικού προσήμου. Γιατί όλοι μιλούν για ανασυγκρότηση της Ελλάδας κ. Θεοδωράκη. Ακόμα και οι νεοναζί. Το θέμα είναι πώς θα γίνει αυτή. Αυτή είναι η ουσία, αύτη είναι η ειδοποιος διαφορά των πολιτικών δυνάμεων, αριστερών, δεξιών, φιλελεύθερων, σοσιαλδημοκρατών, δημοκρατών, φασιστοειδων κ.ο.κ.

Βασική προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση της χώρας, μάλιστα, είναι ακριβώς αυτό που οικτιρετε, με τόση ευκολία:  η ανασυγκρότηση του μεταρρυθμιστικου κέντρου, τόσο δλδ της Κεντροδεξιάς, όσο και της Κεντροαριστεράς. Ξεπερασμενοι οι όροι στο εξωτερικο σαφέστατα, δυστυχώς όχι στην Ελλάδα, οπου τα πολιτικά κόμματα υστερούν δραματικά σε θέματα δημοκρατικής και ευρωπαϊκής κατεύθυνσης και παραμένουν αρχηγικου τύπου σχηματισμοί αγκυλωμενοι σε ιδεολογικά ρεύματα του περασμένου αιωνα.

Να χαρειτε, λοιπον, μην μας βομβαρδιζετε με λεκτικά πυροτεχνήματα. Σε καποιους πρεπει να μιλήσετε με προθεσμίες, προϋπολογισμούς, προτεραιότητες, ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, όχι τσιτατα και ευφάνταστα ευφυολογήματα.

Κι άλλοι διαθέτουν πένα και λέγειν. Δεν ειστε ο μονος, σημειωτέον. Μερικοι ακόμα αναμένουμε. Εκπληξτε μας επιτέλους ευχάριστα και διαψευστε ολους/ες εκείνους/ες που λένε οτι θρεφετε αλογιστα εναν ιδεολογικό αχταρμα. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
#mind_boggling_Greek_politics

Πετάει ο γάιδαρος;

Την ιδία ωρα που ο Τσίπρας καλει σε συνεργασια το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ  και όλες τις δυνάμεις σχεδόν του αντιμνημονιακου μπλοκ, απευθύνεται δηλαδη ανοιχτα πλεόν στο λόμπυ της δραχμής, διάφοροι στη ΔΗΜΑΡ, ορισμένοι στο ΠΑΣΟΚ και καποιοι στο ΠΟΤΑΜΙ ονειρεύονται την μεγάλη σοσιαλδημοκρατία με επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Να υπενθυμισω οτι ειδοποιός διαφορά της σοσιαλδημοκρατίας σε σχέση με τον επαναστατικό ή ριζοσπαστικό μαρξισμό είναι ότι στη θέση της «πάλης των τάξεων» τοποθετείται μια τρόπον τινά «διαπραγμάτευση των τάξεων». Κοινως ο ταξικός συμβιβασμός είναι το ζητουμενο και όχι η ταξική σύγκρουση.

Να τονίσω επίσης οτι η σοσιαλδημοκρατία υποστηρίζει την ανάπτυξη του μικτού οικονομικού συστήματος και είναι πλήρως συμβατή με την καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής, εφόσον τούτη είναι οικονομικά αποδοτική, εφόσον αυξάνει το γενικό επίπεδο της ευημερίας και εφόσον η παραγόμενη υπεραξία κατανέμεται με εύλογο τρόπο στους παραγωγικούς συντελεστές, δηλαδή την επιχειρηματικότητα, την εργασία και το κεφάλαιο.

Μην μας τρελλαινετε, λοιπον, οτι θα δημιούργησετε ορισμένοι, λέει, σοσιαλδημοκρατικο πόλο με τον ΣΥΡΙΖΑ όταν αυτός  ερωτοτροπεί ανοιχτα με ελευθεριακους σοσιαλιστές, αναρχοκομμουνιστές και σταλινιστες που μιλούν σαφέστατα για δικτατορία του προλεταριάτου, ταξική σύγκρουση, ρήξη με την αγορά, αντικατάσταση του ιδιωτικού επιχειρείν απο το κράτος σε όλες τις μορφές παραγωγής.

Έλεος... Δεν πετάει ο γάιδαρος, φιλτατοι. Δεν πετάει. Πώς να το κάνουμε τώρα;

Μας αφορά

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ότι η αγάπη, ο έρωτας, αλλα και  η σεξουαλική απόλαυση θα μου επιτρέψετε, δεν έχει να κάνει με το φυλο, αλλά με ανάγκες και επιθυμίες που ο άλλος/η ως "δια μαγείας" -μαλλον χημείας λέει η επιστήμη, λόγω λαγνείας λέω εγώ πάλι- τα "εκπληρώνει", ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ η ισότιμη πρόσβαση στο οικογενειακό Δίκαιο η οποία αποτελεί θεμελιώδη υποχρέωση μιας σύγχρονης δημοκρατίας.

H εξαίρεση πολιτών από το Σύμφωνο Συμβίωσης, τον γάμο, την τεκνοποίηση, την παιδοθεσία λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου, σημαίνει τον ουσιαστικό και επιλεκτικό αποκλεισμό τους από την πολιτειακή προστασία και την στέρηση ασφάλειας που αυτή συνεπάγεται. Έχει σαν επακόλουθο την δυσχέρανση της σταθερότητας στην προσωπική ζωή, την συναισθηματική όσο κι οικονομική επιβάρυνση στην καθημερινότητα.

- Επειδή έχω βιώσει στο στενό μου φιλικο περίγυρο το δράμα φιλου που όταν πέθανε ο συντροφός του επί 25 έτη, έμεινε ξεκρέμαστος, αν όχι "αδειαστηκε" κυριολεκτικά από το περίφημο ελληνικό κρατος και πιστέψτε με δεν ειναι πλάκα, δεν ειναι καλαμπούρι, ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ.

- Επειδή, αν και ετερόφυλη, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικοί και τα τρανσεξουαλικά ατόμα, δεν αποτελούν για 'μενα ΟΥΤΕ ΘΕΑΜΑ, ΟΥΤΕ ΜΑΣΤΙΓΑ, ΟΥΤΕ ΠΑΡΑΣΙΤΑ. Είναι απλά συμπολίτες μου, συνάνθρωποί μου, τίποτε παρακάτω, τίποτε παραπάνω.

- Επειδή θέλω να θυμίσω και να θυμηθώ τα γεγονότα του 1969 στο μπαρ Stonewall Inn στη Νέα Υόρκη.

- Eπειδή θελω να θυμισω ότι η Ελληνικη Πολιτεια αρνείται την ισονομία ακόμα και μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στις 7 Νοεμβρίου 2013, σύμφωνα με την οποία «η Ελλάδα είχε παραβιάσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αποκλείοντας ζευγάρια του ιδίου φύλου από το Σύμφωνο Συμβίωσης».

- Eπειδή θέλω να υποστηρίξω την ανοιχτή συνύπαρξη ομοφυλοφιλων , λεσβιών ετερόφυλων, αμφιφυλόφιλων, χωρίς κοινωνική αμηχανία

- Επειδή θέλω να δείξω ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ που συμμεριζόμαστε τις παραπάνω ιδέες.

- Επειδή θέλω να διεκδικήσω την κατάργηση των διακρίσεων με βάση τον ερωτικό προσανατολισμό.

- Επειδή θέλω να δηλώσω ότι κάθε συναινετική σεξουαλική συμπεριφορά μεταξύ ενηλίκων αξίζει σεβασμό.

- Επειδή θέλω να δώσω κουράγιο και σε άλλες/άλλους να έρθουν.

Για όλα τα παραπάνω ΘΑ  ΠΑΡΩ ΜΕΡΟΣ στο Athens Pride - Φεστιβάλ Υπερηφάνειας. Eσείς; Θα βγείτε επιτέλους από το καβούκι σας;

Το κοκτέηλ

Τι είναι "απελπισία"; Να ζεις σε μια χωρα που η κυβερνώσα δεξιά θέλει να σε πείσει με μια προσωποπαγή διαφήμιση (λες και είσαι γίδι και αδυνατείς να διαβάσεις, πόσο μάλλον να αξιολογήσεις ένα πρόγραμμα), με υποβόσκον το "ζητω η πατρίς, ζήτω το έθνος", ΕΝΩ η άκρως μανιχαϊστική αριστερή αξιωματική αντιπολίτευση, από την άλλη, επιθυμεί να σε κερδίσει διαφημίζοντας τον εθνικό ύμνο και προτρέποντάς σε στο καπάκι να ψηφίσεις, λέει, για "πρώτη φορά" αριστερά.

Ναι, καλώς ήρθατε στην Ελλάδα, την χώρα του πολιτικού σουρεαλισμού όπου η αριστερά προσπαθεί να "τραβήξει" με τον εθνικό ύμνο και η δεξιά  να "προσελκύσει" με πατερναλιστικά πρότυπα τύπου "πατερούλη" που τύφλα να 'χει το κομμουνιστικό κόμμα Ρωσίας επί Στάλιν.

Το Δαφνί δεν μας χωράει πια. Το μόνο σίγουρο. Πλησιάζουν, να υπενθυμίσω, οι ευρωεκλογές και τα πρότυπα παραμένουν ανεδαφικά, εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, με ένα πολιτικό σύστημα δε, επί το πλείστον σε εσωστρέφεια, που ανακυκλώνει παρελθοντολογία, πατριδοπληξία, λαϊκισμό και τελευταία μπόλικο εθνικισμό. Αηδία το κοκτέηλ κοινώς. Και το πρόβλημα είναι ότι ο εξτρεμισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος, ο μεσαίος χώρος (πολιτικά) φαίνεται -δυστυχώς- παγωμένος και καλούνται λίγοι να γίνουν σάκοι μποξ και να σώσουν το πλήρωμα του καραβιού (το κύτος μάλλον σώθηκε στο παραπέντε).

Ξέρω ότι οι περισσότεροι ψάχνουν για επιβεβαιώσεις των ιδεολογημάτων τους, των τακτικών τους, των επιλογών τους και και και... μακρύς ο κατάλογος. Εγώ πάλι, σκεπτόμενη τα παραπάνω, ψοφάω, ελπίζω, παρακαλάω χωριανοί... να διαψευστώ και επιτέλους να νιώσω για μια φορά Ευρωπαία και στη χώρα μου, όχι μόνο όποτε ταξιδεύω εκτός Ελλάδος. Εσείς;

Συνάνθρωποι;

Με 39 πυρετό, πάω στη λαϊκή της Καλλιδρομίου στα Εξάρχεια (για όσους γνωρίζουν μακράν η πιο εκλεπτυσμένη και η πιο πλούσια της Αθήνας), βρίσκω κάτι υπέροχα σέσκουλα, μπαζά, λάπατα, καυκαλήθρες, μυρώνια και πιτερά και βουρ στο φαρμακείο για αντιβίωση.

"Α, αυτό ειναι γενόσημο", μου λέει με περίλυπο ύφος η φαρμακοποιός.
"Ναι, το ξέρω και δεν υπάρχει απολυτως κανενα πρόβλημα".
"Ναι, αλλά ξέρετε [...]" και ξεκινάει ένα ντελίριουμ υπερ συγκεκριμένου πασίγνωστου φαρμάκου.
Την διακοπτω ευγενικά και της λέω ότι οι γονείς μου ειναι γιατροί, δεν επιθυμώ περεταιρω ενημέρωση για να πάρω ως απάντηση: "Ε, τοτε αλλάζει το πράγμα".
"Δεν αλλάζει", της απαντώ, "εσείς πρέπει να αλλάξετε. Να αντιληφθείτε ότι είστε φαρμακοποιός κι όχι υπάλληλος συγκεκριμένων φαρμακευτικών εταιρειών".
"Δεν με καταλάβατε", μου απαντά, "δεν είπα ότι όλα τα γενόσημα είναι κακά, αλλά μην προωθούμε και μόνο αυτά των Εβραίων".
Εξυπακούεται ότι δεν συνέχισα την κουβέντα. Δεν είχα πλέον τις αντοχές να αντιπαρατεθώ στην βλακεία, τον λαϊκισμό και την ακατάσχετη συνομωσιολογία που συνήθως χρησιμοποιείται για να καλύψει τη λαμογιά ως γνωστόν.

Πληρώνω, της εύχομαι καλή μέρα με χαμόγελο και καθοδόν για το σπίτι, όταν πετυχαίνω την κυρά Μαρίκα -80 φευγα γειτόνισσα-.
"Τι έχεις κοριτσούδι μου, χλωμή σε θωρώ", μου λέει.
"Ε, έχω λιγο πυρετό, τίποτε το σοβαρό, κρύωσα".
"Περαστικά κούκλα μου. Πάω στον φούρνο και μετά στην λαϊκή. Έχω φιάξει τυρόπιτα με φυλλο που άνοιξα, θα περάσω αργότερα να σου φέρω. Και θαρρώ ότι έχω και τσάι του βουνού και ωραίο θυμαρίσιο μέλι για να κάνεις ζεστά για το λαιμό σου. Τα λέμε αργότερα Φροσί μου, έτσι;".
"Εντάξει, κυρά Μαρίκα. Ότι πείτε. Με σκλαβώνετε όμως, δεν ειναι ανάγκη, δεν ειναι απαραίτητο".
"Πιπέρι θα σου βάλω στην γλωσσα. Μην το ξαναπείς αυτό. Γείτονες είμαστε. Συνάνθρωποι. Αλοίμονο.", και φεύγει.

Έχουν περάσει 3 ώρες και ακόμα σκέφτομαι αυτό το "συνάνθρωποι" της κυρά Μαρίκας, που έχει βγάλει μόνο το δημοτικό, που είναι πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, που δίνει μαθήματα αξιοπρέπειας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και μετά... σκέφτομαι και την φαρμακοποιό, κοντά στα 50, που έχει σπουδάσει, που διαθέτει περισσότερες εμπειρίες -υποτίθεται- και γνώσεις -αναμφίβολα- από την γριά γειτόνισσα μου.

Δυο διαφορετικές προσωπικότητες. Δυο διαφορετικές Ελλάδες. Η μια της προσφοράς και της αλληλεγγύης, η άλλη της αρπαχτής, της λαμογιάς, της κοροϊδίας. Έτσι ειναι παντού και σε άλλες χωρες, όχι μόνον εδώ, ξέρω. Απλά σ' αυτη τη χώρα τα ποσοστά των τελευταίων είναι επικίνδυνα αυξημένα και μάλιστα σε νευραλγικους τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία.

Το πρόβλημα δεν ειναι μονον οι διάφοροι ταγοί, αν υπάρχουν, γιατί κι αυτό πλεον είναι υπό συζήτηση, αλλά ότι η αντίληψη του "Ο,τι φάμε, ο,τι πιούμε κι ο,τι αρπάξει ο κώλος μας" είναι ευρέως διαδεδομένη, έχει διαποτίσει τον κοινωνικό ιστό μέχρι το μεδούλι του. Δεν ξέρω αν αρκεί πια ένα καινουργιο πολιτικό/κοινωνικό πρόταγμα, ένα νεο παραγωγικό μοντέλο, ένα σαφές και δίκαιο φορολογικό σύστημα. Αυτά, ίσως, είναι τα εύκολα, θα μου επιτρέψετε. Τα υπόλοιπα; Πώς τα μαζεύεις; Πώς τα αλλάζεις; Πώς τα εξαλείφεις; 

Θέλει πολύ δουλειά, αρκετή υπομονή κι επιμονή και κυρίως πίστη ότι πρέπει και μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Αρκετοί νέοι τη διαθέτουν κι ας έχουν φάει όλο το στραπάτσο της κρίσης στην μάπα, για να μην πω τίποτε χειρότερο. Οι μεσήλικες πάλι, είτε απίστευτα απαισιόδοξοι, είτε απίθανα μοιρολάτρες στην πλειοψηφία τους, δυστυχώς. Θα έχουμε και είναι απολύτως λογικό, αν δεν έχουμε ήδη, έντονη συγκρουση των διαφόρων γενεών. Ήδη κάνει θραύση στη Νεαπόλη Εξαρχείων κοντά στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής το γνωστό "σύνθημα" που όλοι έρχονται να φωτογραφίσουν: "Μάνα, δεν θέλω καριέρα και λεφτά/ τον κόσμο που μου άφησες, τον έκανες σκατά". Το γνωστό και ευρέως διαδεδομένο "για την φουκαριάρα τη μάνα μου" αποτελεί πλέον παρελθόν, όπως αντιλαμβάνεστε. Και αυτό θα πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις, αν όχι έντονο προβληματισμό. Δεν νομίζετε;