Online; Τry better offline

Παρακολούθησα χτες την εκπομπή Τρεμης-Ευαγγελατου. Εκνευρίστηκα οφείλω να ομολογήσω και τολμώ να πω ότι είναι η πρώτη φορά που λυπήθηκα τον κ. Βαρουφακη. Η δημοσιογραφία που τεντώνει το σκοινί του εθνoλαϊκισμού για να κρεμαστούμε όλοι ανάποδα στο τέλος, ποτέ δεν μου ήταν ελκυστική και σαφέστατα δεν την θεωρώ ούτε χρήσιμη/απαραίτητη, ούτε παράδειγμα προς μίμηση.

Πολιτικά δεν προσέφερε τίποτε πέραν από αναπαραγωγή των τετριμμένων. Δημοσιογραφικά πάσχιζε να βγάλει λαβράκι με οποιοδήποτε κόστος. Τηλεοπτικά φάνταζε σαν κάτι καινούργιο, αν και για όσους έχουμε ζήσει στο εξωτερικό, θύμιζε τηλεόραση δεκαετίας '80 α λα Αμερικα. Με λίγα λόγια και θα το πω ωμά και απλά: μάπα το καρπούζι, από όπου κι αν το πιάσει κανείς.

Κρίμα, ειλικρινά. Στις παρούσες συνθήκες ουκ ολίγες οι δημοσιογραφικές αξιόλογες ιδέες που θα μπορούσαν να ανθίσουν. Μόνο που το μιντιακο σύστημα επιλέγει δυστυχώς την πεπατημένη, το αναμασημένο φαγητό, το λίγο από όλα των άλλων. Μια σίγουρη δηλαδή συνταγή αποτυχίας με μικρό χρονικό ορίζοντα. Υπομονή; Όχι. Αλλαγή καναλιού, διάβασμα βιβλίου, γράψιμο, σεξ, μαγειρική, ποτάκι έξω με φίλους, σινεμά, μουσικοκριτική. Πολλές οι επιλογές. Η επιμονή όμως στο καπως επιτηδευμενο λαϊκιστικο ντιρλανταντα με αυτοκλητους δημοσιογραφους εισαγγελείς, ε διαολε δεν είναι μια απ' αυτές. Για ’μένα τουλάχιστον. Καλημέρα σας το λοιπόν και περαστικά.

Tα ράσα δεν κάνουν τον παπά

Όταν πριν ένα μήνα ανακοινώθηκε το νέο κυβερνητικό σχήμα με τις ευλογίες και τις τυμπανοκρουσίες στις πλατείες, ορισμένοι φίλοι θεωρούσαν υπερβολική την κριτική μου για συγκεκριμένα πρόσωπα της κυβέρνησης ως ασόβαρα, αν όχι επικίνδυνα. Έλεγα τότε "Οι ακαδημαϊκές περγαμηνές, δεν αποτελούν πανάκεια ότι θα φέρει κάποιος εις πέρας το έργο το οποίο έχει αναλάβει, πόσο μάλλον ότι θα αντιληφθεί έγκαιρα και σε βάθος τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις". 

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, δεν ήμουν ικανοποιημένη ούτε στο ελάχιστο που ανέλαβε ένα υπουργείο -ατομική βόμβα για όσους γνωρίζουν- ο κ. Πανούσης. Τι θα πει καλός άνθρωπος; Τι θα πει "δεν είναι φρούτο όμως"; Όταν άραγε μίλαγε για κατάργηση της συνθήκης Σέγκεν τις προάλλες, πού πήγε η σοβαρότητα: περίπατο στην εξοχή; Όταν επισκεπτόταν την Αμυγδαλέζα και δήλωνε πως θα κλείσει τα κέντρα κράτησης μεταναστών και σε 100 μέρες θα τους πάει σε «δομές», δηλαδή σε ξενώνες... που όμως ΔΕΝ υπάρχουν, τι έγινε η καλοσύνη: εξαϋλώθηκε; Όταν χτες βγαίνει εγκύκλιος από υπηρεσιακό παράγοντα του εν λόγω υπουργείου που τινάζει στον αέρα την ασφάλεια τόσο των πολιτών, όσο και των μεταναστών, διαρρέει στα κανάλια και τα κοινωνικά δίκτυα, παίζουν ρόλο άραγε οι περγαμηνές, τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά, για να καταλάβω;

Το δακρύβρεχτος Φαντομάς πάντως με διαψεύσεις κόντρα στις διαψεύσεις μεσονύχτια και στη συνέχεια αλαλουμ, είναι παράδειγμα προς αποφυγή, αν όχι ανησυχίας, πόσο μάλλον όταν στο ίδιο υπουργείο έχουμε και θέματα τρομοκρατίας. Αν η προχειρότητα είναι έκδηλη τόσο νωρίς, τρέμω στην ιδέα του τι θα ακολουθήσει.

Και όχι δεν λυπάμαι. Αυτή η αντίληψη της μοιρολογίστρας του κάθε ατόμου που κατεβαίνει στον πολιτικό στίβο, μόνο στην Ελλάδα. Ας πρόσεχε, ας ρώταγε. Κανείς δεν του έβαλε το πιστόλι στο κρόταφο για να γίνει υπουργός. Εμείς τι χρωστάμε, είναι το θέμα που για άλλη μια φορά αντί να μιλήσουμε πολιτικά, επιλέγουμε την ανάγνωση της Καινής Διαθήκης πασπαλισμένη με ολίγον τι συναισθηματισμό και τάχα σχολάσαμε. Αμ δεν. "Κόβει η αληθεια, κόβει και θερίζει. Κι όποιος την βρει, τον βασανίζει".

‪#‎mind_boggling_Greek_politics‬

Τέρμα οι στρουθοκαμηλοι

Περάσαμε έναν κάβο χτες. Tο χειρότερο σενάριο απεφεύχθη, είναι η αλήθεια. Πήραμε μια ανάσα. Γιατί, ένα μήνα τώρα, είμαστε μονίμως με τη ψυχή στο στόμα, ευγενική χορηγία της επιπόλαιης οικονομικής διπλωματίας της κυβέρνησης σε συνδυασμό με τις μαξιμαλιστικές ρητορείες και τις εθνικιστικές φαμφάρες μελών της. Ευτυχώς παραμένουμε στην ευρωζώνη. Αμήν και δόξασι.

Τώρα έρχεται ο σκόπελος: τη Δευτέρα θα πρέπει η ελληνική πλευρά να δώσει ΚΟΣΤΟΛΟΓΗΜΕΝΗ λίστα μεταρρυθμίσεων, ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ τύπου "θα πατάξομεν τη φοροδιαφυγή, θα φέρουμε επενδύσεις" κι άλλα τέτοια αόριστα, ΜΕ ΤΗ ΜΙΣΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ σημειωτέον, από σήμερα, όμως, κιόλας να αντιδρά άσχημα στην χθεσινή συμφωνία.

Τα τύμπανα άρχισαν στην  Κουμουνδούρου, λοιπόν. Απολύτως αναμενόμενο. Το θέμα είναι ότι οι ιθαγενείς ξύπνησαν και υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθούμε πάλι στο τελικό στάδιο της αξιολόγησης χωρίς τίποτε στο χέρι. Να θυμίσω στο σημείο αυτό ότι επειδή μερικοί δεν κάνουμε επιλεκτική λοβοτομή στη μνήμη μας- ο κ. Βαρουφάκης είχε πει ότι δεν θέλουμε τη δόση, αλλά χτες υπέγραψε 4 μήνες επιτήρηση για το ενδεχόμενο να τη πάρει στο τέλος. Κυβίστηση; Και λίγα λέτε. Διπλό τόλουπ, περιστροφή στον αέρα και σμπαράλια προσγείωση στον πάγο της Τρόικας, με το ΔΝΤ πολύ πιθανό να μας αποχαιρετά πολύ αργότερα του αναμενόμενου (Λαγκάρντ χτες: "Το πρόγραμμα του ΔΝΤ τελειώνει το 2016".).

Είναι ενδεικτικές οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε επί του θέματος με τη σύμφωνη γνώμη των κ.κ. Μοσκοβισί και Ντάισεμπλουμ. Με ένα στόμα, μια φωνή ένα πράγμα μας λένε: Πρέπει να τηρηθούν οι δεσμεύσεις του υπάρχοντος προγράμματος στο έπακρον, αν όχι κατά γράμμα, να περάσετε την αξιολόγηση για να μπορέσετε να πάρετε τη δόση. Αν δεν φέρετε εις πέρας τις μεταρρυθμίσεις και δεν τηρηθούν οι προϋποθέσεις του υπάρχοντος δεν έχει εκταμίευση.

Με λίγα λόγια:

1) Πήραμε συνέχιση του προγράμματος, την ώρα που οι γύρω μας/διπλα μας βγαίνουν στις αγορές, αν όχι αρχίζουν και εξοφλούν το ΔΝΤ. ✓

2) Η αξιολόγηση διατηρείται και ας τσιρίζουν περί του αντιθέτου οι Λαφαζανης, Στρατουλης και λοιποί.✓

3) Τα κεφάλαια του ΤΧΣ παραμένουν προς αποκλειστική χρήση των τραπεζών κι όχι για μαξιλάρι.✓

4) Οι μονομερείς ενέργειες (Αυξήσεις συντάξεων, αυξήσεις κατώτατων μισθών, ακυρώσεις και πάγωμα αποκρατικοποιήσεων για παράδειγμα) πρέπει πάση θυσία να αποφευχθούν.✓Αυτό ακυρώνει σχεδόν το σύνολο του προγράμματος ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ. Καλώς ήρθατε στην πραγματικότητα. Το Αριστερό Ρεύμα σε εκνευρισμό, λένε. Ξύδι. Εξαιτίας αυτού, η συνοχή της κυβέρνησης δεν είναι δεδομένη. Θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά το προσεχές διάστημα. Πολιτικά δεν θα βαρεθούμε. Είναι το σίγουρο.

5) Η Τρόικα θα λέγεται ονομάζεται «Θεσμοί» και το Μνημόνιο «πρόγραμμα».✓  Μεγάλη επιτυχία, σείεται ο πλανήτης, έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό η υφήλιος με το απίθανο κατόρθωμα των κκ. Τσίπρα και Βαρουφάκη. Σας έχω νέα, γελανε, αν όχι μας περνάνε για ηλίθιους. Τόσο απλά, τόσο ωμά.

6) Καμία χρηματοδότηση δεν εκταμιεύεται μέχρι να ολοκληρωθεί η τρέχουσα αξιολόγηση του υφιστάμενου προγράμματος.✓  Κάθεστε; Με λίγα λόγια πήραμε παράταση χωρίς χρήματα. Μηδέν, cero, nuzéro, τίποτις δηλαδή με μπόλικο καθόλου που λένε και τα πιτσιρίκια.

7) Πρωτογενές πλεόνασμα συνδεδεμένο με βιώσιμο χρέος. ✓ Χμ δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως, και σε κάθε περίπτωση προβλεπόταν σχετικά κάτι παρόμοιο στην αναδιάρθρωση χρέους  που είχαν υποσχεθεί στον Σαμαρά στο μνημόνιο του 2012.

8) Συνασπίσαμε τους πάντες αν όχι εναντίον μας, σίγουρα απέναντι μας. ✓ 

Εν κατακλείδι, αντί προληπτικής γραμμής έχουμε παράταση του υπάρχοντος προγράμματος χωρίς χρήματα και οδεύουμε για μνημόνιο 3. Όπισθεν ολοταχώς δηλαδή. Κοινώς παραμένουμε ακόμα 4 μήνες εντός ευρωζώνης με χειρότερες οικονομικές [1) εκροές 20δισ. από τις τράπεζες, 2) χρηματοδοτικό κενό που αυξάνει, 3) έσοδα που μειώνονται, 4) ρυθμό ανάπτυξης που επιβραδύνθηκε το 4ο τρίμηνο, 5) Επιβάρυνση 600 εκ από τη μετάβαση ρευστότητας από ΕΚΤ σε ΕLA.] και πολιτικές [ενδεικτικά απλά, δεν το λες δα κι επιτυχία να συνασπιζονται με τη Γερμανία χώρες του ευρωπαϊκού Νότου (Πορτογαλία, Ισπανία) που θεωρούσες μέχρι πρότινος a priori συμμάχους, ούτε φυσικά να σε κατηγορούν για ασάφεια οι "φίλοι ζωής", βλέπε δηλώσεις Αυστριακού ΥΠΟΙΚ] συνθήκες. Ευτυχώς οι όποιες ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα. 

Ανακουφισμένοι, λοιπόν, ναι, δεν αντιλέγω. Αλλά όχι και να πετάμε τη σκούφια μας. Η πραγματικότητα δεν είναι δακρύβρεχτη ή πομπώδης όπως την παρουσίασε ο κ. Τσιπρας στο πρόσφατο διάγγελμά του, αλλά δυσκολοχώνευτη. Μπορεί μεν οι μαξιμαλισμοί να έληξαν απότομα,  αλλά μην ξεχνάμε ότι ο ευρωσκεπτικισμός, ο αντιευρωπαϊσμός, ο εθνικισμός καλά κρατούν στις πλατείες με την στήριξη, αν όχι παρότρυνση της κυβέρνησης, ενώ οι βερμπαλισμοί δεν λείπουν καθόσον φαίνεται. Πού, λοιπόν, νομίζετε θα διοχετευτούν όλα αυτά, αν μάλιστα δεν δουν ορισμένοι και τις πολυπόθητες απαλλαγές φόρων με παράλληλη αύξηση των εισοδημάτων/συντάξεων τους που τους έταζαν διάφοροι με ύφος μάλιστα καρδιναλίων; Προσωπικά φοβάμαι να απαντήσω αυτό που σκέφτομαι/υποπτεύομαι. Εσείς; 

Λωτοφάγοι; Ευχαριστώ δεν θα πάρω

Χτες με την ανακοίνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, αρέσει-δεν αρέσει, διαμορφώθηκαν ή μάλλον αποτυπώθηκαν ξεκάθαρα δυο ισχυρά ρεύματα γνώμης/αντίληψης στην ελληνική κοινωνία: οι ευρωπαϊστές και οι "μπορούμε άμα λάχει και μόνοι μας".

Οι πρώτοι ανήσυχοι, προβληματισμένοι, σκεπτικοί, τρομαγμένοι, οι δεύτεροι σε ευφορία, ενθουσιασμό, με φόρα ότι θα πάρουμε και την Πόλη άμα το θελήσουμε. Ανήκω στην πρώτη ομάδα κι όχι μόνο για οικονομικούς ή πραγματιστικούς λόγους, αλλά και για ένα 1δισ. άλλους που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό, την πολιτική, την ποιότητα ζωής, τον τρόπο εντέλει που αντιλαμβάνομαι τις ανθρώπινες σχέσεις, το Κράτος, την Πολιτεία, την ανθρώπινη δραστηριότητα από το πιο γελοίο ως το πιο σημαντικό.

Δεν ανήκω δηλαδή στην Ε.Ε. για τους παράδες όπως κάποιοι τυχάρπαστοι που χρόνια άρμεγαν κι όταν σταμάτησε το πανηγύρι, θυμήθηκαν ότι πέρα από την πάρτη τους υπάρχει και η κοινωνία και η χώρα. Κάντε μου τη χάρη λοιπόν κι όταν αναφέρεστε στο αντίπαλο δέος όπως ειπώθηκε χτες, ευτυχώς όχι στη Βουλή, εκτός αυτής, μην κρίνετε εξ ιδίων τ' αλλότρια.

Η παραμονή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι δεν είναι απλή υπόθεση, αλλά ουσιαστική επιλογή και στάση ζωής, όχι πρόσκαιρη φιέστα λόγω επιδοτήσεων και πακέτων.

Και εφόσον φτάσαμε στο σημείο στην πιο δύσκολη φάση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας να καπελώνουμε και να αφορίζουμε ασύστολα, ας ξεκαθαρίσει ο καθένας με επιχειρήματα τη θέση του. Προσωπικά δεν δέχομαι σε καμία περίπτωση να γίνω μέρος ενός φαιοκοκκινου αχταρμά με εθνικιστικές κορώνες και να με ταυτίζουν στο εξωτερικό, δημοσιεύματα, με αφελείς που θεωρούν ότι θα πάρουν τον κάστρο, ενώ τους έχουν περικυκλώσει.

Θα περιμένω να ακούσω και την άλλη πλευρά, εφόσον πετάξαμε το μπαλάκι για άλλη μια φορά εκτός γηπέδου. Δεν τρέφω αυταπάτες, δεν θα βγάλω ακόμα συμπεράσματα, σεβόμενη απλά τις διαδικασίες. Κρίσεις μπορώ και θα κάνω ομως, γιατί δεν είμαι τυπολάτρης και γιατί στη δημοκρατία η διαμόρφωση θέσεων δεν εξαρτάται απλά από θεσμούς και υπογραφές.

Κοινώς δεν θεωρώ πετυχημένη την οικονομική διπλωματία της ελληνικής κυβέρνησης, δεν μου αρέσουν οι παληκαρισμοί και τα μεγάλα λόγια, δεν τρελαίνομαι με ακροβασίες, ειδικά στο κενό, περιμένω, εδώ και μέρες από τις 26/1, αλλά αυτή τη φορά επιτακτικά, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να σκεφτούν κάποιο τρόπο να μας σώσουν όχι τόσο από το οικονομικό ρεσάλτο, αλλά κυρίως από τον μαξιμαλισμό που φαίνεται ότι κερδίζει έδαφος εντός κι εκτός Κοινοβουλίου. Ζητάω πολλά το γνωρίζω. Αλλά είναι τα απαραίτητα, αν όχι τα στοιχειώδη, για να βρει αυτή η χώρα μια κάποια διέξοδο. Ίδωμεν.

 #mind_boggling_Greek_politics

Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι

Για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα επειδή βλέπω σε πολλούς να επικρατεί ενθουσιασμός, αν όχι ευφορία, ότι τάχα τώρα όλοι μας ακούνε και ξαφνικά –ως δια μαγείας- μέσα σε 8 μέρες αποκτήσαμε συμμάχους, λέει:

Όλοι θα πατήσουν στο ελληνικό πρόβλημα είτε για να πιέσουν για δικά τους θέματα, είτε ελάχιστοι δυστυχώς για να επιταχυνθούν πολιτικές για την ΕΕ που ζητεί κι έχει βάλει και προθεσμία ο Ντραγκι.

Δεν είναι ότι ξαφνικά μας ερωτεύτηκαν ή ότι συμφωνούν απαραίτητα με Τσιπρα.

Αυτά είναι για τους αφελείς, αν όχι επικίνδυνα ρομαντικούς στην διεθνή σκακιέρα.

Απλά είναι ευκαιρία χρησιμοποιώντας τους κραδασμούς των κινήσεων Βαρουφακη κυριως να καρπωθούν διάφορα ορισμένοι.

Θέλει προσοχή. Από αυριο αρχής γενομένης αρχίζουν τα δύσκολα και τα ουσιαστικά με Γιουνκερ, Ντράγκι, Σοιμπλε, Eurogroup, Συνοδο Κορυφης κ.ο.κ.

Δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί και σωστότατα σε αυτά τα επίπεδα.

Δεν συμφωνώ δηλαδή καθόλου με την ανάλυση των ελληνικών media ότι αυτός είναι δικός μας κι αυτός όχι π.χ.

Μπουρδες. Σήμερα δικός μας κι αύριο εναντίον μας κάλλιστα. Γιατί;;

Γιατί πολύ απλά η νέα κυβέρνηση δεν στηρίζει τις συμμαχίες της σε ένα ολοκληρωμένο και σαφές σχέδιο που να περιλαμβάνει οφέλη για πολλούς ευρωπαϊκούς κι όχι μόνο παίκτες Απλά δηλώνει το πλάνο, διαφορετικό κάθε μέρα σημειωτέον, για τη χώρα. Έτσι όμως δεν αποκτάς συμμαχίες, αλλά πρόσκαιρους φίλους.

Με λίγα λόγια  δεν είναι επιτυχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ότι όλοι τους συζητάνε. Σάμπως τους άφησαν και κανένα περιθώριο; Το θέμα είναι ΠΩΣ τους κουβεντιάζουν και κυρίως πού καταλήγουν όταν τελειώνουν οι συναντήσεις, τα ενσταντέ και τα φλας. 

Μην παραμυθιαζόμαστε. Όπως έλεγε και ο Κομφούκιος: Ο καλύτερος τρόπος να εξαπατηθείς είναι να υποκρίνεσαι ότι είσαι εξυπνότερος από τους άλλους. Ή όπως λένε ακόμα καλύτερα στο χωριό μου: Ο κώλος μας ξεβράκωτος κι η σκούφια μας με φιόρα. Και ο νοών νοείτω.

Α ρε Brecht. Ακόμα επίκαιρος;

Λυκούδης: "Yπάρχει η ανάγκη διαμόρφωσης τρίτου πόλου". Ο Θεοδωράκης απαντά:"Α εδώ θα διαφωνήσω με τον Σπύρο, το Ποτάμι είναι τρίτο κόμμα". Ποιον απο τους δυο να λυπηθώ τωρα; Τον Λυκούδη που ακουει απλουστευσεις στα όρια της κοτσάνας, γιατί ειναι γνωστό τοις πάσι άλλο τρίτος πολος και άλλο τρίτο κομμα; Ή τον Θεοδωράκη που επιμένει στο στυλ "ας αστειευτούμε και λίγο, γιατι χανόμαστε";

Κανέναν απο τους δυο φιλτατοι. Και το υπόβαθρο έχουν και τη μόρφωση και την ηλίκια διαολε για να γνωρίζουν καλύτερα. Ο καθείς με τις επιλογές του κρίνεται. Και στο κάτω-κάτω, ευτυχώς και πάλι καλά που δεν απογοητεύτηκα, όσο φιλοι και συγγενείς που μονίμως ψάχνουν ινδάλματα και πατερούληδες ή ακόμα διατηρουν την αθωότητα, στα όρια της αφέλειας βέβαια, ότι πας αριστερός τηρει τους λόγους του με τα έργα του. Τζου, νιέτ, όχι λέμε.

Και συγγνώμη ούτε ήρθε η συντέλεια με τη συνεργασια Μεταρρυθμιστων-Ποταμιού, ούτε αντιλαμβάνομαι την χρησιμότητα των δηλώσεων αφορισμού εκατέρωθεν. Αχρειαστες, πόσο μάλλον γι' αυτούς που πιστεύουν οτι η παραγωγή πολιτικης ειναι μια πολυ σοβαρη υπόθεση για να περιορίζεται σε εκτόνωση συναισθηματισμών.

Τέλος, οι ανακατατάξεις δεν αφορουν μόνο την Κεντροαριστερά. Μην ξεχνιόμαστε. Απλά το κέντρο ειναι ο προνομιακός χώρος πολιτικού σφετερισμού, αρεσει-δεν αρεσει. Οπότε ναι οι αναταράξεις μεγάλες, οι πιέσεις αρκετές, τα λάθη στην παρούσα φάση θα μετρηθουν ως κολοσιαία, αλλά δεν θα στήσω ουτε κρεμάλες, ούτε θα εκτονώσω απωθημενα. Δεν ήταν ποτέ πρότυπα μου ούτε η ΕΡΕ, ουτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο νοών νοείτω.

Δεν θα αναμετρηθώ για τις τακτικές και τα λεκτικά πυροτεχνήματα με τον χ, ψ Λυκούδη, Θεοδωράκη, φουφουτο...αλλα για το τι προτείνω/ουν, πότε το λέω/ουν, με ποιους θα το συνδιαμορφώσω/ουν. Θέλω πολιτικη συζήτηση επι του πρακτέου. Τα υπόλοιπα, δεν με αφορουν.

Όπως, άλλωστε, έλεγε πολύ εύστοχα κι ο Bertolt Brecht "αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται". Κι εμένα δεν μου αρέσει σύντροφοι, ουτε να μου επιβάλλουν, ούτε να χαρίζω την πρωτοκαθεδρία στην νεοκομμουνιστική αριστερά παρέα με τη λαϊκή δεξιά. Σφαχτείτε, αλλά το τρένο φεύγει κι εσείς ακομα σκοτώνεστε για το ποιος το εβαψε καλύτερα. Νισάφι.

Πάλι λάσπη στον ανεμιστήρα;

Τί ζούμε; Ιλαρότητες; Κωμικοτραγικοτητες; Το σίγουρο είναι ότι όταν το πολιτικό σύστημα διασύρεται, αν όχι γελοιοποιείται, από έναν Χαϊκάλη, έναν Βουδούρη, έναν Παραστατίδη και το κακό συναπάντημα, ε τότε το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, φίλτατοι, προφανώς δεν είναι το χρέος ή τα ελλείμματα ή η ανεργία. Αυτά διορθώνονται. Η ζημιά, όμως, που υφίσταται ο πολιτικός διάλογος, η ταυτόχρονη απαξίωση του Κοινοβουλίου, ο αφορισμός οποιουδήποτε δεν τοποθετηθεί  με αμιγώς κομματικά κριτήρια, ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής αντιπαράθεσης, η πεζοδρομιακή αντίληψη της πολιτικής γενικότερα, σχωρνάτε με, θέλουν χρόνο και το κυριότερο πρωτοβουλίες, αν όχι ιδιαίτερη προσοχή.

Και αν η φραστική καταδίκη των παραπάνω φαινομένων εκφράστηκε σχεδόν από το σύνολο του εναπομείναντος σοβαρού πολιτικού κόσμου (η σύνθεση της παρούσας Βουλής με βάση ποιοτικά χαρακτηριστικά, είναι ίσως είναι η χειρότερη των τελευταίων 50 χρόνων, θα μου επιτρέψετε), η «απαξίωση των πολιτικών», δεν είναι απλά μια ρητορική ενός φαιοκόκκινου μετώπου ή ενός -αν θέλετε- στα όρια της παράκρουσης,  πολιτικού κι όχι μόνον, σουρεαλισμού,  τμήματος της κοινωνίας, ΑΛΛΑ μάλλον  ένα φαινόμενο το οποίο καταδεικνύει αν μη τι άλλο τη δυστοκία να παραχθεί πολιτική ή και να οικοδομηθούν συναινέσεις σ' ένα κατεξοχήν συγκρουσιακό περιβάλλον.

Είχε σαφέστατα δίκιο, λοιπόν, χτες ο κ. Λυκούδης όταν σε κεντρικό δελτίο γνωστού τηλεοπτικού σταθμού έλεγε ότι βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων και η υιοθέτηση αντ' αυτών ποινικοποίησης αν όχι ευτελισμού της διαφορετικής άποψης. Έτσι εξηγείται άλλωστε και το πλήθος των ετερόκλητων  υποκείμενων ή συλλογικοτήτων που συναντιούνται στην εκφορά απαξιωτικού λόγου για τους πολιτικούς.

Τούτων λεχθέντων, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι η δομική κρίση του πολιτικού συστήματος και το έλλειμμα σοβαρότητας στη χώρα οφείλεται στο ότι το πολιτικό σύστημα σήμερα, με όλες τις λειτουργίες και τις δομές του, δεν εγγυάται κανενός είδους κοινωνικού συμβολαίου. Σε κάθε φάση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας υπήρχε μεταξύ πολιτικής εξουσίας και κοινωνίας μια πολιτική και κοινωνική συμφωνία επωφελής και για τα δύο μέρη. Αυτό προς το παρόν, δεν υπάρχει σήμερα. Κι αυτό θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολεί τα κόμματα, αν όχι τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, κι όχι το πού, πόσο και πώς διαφωνεί κάποιος με τον διπλανό του στα βουλευτικά έδρανα.

Για άλλη μια φορά παραβλέπουμε την ουσία, ρίχνουμε λάσπη στον ανεμιστήρα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Στο τέλος, όμως, χάνουμε όλοι, αν όχι σημαντικά την αξιοπιστία μας και κυρίως τη μπάλα που μονίμως ρίχνουμε εκτός εξέδρας, μην αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα και ιδίως δίνοντας την εικόνα νηπίων που φωνάζουν, κατηγορούν, αλλά δεν προτείνουν.

Για έναν/μια άνεργο/η το χτεσινό θέαμα κατηγοριών, μηνύσεων και διαψεύσεων είναι απλά εξοργιστικό, ενώ για κάθε νοήμονα, δημοκράτη πολίτη, είναι αποθαρρυντικό, αν όχι απογοητευτικό.

Αυτό θέλουμε; Την κοινωνία στον τοίχο, αν όχι με σύνδρομα οργής και αφορισμών; Ελπίζω πως όχι. Διαφορετικά τα χειρότερα έπονται.