Α ρε Brecht. Ακόμα επίκαιρος;

Λυκούδης: "Yπάρχει η ανάγκη διαμόρφωσης τρίτου πόλου". Ο Θεοδωράκης απαντά:"Α εδώ θα διαφωνήσω με τον Σπύρο, το Ποτάμι είναι τρίτο κόμμα". Ποιον απο τους δυο να λυπηθώ τωρα; Τον Λυκούδη που ακουει απλουστευσεις στα όρια της κοτσάνας, γιατί ειναι γνωστό τοις πάσι άλλο τρίτος πολος και άλλο τρίτο κομμα; Ή τον Θεοδωράκη που επιμένει στο στυλ "ας αστειευτούμε και λίγο, γιατι χανόμαστε";

Κανέναν απο τους δυο φιλτατοι. Και το υπόβαθρο έχουν και τη μόρφωση και την ηλίκια διαολε για να γνωρίζουν καλύτερα. Ο καθείς με τις επιλογές του κρίνεται. Και στο κάτω-κάτω, ευτυχώς και πάλι καλά που δεν απογοητεύτηκα, όσο φιλοι και συγγενείς που μονίμως ψάχνουν ινδάλματα και πατερούληδες ή ακόμα διατηρουν την αθωότητα, στα όρια της αφέλειας βέβαια, ότι πας αριστερός τηρει τους λόγους του με τα έργα του. Τζου, νιέτ, όχι λέμε.

Και συγγνώμη ούτε ήρθε η συντέλεια με τη συνεργασια Μεταρρυθμιστων-Ποταμιού, ούτε αντιλαμβάνομαι την χρησιμότητα των δηλώσεων αφορισμού εκατέρωθεν. Αχρειαστες, πόσο μάλλον γι' αυτούς που πιστεύουν οτι η παραγωγή πολιτικης ειναι μια πολυ σοβαρη υπόθεση για να περιορίζεται σε εκτόνωση συναισθηματισμών.

Τέλος, οι ανακατατάξεις δεν αφορουν μόνο την Κεντροαριστερά. Μην ξεχνιόμαστε. Απλά το κέντρο ειναι ο προνομιακός χώρος πολιτικού σφετερισμού, αρεσει-δεν αρεσει. Οπότε ναι οι αναταράξεις μεγάλες, οι πιέσεις αρκετές, τα λάθη στην παρούσα φάση θα μετρηθουν ως κολοσιαία, αλλά δεν θα στήσω ουτε κρεμάλες, ούτε θα εκτονώσω απωθημενα. Δεν ήταν ποτέ πρότυπα μου ούτε η ΕΡΕ, ουτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ο νοών νοείτω.

Δεν θα αναμετρηθώ για τις τακτικές και τα λεκτικά πυροτεχνήματα με τον χ, ψ Λυκούδη, Θεοδωράκη, φουφουτο...αλλα για το τι προτείνω/ουν, πότε το λέω/ουν, με ποιους θα το συνδιαμορφώσω/ουν. Θέλω πολιτικη συζήτηση επι του πρακτέου. Τα υπόλοιπα, δεν με αφορουν.

Όπως, άλλωστε, έλεγε πολύ εύστοχα κι ο Bertolt Brecht "αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται". Κι εμένα δεν μου αρέσει σύντροφοι, ουτε να μου επιβάλλουν, ούτε να χαρίζω την πρωτοκαθεδρία στην νεοκομμουνιστική αριστερά παρέα με τη λαϊκή δεξιά. Σφαχτείτε, αλλά το τρένο φεύγει κι εσείς ακομα σκοτώνεστε για το ποιος το εβαψε καλύτερα. Νισάφι.

Πάλι λάσπη στον ανεμιστήρα;

Τί ζούμε; Ιλαρότητες; Κωμικοτραγικοτητες; Το σίγουρο είναι ότι όταν το πολιτικό σύστημα διασύρεται, αν όχι γελοιοποιείται, από έναν Χαϊκάλη, έναν Βουδούρη, έναν Παραστατίδη και το κακό συναπάντημα, ε τότε το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας, φίλτατοι, προφανώς δεν είναι το χρέος ή τα ελλείμματα ή η ανεργία. Αυτά διορθώνονται. Η ζημιά, όμως, που υφίσταται ο πολιτικός διάλογος, η ταυτόχρονη απαξίωση του Κοινοβουλίου, ο αφορισμός οποιουδήποτε δεν τοποθετηθεί  με αμιγώς κομματικά κριτήρια, ο εκχυδαϊσμός της πολιτικής αντιπαράθεσης, η πεζοδρομιακή αντίληψη της πολιτικής γενικότερα, σχωρνάτε με, θέλουν χρόνο και το κυριότερο πρωτοβουλίες, αν όχι ιδιαίτερη προσοχή.

Και αν η φραστική καταδίκη των παραπάνω φαινομένων εκφράστηκε σχεδόν από το σύνολο του εναπομείναντος σοβαρού πολιτικού κόσμου (η σύνθεση της παρούσας Βουλής με βάση ποιοτικά χαρακτηριστικά, είναι ίσως είναι η χειρότερη των τελευταίων 50 χρόνων, θα μου επιτρέψετε), η «απαξίωση των πολιτικών», δεν είναι απλά μια ρητορική ενός φαιοκόκκινου μετώπου ή ενός -αν θέλετε- στα όρια της παράκρουσης,  πολιτικού κι όχι μόνον, σουρεαλισμού,  τμήματος της κοινωνίας, ΑΛΛΑ μάλλον  ένα φαινόμενο το οποίο καταδεικνύει αν μη τι άλλο τη δυστοκία να παραχθεί πολιτική ή και να οικοδομηθούν συναινέσεις σ' ένα κατεξοχήν συγκρουσιακό περιβάλλον.

Είχε σαφέστατα δίκιο, λοιπόν, χτες ο κ. Λυκούδης όταν σε κεντρικό δελτίο γνωστού τηλεοπτικού σταθμού έλεγε ότι βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων και η υιοθέτηση αντ' αυτών ποινικοποίησης αν όχι ευτελισμού της διαφορετικής άποψης. Έτσι εξηγείται άλλωστε και το πλήθος των ετερόκλητων  υποκείμενων ή συλλογικοτήτων που συναντιούνται στην εκφορά απαξιωτικού λόγου για τους πολιτικούς.

Τούτων λεχθέντων, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι η δομική κρίση του πολιτικού συστήματος και το έλλειμμα σοβαρότητας στη χώρα οφείλεται στο ότι το πολιτικό σύστημα σήμερα, με όλες τις λειτουργίες και τις δομές του, δεν εγγυάται κανενός είδους κοινωνικού συμβολαίου. Σε κάθε φάση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας υπήρχε μεταξύ πολιτικής εξουσίας και κοινωνίας μια πολιτική και κοινωνική συμφωνία επωφελής και για τα δύο μέρη. Αυτό προς το παρόν, δεν υπάρχει σήμερα. Κι αυτό θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολεί τα κόμματα, αν όχι τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς, κι όχι το πού, πόσο και πώς διαφωνεί κάποιος με τον διπλανό του στα βουλευτικά έδρανα.

Για άλλη μια φορά παραβλέπουμε την ουσία, ρίχνουμε λάσπη στον ανεμιστήρα κι όποιον πάρει ο Χάρος. Στο τέλος, όμως, χάνουμε όλοι, αν όχι σημαντικά την αξιοπιστία μας και κυρίως τη μπάλα που μονίμως ρίχνουμε εκτός εξέδρας, μην αντιμετωπίζοντας την πραγματικότητα και ιδίως δίνοντας την εικόνα νηπίων που φωνάζουν, κατηγορούν, αλλά δεν προτείνουν.

Για έναν/μια άνεργο/η το χτεσινό θέαμα κατηγοριών, μηνύσεων και διαψεύσεων είναι απλά εξοργιστικό, ενώ για κάθε νοήμονα, δημοκράτη πολίτη, είναι αποθαρρυντικό, αν όχι απογοητευτικό.

Αυτό θέλουμε; Την κοινωνία στον τοίχο, αν όχι με σύνδρομα οργής και αφορισμών; Ελπίζω πως όχι. Διαφορετικά τα χειρότερα έπονται. 

Γύρισε ο γάιδαρος κι είπε τον πετεινό κεφάλα

Διαβάζω διάφορες κριτικές για όσους είμαστε κατά των παρελάσεων -φαντάζομαι ότι έχουμε το δικαίωμα ακόμα σ' αυτη τη χωρα, πόσο μαλλον αυτή τη μέρα, να μιλαμε ελεύθερα και να διατυπώνουμε ενστάσεις, ε;- οι οποίες βασίζονται πέρα από παράδοξα και  υπερβολές και σε απολύτως αντιδημοκρατικά συμπεράσματα:

- Ποιος ειπε καταρχήν οτι όσοι δεν πετάμε την σκουφια μας με τις παρελάσεις, ειμαστε κατά της απόδοσης τιμών σε όσους αγωνιστηκαν τότε, πέραν όλων των άλλων, ΚΑΙ για να μας λούζετε σήμερα κάποιοι από την άνεση του καναπε με όλη τη ζωολογία και με τα συνήθη προσφιλη σε ακροδεξιούς κύκλους επίθετα (προδότες, ανθέλληνες); Να τιμήσουμε την επέτειο, να αποδωσουμε εύσημα και να νιώσουμε περηφάνια. Αλλά έλεος δεν γίνονται ολα αυτά, μόνον κι αποκλειστικά με μονότονο βηματισμό και εμβατήρια. Εκτός κι αν όντως είμαστε τόσο πτωχί τω πνεύματι που για να καταλάβουμε την αξία του ελληνοιταλικού πολέμου του 40-41 πρέπει να ακουμε εκατον χιλιαδες φορες το "κορόιδο Μουσολινι, κανένας δεν θα μείνει", αλλά να μην ξέρουμε τίποτε άλλο πέρα απο το ΌΧΙ του Μεταξα στο τέλος της ημέρας.

- Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο πιο ενδεικτικός και καλυτερος τρόπος για να γιορτάσουμε μια σημαντικη νίκη ενός μικρού έθνους εναντίον του φασισμου, ειναι οι στρατιωτικες επιδείξεις, οι γυαλισμένες αρβύλες και τα τανκς; Σας εκλιπαρω, πριν αποτρελλαθούμε όλοι μαζί, ξαναδιαβαστε Ιστορια, μιληστε με/ακουστε ανθρώπους που (επ)έζησαν τον φασισμό και επιτέλους συνειδητοποιήστε ότι η ομοιομορφία και ο θαυμασμός σε στρατιωτικου τυπου συμπεριφορές ταιριάζει γαντι σε ολοκληρωτικα καθεστωτα ΚΑΙ δεν ειναι ιδιον, ουτε χαρακτηριστικό των δημοκρατών, αλλά μάλλον των εθνικιστών και κυρίως αδιάβαστων, ανασφαλέστατων ατόμων που συνηθως παλατζάρουν μεταξυ ιδεολογικου και κομματικου αχταρμα.

- Έπειτα για ποια εθνικη υπερηφανεια ακριβως μιλάτε όταν οι ακροδεξιοι κάνουν παρτυ σημερα, η πλειοψηφία των μαθητών την έχουν δει χαβαλε και φλερτ, οι περισσοτεροι ευκαιρια για οικογενειακο τσιμπούσι; Για να καταλάβουμε κι εμεις οι ανιστόριτοι, οπως κοπανάτε από το πρωί: το σημαιάκι, η παρακολούθηση, απο την τηλεόραση κιόλας, της παρέλασης και ο μπακαλιάρος σκορδαλια σε κάνουν βαθυτατα Έλληνα; Σχωρνατε μας, αλλά μάλλον η δικη μας ανάγνωση της ιστορίας δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιους εξυπνακισμους και τόση αφέλεια, στα όρια του γελοίου κιόλας.

Σε τελική ανάλυση το να μιλάει κάποιος με θέρμη κατά των παρελάσεων, δεν σημαινει ότι την επομένη θα απαγορευτουν οι παρελάσεις. Μην βγάζετε τόσο παιδαριώδη συμπεράσματα. Και μην σας πιάνουν τόσο φοβικά σύνδρομα καταδίωξης, πια. Το να συζητήσουμε για το πώς αποδίδουμε τιμές δεν ειναι κακό. Π.χ. προσωπικά αν και δεν με ενθουσιάζει κανενός είδους παρέλαση, θα κατανοούσα, μια μεγάλη παρέλαση οπως κάνουν πολλα δημοκρατικά κράτη (π.χ. η Γαλλία) μια φορα το χρόνο.

Το πώς θα εκφραστει ο καθένας εκείνη τη μερα, με σημαίες στα μπαλκόνια του, τα αμάξια του, τις γλάστρες του, δικαίωμά του. Απο 'κει και πέρα, όμως, ας συμφωνησουμε επιτέλους στο συλλογικό έστω. Μπορούμε; Κομματάκι δυσκολο, θα μου επιτρέψετε, όταν οι μισοί αφορίζετε ασυστολα και αυθαίρετα όποιον στοιχειωδώς τολμησει να διαφωνήσει μαζί σας, άλλοι συγχέετε τα ιστορικα γεγονότα με εθνικιστικες ερμηνείες, μερικοί τσιρίζετε ωσάν τάχα βρίσκεστε σε τρελοκομείο κι ορισμένοι κάθεστε σαν χαχες να παρακολουθείτε τους προηγούμενους να κονταροχτυπιούνται. Ποια εθνικη ανάταση, ποιο "σηκώστε το κεφάλι ψηλά"; Το εθνικο μας τσίρκο ή μάλλον τρελλοκομείο σε τουρνέ καλυτερα.  Φευ.

Όχι άλλα ταρατατζούμ

Άρχισαν οι κομπασμοί και τα εθνικά παραμύθια και ανάθεμα διαολε αν όντως γνωριζουν οι περισσοτεροι πόσοι, πού και ιδιως γιατί 'έπεσαν' την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41. Προσωπικά, δεν νοσταλγώ τη Βέμπο με το πασίγνωστο "Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και τη σκούφια την ψηλή του, μ' όλα τα φτερά..." που μας μάθαιναν στα μικράτα μας. Ούτε την παρέλαση και τις μαθητικες φορεσιες, ούτε τα σημαιάκια και τ' άρματα μάχης. Δεν μου λείπουν τα ταρατατζούμ και σαφέστατα δεν με εξιτάρει ούτε στο ελάχιστο μια στρατιωτικού ύφους τελετή με πειθαρχημένο βηματισμό και ομοιόμορφες στολές.

Ναι, καλά καταλάβατε ποτέ δεν ήμουν οπαδός των παρελάσεων, στρατιωτικού ή μη χαρακτήρα. Οι επιδείξεις παρασήμων και συμβόλων με τυμπανοκρουσίες και αυστηρού τύπου βηματισμό δεν ήταν ποτέ του γούστου μου. Από μικρή αντιδρούσα είτε να συμμετάσχω, είτε να τις παρακολουθήσω. Κατ’ επιλογήν δεν υπήρξα ποτέ σημαιοφόρος ή παραστάτης και ας είχα επαίνους, άντε και μεχρι το γυμνάσιο και το ανάστημα (ναι κι εδώ γελάμε. Όσοι με ξέρουν, καταλαβαίνουν.)

Αλήθεια, ακόμη πιστεύετε μερικοί ότι η ιστορικη επίγνωση της πραγματικοτητας ή ακόμα-ακόμα και η εθνική συνείδηση (ναι νιώθω αρκετά άβολα με τον όρο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί και εξελιχθει τα τελευταία χρόνια. Πέστε να με φάτε...) καλλιεργείται γόνιμα και θετικά με ποδιές, αρβύλες και μπάντες; 2014 έχουμε, αν σας διαφεύγει. Και για να το θέσω πιο ωμά, αν όχι στεγνά και απερίφραστα: η εμμονή στην προβολή στρατιωτικής πειθαρχίας τύπου ολοκληρωτικών καθεστώτων, είναι όντως το ζητούμενο για να νιώσει κάποιος/α Έλληνας/ίδα; Ε, όχι δα...

Γαργάρες asap

Πλακώνονται στην Κεντροαριστερά η γενιά του Πολυτεχνείου με τη γενιά των Λαμπράκηδων για το ποιος είναι πιο γνήσιος αριστερός ή πιο αυθεντικός κεντρώος με αφορμή τα τεκταινόμενα της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης.

Κάπου-κάπου πετάγονται και διάφοροι 30-35ρηδες που στέκονται με δέος στις πορείες των μοναχικων καβαλαρηδων (που θεωρούν οτι η κοινωνία τους οφείλει κι όχι αυτοί στην κοινωνία, -κατά πόσο είναι αυτό αριστερό, σοσιαλιστικο, σοσιαλδημοκρατικό, κεντρώο, προοδευτικό κ.ο..κ. βάλτε ό,τι ταμπέλα θέλετε, είναι απορίας άξιο... Το αφήνω στην κρίση σας.) και τους ρωτάνε το εξής απλό, ωμά και περιεκτικά:

"Μετά από 30 ή 40 ή 50 ή 60 χρόνια πορείας σε κοβες, συνεδριάσεις, ακτίφ, κεντρικές επιτροπές κ.ο.κ. ζητάτε πιστοποιητικά αριστεροσυνης και προοδευτισμου; Δηλαδή η ενασχόλησή σας σε κομματικές, συνδικαλιστικες, κινηματικές διαδικασίες το μόνο που σας άφησε ήταν να παίζετε τον τροχονομο και τον δικαστή ταυτόχρονα;

Και έχετε κιόλας την απαίτηση για κάτι που κάνατε/διαμορφώσατε πριν δεκαετίες, που δεν μπόλιασε στη κοινωνία εκ των πραγμάτων, να το βάζετε σημαία κάθε φορά που κάποιος σας ζητά το αυτονόητο (να ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΕΙΤΕ);

Δηλαδή συγγνώμη (εγ)καλούμαστε να θαυμάσουμε τι; Ότι στο τέρμα του δρόμου ενώ φτάσατε καταΪδρωμένοι, αντί να κόψετε το νήμα και να κάνετε το μεγάλο άλμα όπως στον στίβο, κάθεστε πεισμωμένοι, ωσάν 10χρονα, και παραπονιέστε γιατι το στάδιο δεν σας επευφημει ή γιατι το σορτσάκι σας είναι απο τον ίδιο χορηγό του αντιπάλου; ".

Έλεος. Ξεπερασμένοι απο τη κοινωνία και αναμφίβολα απο την ίδια την πραγματικοτητα. Γαργάρες γρήγορα, γιατι δεν μας βλέπω καλά. Η εσωστρέφεια, το αναμάσημα των ίδιων και των ίδιων τσιτάτων, οι διάφοροι μικροεγωισμοί που πάντα συνοδεύονται απο μικροπολιτικη, η πολιτικη αρχαιολογία που στέκεται μόνο στο τι έγινε στο παρελθόν και αγνοεί επιδεικτικά το παρόν, δεν βοηθούν, αν όχι γκρεμίζουν ό,τι πάει να κτιστεί.

Επιτέλους λήξτε αυτή την ρημάδα την αυτοκριτική, αρκετά με το αυτομαστίγωμα ή την έπαρση για περασμένα -τάχα- μεγαλεία. Τωρα πρέπει να τσουλήσει, που λεν' και στο χωριό μου. Διαφορετικά τον χαρακτηρισμό "φαντασιοπληκτοι και αιθεροβάμμονες" θα τον κερδίσουμε επάξια όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.

Ιδου η Ρόδος, ιδου και το πήδημα λοιπόν.

Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Σημαντικά ή ανάξια λόγου, η κατάσταση δεν ειναι για καλαμπούρια, ουτε για ατέρμονες ψυχαναλύσεις. Βγείτε απο την γυαλα, κατεβείτε απο το συννεφάκι. Διαφορετικα, θα γκρεμοτσακιστείτε για άλλη μια φορά. Και καλά να έχετε αυτοκτονικές τάσεις. Είναι γνωστό άλλωστε ότι ο χώρος διαθέτει περίσσευμα ιδανικών αυτόχειρων. Το θέμα είναι να μην πάρετε κι άλλους στον λαιμό σας...

#mind_boggling_Greek_politics

Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα

O ένας διατυμπανίζει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί οτι πλέον εισακούγεται στας Ευρώπας, αφήνοντας σκόπιμα αναπάντητο το ερώτημα: συμφωνούν μαζί του; Μπαρμπούτσαλα φίλτατοι, αν κρίνει κανείς απ' τις δηλώσεις Juncker και Draghi, αν όχι απο την πρόσφατη συνέντευξη Monti. Εμ κ.Τσίπρα, επιτυχία δεν ειναι, στον πολιτισμένο κοσμο, να σε ακούν, αλλά να υιοθετούν τις προτάσεις σου. Δεν απευθύνεσαι σε μουτζαχεντίν.

Ο άλλος πάλι,τη μία παραιτείται και αναλαμβάνει την ευθύνη,την άλλη ξανά προς τη δόξα τραβά -λέμε τώρα- ως άλλος Δον Κιχωτης, αφού έχει γίνει πρώτα ο περίγελος για το ζήτημα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τώρα απλά παρακολουθούμε το χρονικό του προαναγγελθέντος "θανάτου" του, με την υποκρισία και τον αμοραλισμο να ξεχειλίζει ένθεν κι ένθεν. Εμ κ. Κουβέλη, δεν ήξερες τάχα, δεν ρώταγες έστω; Αλλά ξέχασα η αφελής: είναι απείρου βάθους και αξίας το πολιτικό κριτήριο του κ. Πανούση, ενώ του κ. Λυκούδη, μάλλον για τα μπάζα, ε; Ηθελέστα και παθέστα...

Ο τρίτος, τέλος, μακριά από τις εξελίξεις και την τρέχουσα ειδησεογραφία, βαθειά νυχτωμένος σε ότι αφορά την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, πρωτοστατεί Σαββατιάτικα σε κινητοποιήσεις για την διεκδίκηση επαναφοράς του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ. Λες και αν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει αυτό, οι χ,ψ κυβερνώντες δεν θα το έκαναν, αλλά απλά μωρε αρέσκονται να γίνονται σάκοι του μποξ... Τόσο μαζοχιστες πια, κ. Κουτσούμπα; Δηλαδή δεν τους αρέσει η εξουσία και είπαν ξαφνικά να γίνουν τι; Ξέρω, ξέρω, θα μου πείτε για ξένα κέντρα, για τον τρισκατάρατο ιμπεριαλισμό, τον απεχθη καπιταλισμό και... σφύρα μου και έφεξε.

Κοινώς, η αριστερά εν Ελλάδι οπως εκφράζεται απο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ΔΗΜ.ΑΡ. & Κ.Κ.Ε., είτε δηλαδή φοράει τον μανδύα της ανανεωτικής, είτε της κομμουνιστικής χροιάς, δεν ξέρει τι της γίνεται. Εκτός τόπου και σαφέστατα, αν όχι κυρίως, εκτός χρόνου.

Κρίμα, αλλά όχι για λύπηση. Μάλλον για περιφρόνηση.


#mind_boggling_Greek_politics

(Αντι)μεταρρύθμιση;

Το δυστύχημα σ' αυτή τη χώρα είναι ότι πέρα από την ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού, τα τραγικά λάθη και την καταστροφική αναλγησία των προηγούμενων κυβερνήσεων, έχουμε και την πλειοψηφία της αριστεράς να αναλαμβάνει τον ρόλο του «πιο πολύ». «Τον ρόλο», δηλαδή, «που της είχε επιφυλάξει μέχρι σήμερα το πελατειακό κράτος. Το ρόλο της συνείδησής του, του εισαγγελέα, του τιμητή προς τους μεγάλους, γιατί δεν κάνουν περισσότερες παροχές, περισσότερες προσλήψεις, περισσότερα επιδόματα, περισσότερες πρόωρες συντάξεις, περισσότερα αφορολόγητα», όπως πολύ εύστοχα ειχε επισημάνει κι ο Φώτης Γεωργελές σε κείμενό του στην Athens Voice πριν... 2 χρονια!

Και μακάρι, θα μου πείτε, να ήταν μόνο θέμα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Κ.Κ.Ε., η αρτηριοσκλήρωση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τον «κρατικό» συνδικαλισμό και τις όποιες αλλαγές επιβάλλεται να γίνουν στο κομματικοκρατικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2014, οι οπισθοδρομικές φωνές και οι δυνάμεις της ακινησίας υπάρχουν σε όλα τα κόμματα. Ο συντηρητισμός και ο πολιτικός πρωτογονισμός είναι διακομματικός. Σε κάθε χώρο, δεξιά, αριστερά, κέντρο, το πραγματικό ερώτημα, «μεταρρύθμιση ή αντιμεταρρύθμιση» έχει τεθεί, πλέον, επί τάπητος. Και από την απάντηση αυτού, θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, θα μου επιτρέψετε, που λέν' και στο χωριό μου.

Και για να γίνω πιο σαφής: θέλουμε να αλλάξει η πελατειακή και βαθιά αντιαναπτυξιακή δημόσια διοίκηση; Επιθυμούμε την ορθολογικοποίηση της κρατικής μηχανής, ένα σταθερό φορολογικό σύστημα, την πάταξη της διαφθοράς; Επιζητούμε την εκ βάθρων αλλαγή του στρεβλού εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας που «δημιουργεί» άτομα που δεν αποκτούν κριτική σκέψη, ούτε επιθυμία για μόρφωση – καθώς η τελευταία προσφέρεται κατά φορμαλιστικό και αρτηριοσκληρωτικό τρόπο; Και τέλος, αναζητούμε εναγωνίως τον εκδημοκρατισμό των ελληνικών κομμάτων ή μας αρκεί απλά η μαζικοποίησή τους;

Τα καλαμπούρια τελείωσαν. Τα λεκτικά πυροτεχνήματα δεν συγκινούν κανέναν. Από καταγγελίες πήξαμε. Από αντιδράσεις μπουχτίσαμε. Οι ατέρμονες αμπελοφιλοσοφίες δεν έχουν χώρο -και ευτυχώς θα μου επιτρέψετε- στον δημόσιο διάλογο. Το θέμα είναι πλέον η θέση που θα πάρουμε τώρα και οι πρακτικές που θα υιοθετήσουμε σήμερα, με ή χωρίς την Τρόικα. Εμείς είμαστε το πρόβλημα, όχι οι άλλοι. Ας το χωνέψουμε επιτέλους, μπας και πάμε παρακάτω.